Του Γιαννάκη Ηρακλέους
Με ένα ποίημα του Βραζιλιάνου Μάριο ντε Αντράντε σκέφτηκα να διανθίσω σήμερα τη στήλη για το πρώτο κείμενο της νέας χρονιάς.
Πρώτα, όμως, λίγα λόγια για τη ζωή του ποιητή, από αναζήτηση στο διαδίκτυο.
Ο Μάριο Ραούλ ντε Μοράις Αντράντε, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε το 1893 στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, όπου και πέθανε το 1945. Μια πόλη με την οποία το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και στην οποία πέρασε το μεγαλύτερο μέρος τού σχετικά σύντομου βίου του. Χαρακτηριστικά, η Δημοτική Βιβλιοθήκη του Σάο Πάολο φέρει το όνομά του.
Πολυτάλαντος λογοτέχνης, κριτικός και ιστορικός Τέχνης αλλά και ποιητής, δοκιμιογράφος, μουσικολόγος και φωτογράφος, ανάμεσα σε άλλα θαυμάσια πράγματα που κατάφερε, θεωρείται και ως ο θεμελιωτής της σύγχρονης βραζιλιάνικης ποίησης.
Δεν τέλειωσε πανεπιστημιακές σπουδές, βιοπορίσθηκε παραδίδοντας μαθήματα πιάνου κατ’ οίκον και σε ωδεία καθώς και αρθρογραφώντας σε εφημερίδες και περιοδικά.
Ένα συγκεκριμένο κείμενό του, υπό τον τίτλο «Μια σακούλα καραμέλες», τον έκανε αγαπητό σε όλο τον κόσμο. Δεν χρειάζεται πνευματώδης ερμηνεία, είναι σαφές και εύγλωττο. Πρόκειται για ένα ποιητικό ανάγνωσμα που αφορά τον καθένα μας, ανεξαρτήτως ηλικίας, και αναφέρεται στην επίγνωση της αξίας του χρόνου. Ιδανικό για όσους συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος και αποφασίζουν να τον αξιοποιήσουν δημιουργικά. Αξίζει να το διαβάσει και να το ξαναδιαβάσει κανείς, να στοχαστεί και να το κάνει δικό του. Ελπίζω να το απολαύσετε…
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά, όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δεν θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που, παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο και τα επιτεύγματά τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα...
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για τον θρίαμβό τους.
Που δεν θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Ανθρώπους τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τούς δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ώς το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Έχουμε δύο ζωές, και η δεύτερη ξεκινά όταν συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε μόνο μία…».
Ευχές για Καλή Χρονιά ΜΕ ΥΓΕΙΑ!
