Πέρασε κιόλας μια βδομάδα από τότε που έφυγες και έχω αυτό το άγχος να μην εξαφανιστείς, εμείς οι άνθρωποι, βλέπεις, έχουμε αυτή την ανάγκη, να βρίσκουμε το νόημα στην παρουσία και νιώθω πως αν σε ξεχάσω θα φύγεις και δεν είναι κανείς έτοιμος ακόμα, γιατί ήταν άδικο. Ο θάνατος δεν είναι δίκαιος αλλά είναι δεδομένος και στην περίπτωσή σου με τόσα που έκανες, με τόσο έργο που άφησες, περισσότερο από τους περισσότερους βουλευτές αν τους βάλεις μαζί, σε λες και «πλήρης ημερών», όχι μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά κομπλέ, και θα σε μνημονεύουν λέγοντας αυτή η αλλαγή έγινε χάρη στον Κώστα. Αφού το είπαμε ήδη, ναι, έγραψες Ιστορία. Έτσι, τα χρόνια τα μετράς σε ποσότητα αλλά και σε ποιότητα. Κι αν λέω «άδικο», είναι που είχες να προσφέρεις κι άλλα, ήσουν τέτοιος. Η πολιτική για σένα δεν ήταν καριέρα, ήταν ζωή.
Μιας και μιλάμε για παρουσία, είδες τι έγινε στην κηδεία σου; Ελπίζω πως βρήκες χρόνο να τακτοποιηθείς και να παρακολουθήσεις την εξόδιο, διότι άξιζε τον κόπο. Ήταν όλοι εκεί, εντάξει όχι ο Χρίστου του ΕΛΑΜ και η ΕΔΕΚ. Οι άλλοι, όμως, ήταν και είπαν και το σωστό και το πρέπον τους. Κάποιοι τα είπαν καλύτερα από άλλους, άλλοι είπαν κάτι λιγότερο, αλλά σε γενικές γραμμές είπαν για σένα τα καλύτερα.
Είπαν ότι βγήκες μπροστά και έδωσες μάχες. Συνέβαλες στον διάλογο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και την κοινωνική συμπερίληψη, ανεκτικότητα και ήθος, αντιτάχθηκες, είπαν, στις διακρίσεις, στον κοινωνικό αποκλεισμό, στη ρητορική μίσους. Κι έδωσες φωνή σε ανθρώπους που συχνά στερούνται προστασίας και αναγνώρισης.
Τις λέξεις «ομοφοβία», «ομοφυλοφιλία» και «ΛΟΑΤΚΙ» δεν τις ακούσαμε από όλους, καλοπροαίρετα το λέω, δεν κρίνω, μην ξεχνάς ότι εμείς που ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε ό,τι γουστάρουμε είναι που δεν έχουμε να μετρήσουμε ψηφοφόρους. Κι άλλωστε, στον οίκο του Θεού βρισκόμασταν. Εκεί που δεν βρίζεις, δεν βλαστημάς και το ρούχο πρέπει να σε καλύπτει, απ’ το κεφάλι μέχρι κάτω χαμηλά στα πόδια. Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου (…).
Αν κράτησα μια λέξη από τις ομιλίες ήταν η «αξιοπρέπεια», αν έβαζες όλα όσα ειπώθηκαν στο ΑΙ και ζητούσες να σου δώσει τη μια λέξη που υπερίσχυσε, θα σου έβγαζε «αξιοπρέπεια». Ήσουν «αξιοπρεπής» Κώστα μου, ασφαλώς και ήσουν αλλά μάλλον εννοούσαν ότι διεκδικούσες χωρίς τακούνια, ότι δεν προκαλούσες με την εμφάνιση ή τη φωνή σου. Αν φόραγες τακούνια, κόκκινο λίπστικ και ξώβυζο μπουστάκι ή λεοπαρδαλέ κολάν μάλλον δεν θα ήσουν αξιοπρεπής, δεν πα να ξανάγραφες μόνος σου το Σύνταγμα της Δημοκρατίας!
Η «αξιοπρέπεια» όσο σημαντική κι αν είναι, όταν δεν χρησιμοποιείται σωστά χάνει το νόημά της. Δεν θα πεις στην κηδεία ενός πολιτικού ότι ήταν αξιοπρεπής γιατί θα γελάσει και το εικόνισμα του Ιωάννη του Πρόδρομου, εννοείται πως η επιτυχημένη πολιτική καριέρα δεν χαρακτηρίζεται ακριβώς από αυτή τη λέξη.
Την αξιοπρέπεια τη χρησιμοποιούν για τους ακτιβιστές εάν δεν κάνουν οχληρίες. Ξέρεις τι μου θύμισε; Τη γυναίκα του αγνοουμένου που διεκδικεί πενήντα χρόνια, ντυμένη στα μαύρα, σαν την πρεσβυτέρα, άβαφτη και μόνη, αγέλαστη κι αχάιδευτη. Αυτήν θα την πουν «αξιοπρεπή». Διότι συμπεριφερόταν όπως αποφάσισαν ότι έπρεπε να συμπεριφέρεται. Έτσι και οι ΛΟΑΤΚΙ, πρέπει να ζουν σεβόμενοι αυτά που επιβάλλει η πλειοψηφία, αυτά που θεωρεί η πλειοψηφία ότι δεν είναι εξευτελιστικά.
Όμως ξέρεις τι; Στην κηδεία σου δεν ήταν μόνο οι «αξιοπρεπείς», ήταν και οι άλλοι οι υπέροχοι θρασύτατοι, θαρραλέοι με γκλίτερ, με γόβα, που θυμίζουν ουράνια τόξα. Συνυπήρξαν με τους οι «ευσεβείς» και με τους υπόλοιπους, όλοι μια παρέα, μια χαρά, και ξέρεις γιατί; Χάρη σε σένα!
Αφού σου λέω, έγραψες Ιστορία.
