Η αποστολή Artemis II της NASA θα είναι η πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση προς τη Σελήνη εδώ και πάνω από 50 χρόνια.
Η επιστροφή στη Σελήνη είναι ένα λόγος να γιορτάσει κανείς, παρά τις αναβολές που προκύπτουν. Γι’ αυτό και το CNNi ζήτησε από αστροναύτες και επιστήμονες της NASA να μοιραστούν μαζί μας τις αγαπημένες τους ταινίες με θέμα το διάστημα, που αποτυπώνουν τη συγκίνηση του να αφήνεις πίσω τη Γη.
Ας δούμε ποιες είναι αυτές:
The Martian (2015)
«Η διάσωση», όπως προβλήθηκε στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία του Ρίντλεϊ Σκοτ από το βιβλίο του και βασισμένη στο βιβλίο του Άντι Γουίαρ, είναι αστεία και αγωνιώδης μαζί. Ο Ματ Ντέιμον υποδύεται έναν αστροναύτη που έχει ξεμείνει μόνος στον Άρη. Για να επιβιώσει χρησιμοποιεί τις γνώσεις του στη βοτανική και τη μηχανολογία για να επιβιώσει, και θα καταφέρει να επιστρέψει με τη βοήθεια των συναδέλφων του στη NASA.
Για τον Κλέιτον Σ. Άντερσον, ο οποίος πέρασε πέντε μήνες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) το 2007, η απεικόνιση της ομαδικής εργασίας στη «Διάσωση» τον άγγιξε ιδιαίτερα. «Δείχνει την αφοσίωση του προσωπικού της NASA, που συνεργάζεται, μερικές φορές με τεράστιες προσωπικές θυσίες, για να φέρει σε πέρας το έργο του», είπε. Έχοντας ολοκληρώσει μια αποστολή 152 ημερών σε τροχιά, ο Αντερσον γνωρίζει πόσο σημαντική είναι αυτή η συνεργασία. «Αυτή η δουλειά ξεκινά με την προστασία του πληρώματος, του οχήματος και των στόχων της αποστολής – και τα τρία αυτά στοιχεία καθορίζουν την επιτυχία της αποστολής».
Η Δρ. Κέιτ Ρούμπινς, η οποία έχει περάσει σχεδόν 300 ημέρες στο διάστημα και έγινε η πρώτη επιστήμονας που αλληλούχισε DNA εκτός Γης, επαίνεσε την υποψήφια για Όσκαρ ταινία για τον επιστημονικό της ρεαλισμό. «Κάνει εξαιρετική δουλειά στο να δείχνει πώς η βιολογία και η χημεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να φτιάξεις αυτό που χρειάζεσαι από αυτά που έχεις στη διάθεσή σου», είπε.
Οι σκηνές στις οποίες ο χαρακτήρας του Ντέιμον πρέπει να καλλιεργήσει τη δική του τροφή ήταν ιδιαίτερα αυθεντικές. Για τους αστροναύτες, η επινοητικότητα δεν είναι κινηματογραφική φαντασία – είναι ζωτικής σημασίας για την αποστολή. Το να αξιοποιείς ό,τι σου δίνεται είναι «ζωτικής σημασίας κατά τη διάρκεια των διαστημικών αποστολών – όπως η καλλιέργεια τροφής ή η παραγωγή βασικών υλικών, αντί να βασίζεσαι στην αναπλήρωση προμηθειών από τη Γη», πρόσθεσε η Ρούμπινς.
Apollo 13 (1995)
Το ίδιο πνεύμα ευρηματικότητας και ομαδικής εργασίας βρίσκεται στο επίκεντρο μιας άλλης αγαπημένης ταινίας των αστροναυτών. Το «Apollo 13» του Ρον Χάουαρντ αφηγείται την αληθινή ιστορία της σχεδόν καταστροφικής αποστολής στη Σελήνη το 1970, με πρωταγωνιστές τους Τομ Χανκς, Μπιλ Πάξτον και Εντ Χάρις, μεταξύ άλλων.
Τέσσερις συνταξιούχοι αστροναύτες εξήραν τον ρεαλισμό, τον συναισθηματικό αντίκτυπο και τον φόρο τιμής της ταινίας στις επαγγελματικές συνεργασίες της NASA. Η Νικόλ Στοτ, η οποία συμμετείχε σε δύο αποστολές με διαστημικό λεωφορείο και πέρασε περισσότερες από 100 ημέρες στον ISS, είπε ότι η υποψήφια για Όσκαρ ταινία αναδείκνυε όσα έμαθε στην αρχή της καριέρας της ως μηχανικός της NASA: «Για να πετύχουμε πράγματα πρέπει να υιοθετήσουμε μια προσέγγιση “να πώς μπορούμε, όχι να γιατί δεν μπορούμε” σε όλα».
Η προσοχή της ταινίας στη λεπτομέρεια εντυπωσίασε τον Μάικλ Μασιμίνο, ο οποίος συμμετείχε σε πολλές αποστολές διαστημικών λεωφορείων και πραγματοποίησε διαστημικούς περιπάτους για να συντηρήσει το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble: «Η ταινία απέδωσε τον πρέποντα φόρο τιμής στους αφοσιωμένους άνδρες και γυναίκες του Κέντρου Ελέγχου Αποστολών».
Άλλοι επεσήμαναν πόσο ακριβής ήταν η ταινία στην απεικόνιση του πραγματικού κινδύνου των διαστημικών πτήσεων. «Ο Ρον Χάουαρντ την σκηνοθέτησε ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας ακόμη και τον πραγματικό διάλογο μεταξύ της κατεστραμμένης κάψουλας του Apollo και του Κέντρου Ελέγχου Αποστολών», είπε ο Κρις Χάντφιλντ, ο οποίος διοικούσε τον ISS το 2013. «Μεταφέρει με ένταση την υψηλού κινδύνου πραγματικότητα ζωής ή θανάτου των διαστημικών πτήσεων».
Ο Χάουαρντ «έκανε καταπληκτική δουλειά αποτυπώνοντας την πραγματική ένταση που ένιωθαν τόσο το πλήρωμα όσο και το Κέντρο Ελέγχου Αποστολών κατά τη διάρκεια ενός εξαιρετικά δύσκολου σεναρίου», δήλωσε ο Σκοτ Άλτμαν, ο οποίος ήταν διοικητής των δύο τελευταίων αποστολών στο διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble.
Παρόλο που γνωρίζει πώς τελειώνει η ιστορία, η Ντότι Μέτκαλφ-Λίντενμπουργκερ, συνταξιούχος αστροναύτης και εκπαιδευτικός, δήλωσε: «Ακόμα με κάνει να κρατάω την αναπνοή μου κάθε φορά που την παρακολουθώ».
Galaxy Quest (1999)
Δεν είναι όλες οι αγαπημένες ταινίες των αστροναυτών εστιασμένες στον ρεαλισμό. Το «Galaxy Quest», με πρωταγωνιστές τους Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, Άλαν Ρίκμαν και Τιμ Άλεν κερδίζει μια θέση στην καρδιά τους, αποτυπώνοντας τη συντροφικότητα, το χιούμορ και τη χαρά της εξερεύνησης – ακόμα και όταν κοροϊδεύει τα κλισέ της επιστημονικής φαντασίας.
«Μπορεί να μην έχει την αληθοφάνεια του “Apollo 13”, του χρυσού κανόνα για την τεχνική ακρίβεια σε μια ταινία με θέμα το διάστημα, αλλά αποτυπώνει το θαύμα της εξερεύνησης του διαστήματος... και είναι πολύ αστεία», δήλωσε ο Γκάρετ Ράισμαν, ένας συνταξιούχος αστροναύτης που πέταξε με τα διαστημικά λεωφορεία Endeavour, Discovery και Atlantis.
Η Στοτ συμπλήρωσε ότι την ελκύουν οι ταινίες που εστιάζουν στις σχέσεις και όχι στη φυσική. «Η ανθρώπινη αλληλεπίδραση μεταξύ των χαρακτήρων, που μου φαινόταν τόσο οικεία», είπε για την ταινία «Galaxy Quest» του 1999 και μια άλλη αγαπημένη της, το «RocketMan» του 1997, με πρωταγωνιστή τον Χάρλαντ Γουίλιαμς.
The Right Stuff (1983)
Λίγες ταινίες αποτυπώνουν το τολμηρό πνεύμα των πρώτων διαστημικών προγραμμάτων όπως οι «Κατάλληλοι άνθρωποι» του 1983, μεταφορά του ομώνυμου μπεστ σέλερ βιβλίου του Τομ Γουλφ. Η ταινία του Φίλιπ Κάουφμαν με πρωταγωνιστές τους Εντ Χάρις, Σαμ Σέπαρντ και Σκοτ Γκλεν ακολουθεί το ταξίδι των αρχικών αστροναυτών του προγράμματος Mercury 7, της πρώτης επανδρωμένης διαστημικής πτήσης στην ιστορία των ΗΠΑ, αγγίζει όσους γνωρίζουν τι σημαίνει να ξεπερνάς τα όρια.
Η ταινία δεν είναι μόνο η αγαπημένη του Μασιμίνο, αλλά και ένα σημείο καμπής στην καριέρα του. Αφού την είδε ως τελειόφοιτος στο κολέγιο, «αναζωπύρωσε το όνειρό μου να γίνω αστροναύτης», είπε.
2001: A Space Odyssey (1968)
Ο Λίροϊ Τσιάο, ο οποίος πέρασε περισσότερους από 6 μήνες στο διάστημα και ήταν διοικητής της Αποστολής 10 στον ISS, ξεχωρίζει την ταινία «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ για τα οπτικά εφέ που θεωρήθηκαν πρωτοποριακά για την εποχή της (1968). «Ο τρόπος με τον οποίο ο Κιούμπρικ κατάφερε να γυρίσει ρεαλιστικές διαστημικές σκηνές εκείνη την εποχή ήταν φανταστικός», είπε.
Συνιστά επίσης να διαβάσετε το ομώνυμο βιβλίο του Άρθουρ Κλαρκ πριν δείτε την ταινία, καθώς διαφορετικά μπορεί να είναι δύσκολο να την παρακολουθήσετε. Αξίζει τον κόπο. «Μόλις το καταλάβετε, θα μείνετε άφωνοι!».
«Interstellar» (2014)
Η ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν δραματοποιεί ένα δυστοπικό σενάριο όπου η κλιματική κρίση έχει μειώσει τα αποθέματα τροφίμων της Γης, καθιστώντας απαραίτητη μια αποστολή για την εύρεση ενός κατοικήσιμου πλανήτη Β. Η ταινία με τους Μάθιου Μακόναχι, Αν Χάθαγουεϊ, Μάικλ Κέιν και Τζέσικα Τσαστέιν καταφέρνει να αποδώσει τόσο την επιστημονική όσο και την συναισθηματική διάσταση, σύμφωνα με τον Τζος Κασάντα, ο οποίος πέταξε στον ISS με την αποστολή Crew-5 της SpaceX το 2022.
Ο Δρ. Σιλβάν Κόστες, επιστήμονας στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA, εξήρε την ταινία για το ότι δείχνει πώς, στο βαθύ διάστημα, «ο χρόνος γίνεται ένας πόρος πιο πολύτιμος από το καύσιμο». Η ταινία, πρόσθεσε, «μεταμορφώνει με μαεστρία τις ψυχρές εξισώσεις της Γενικής Σχετικότητας σε μια συγκλονιστική ανθρώπινη τραγωδία».
Άλλοι τόνισαν το ευρύτερο μήνυμα της ταινίας. Ο Μάικλ Γουόνγκ, που μελετά τις ατμόσφαιρες των πλανητών και την κατοικησιμότητά τους, είπε ότι το μυαλό του γέμισε με «το μεγαλείο της εξερεύνησης του διαστήματος – μια συλλογική ανθρώπινη προσπάθεια εξαιρετικά δύσκολη αλλά και μοναδικά ικανοποιητική». Η ταινία, είπε, ισορροπούσε «την προώθηση της επιστήμης και της τέχνης ταυτόχρονα». Ο Ρόμπερτ Χερτ, εικονογράφος άστρων του Caltech, χαρακτήρισε το «Interstellar» ως το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» της εποχής μας, λέγοντας ότι «τελικά αφορά την ανθρωπότητα που αναλαμβάνει την ευθύνη για το δικό της μέλλον».
Πηγή: cnn.gr
