Οι καταγγελίες του Συνδέσμου Γονέων της Παιδοογκολογικής Κλινικής στο Μακάρειο Νοσοκομείο για σοβαρά προβλήματα που ανακύπτουν στο πλαίσιο των εργασιών αναβάθμισης που βρίσκονται σε εξέλιξη στο νοσοκομείο, και τα οποία επηρεάζουν δυσμενώς τη λειτουργία της Παιδοογκολογικής Κλινικής, είναι σοβαρές και προκαλούν, χωρίς υπερβολή, έντονες ανησυχίες. Για τον απλούστατο λόγο πως πρόκειται για παιδιά που δίνουν τη δυσκολότερη μάχη της ζωής τους και είναι αδιανόητο να καταγράφονται παραλείψεις, καθυστερήσεις και αμέλεια. Γιατί κάθε παρόμοιο φαινόμενο αποκτά πολλαπλάσια βαρύτητα όταν ο λόγος γίνεται για τη συγκεκριμένη κλινική.
Σημειώνουμε την παραδοχή των αρμοδίων μετά που έχει γνωστοποιηθεί το θέμα, ότι οι αντιδράσεις των γονέων είναι δικαιολογημένες και ότι θα ληφθούν όλα τα μέτρα που χρειάζονται για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση τις επόμενες ημέρες.
Το Μακάρειο έχει ιστορία και προσφορά στη φροντίδα των παιδιών. Έχει συνδεθεί με την ελπίδα, την επιστημονική επάρκεια και την ανθρώπινη ευαισθησία. Ακριβώς για αυτό, όσα καταγγέλλονται προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη αναστάτωση. Ηχορύπανση σε θάλαμο νοσηλείας, πτώση σκόνης από ψευδοροφές, διαρροές νερού πάνω από κλίνες, βρόμικο νερό στις σωληνώσεις, όλα αυτά δεν είναι παράπλευρες «δυσκολίες» που προκαλούνται ως αποτέλεσμα έργων που επισυμβαίνουν στο νοσοκομείο. Είναι παράγοντες κινδύνου σε έναν χώρο που οφείλει να λειτουργεί με όρους απόλυτης αποστείρωσης και αυστηρής βιοασφάλειας.
Η Κύπρος είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό θα έπρεπε να σημαίνει επικράτηση της ποιότητας. Το ευρωπαϊκό σύστημα υγείας, με τις κατευθυντήριες γραμμές για τις ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, τα πρωτόκολλα ασφάλειας ασθενών και τις αυστηρές προδιαγραφές για ευάλωτες ομάδες, θέτει συγκεκριμένα πρότυπα. Σε παιδοογκολογικές μονάδες, όπου νοσηλεύονται ανοσοκατεσταλμένα παιδιά, τα μέτρα δεν πρέπει να είναι απλώς αυστηρά αλλά και αναγκαία. Δεν χωρούν «εκπτώσεις» κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες επικρατούν στον περιβάλλοντα χώρο.
Οι ανησυχίες των γονέων και όχι μόνο είναι δικαιολογημένες. Ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει. Και δεν έπρεπε να οδηγηθούν τα πράγματα σε σημείο που να είναι υπόχρεοι οι γονείς να βγουν μπροστά και να καταγγείλουν τα αυτονόητα. Την ώρα που το παιδί τους υποβάλλεται σε εξαντλητικές θεραπείες, εκείνοι θα έπρεπε να έχουν το περιθώριο να σταθούν δίπλα του με ψυχραιμία και δύναμη -όχι να δίνουν δεύτερη μάχη για βασικές συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας.
Είναι αδιανόητο, σε ένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου, να αιωρείται έστω και υπόνοια ότι δεν εφαρμόζονται πλήρως τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα σε μια τόσο κρίσιμη μονάδα. Οι ανακαινίσεις μπορεί να είναι αναγκαίες, όμως η υγεία δεν τίθεται σε «αναμονή». Ο σχεδιασμός όφειλε εξαρχής να διασφαλίζει μηδενικό κίνδυνο για αυτούς τους ασθενείς.
