Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Ντόναλντ Τραμπ. Ειλικρινά! Γιατί τίποτα δεν αποδεικνύει πιο γρήγορα την ανάγκη για γυναίκες στην πολιτική από το να βλέπεις ισχυρούς άνδρες να κοιτάζουν τα ερείπια της Γάζας, μετά από χρόνια πολέμου, πείνας και προσφυγιάς και να καταλήγουν ότι η πιο επείγουσα προτεραιότητα για την ανοικοδόμηση είναι… το ποδόσφαιρο.
Η FIFA θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει 75 εκατομμύρια δολάρια για έργα που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο. Στάδια. Γήπεδα. Προγράμματα για νέους. Όλα καλά, θεωρητικά. Ο αθλητισμός μπορεί να γιατρέψει, να δημιουργήσει ελπίδα. Μπορεί να χτίσει γέφυρες. Αλλά το τάιμινγκ, όπως λένε, είναι τα πάντα. Και όταν βλέπεις τα παιδιά να υποσιτίζονται, τα νοσοκομεία να έχουν καταστραφεί και τους εργαζόμενους των ανθρωπιστικών οργανώσεων μετά από όλες τις κακουχίες να προσπαθούν να παραδώσουν βοήθεια, η προσέγγιση του «ας διαθέσουμε 75 εκατομμύρια δολάρια για ποδόσφαιρο» φαντάζει εκπληκτικά ακατάλληλη. Και αλήθεια, μεταξύ μας τώρα; 75 εκατομμύρια είναι ψίχουλα για τους κορυφαίους παίκτες. Αν οι δέκα Ρονάλντο και Μέσι έδιναν το κατιτίς τους, ο στόχος της FIFA θα είχε επιτευχθεί σήμερα κιόλας, πφφφφ.
Αλλά τι περίμενες; Όλοι είδαμε την φωτογραφία του Συμβουλίου Ειρήνης. Σαν ομάδα ποδοσφαίρου, όλα τα αγόρια με τον προπονητή τους, τον πλανητάρχη πατριάρχη, να σφυρίζει με το σφυρίχτρα και να φωνάζει εντολές. Μια ειρήνη μόνο άνδρες. Ε δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς πόσο διαφορετικές θα ήταν οι προτεραιότητες και ο τόνος αν οι μισές ήταν γυναίκες.
Η πρωτοβουλία παρουσιάστηκε σε ατμόσφαιρα προεκλογικής συγκέντρωσης, μουσική, ανέκδοτα, κολακείες από προσωπικότητες. Δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς πώς θα περιέγραφαν μια γυναίκα ηγέτιδα που έκανε το ίδιο, να επαινεί εμφανίσεις, να αναμειγνύει θέαμα με πολιτική, θα την περιέγραφαν ως χαρισματική ή θα την θεωρούσαν χαζή ή απρεπή; Τι να κάνουμε;
Αλήθεια όμως δεν πρόκειται για το ποδόσφαιρο. Πρόκειται για την φαντασία. Ή μάλλον, για έλλειψη φαντασίας.
Ένα συμπεριληπτικό Συμβούλιο θα ρωτούσε τι χρειάζονται οι οικογένειες εκτός από γήπεδο. Πώς να στηρίξουμε τους εθελοντές, που κρατούν τις κοινότητες μόνο με θάρρος και ομάδες στο WhatsApp. Ίσως οι μήνες που οι εργαζόμενοι στον ανθρωπιστικό τομέα ρίσκαραν, και έχαναν, τη ζωή τους να ήταν η στιγμή να τους εντάξουμε στον σχεδιασμό και να ακούσουμε την εμπειρογνωμοσύνη τους...
Υπάρχει λόγος που η φροντίδα, η κοινοτική οργάνωση και τα δίκτυα εθελοντισμού περιγράφονται συχνά ως η «θηλυκή» πλευρά της πολιτικής. Όχι επειδή οι γυναίκες είναι βιολογικά πιο καλές, αυτό το κλισέ δεν βοηθά κανέναν, αλλά επειδή οι κοινωνίες ιστορικά έχουν στείλει τις γυναίκες σε ρόλους όπου η επιβίωση εξαρτάται από φροντίδα. Όταν αυτή η προσέγγιση εισχωρεί στη λήψη αποφάσεων, οι προτεραιότητες αλλάζουν.
Η ασφάλεια δεν είναι μόνο άρματα, η ανοικοδόμηση δεν είναι μόνο μπετόν και η ειρήνη δεν είναι μια συνθήκη. Υπάρχει τραύμα, στήριξη, μια αγκαλιά. Η ειρήνη είναι να ξαναδώσουμε την χαμένη αξιοπρέπεια. Οι πόλεμοι δεν τελειώνουν επειδή υπάρχουν στάδια. Τελειώνουν όταν οι ανθρώπινες ανάγκες βρίσκονται στο επίκεντρο, όταν οι αδικίες αντιμετωπίζονται, όταν οι κοινότητες αισθάνονται ότι τους βλέπουν και όχι ότι τους διαχειρίζονται.
Προς το παρόν, το μήνυμα είναι ότι τα ντόλαρς μπορούν να λύσουν τα πάντα. Χτίστε ένα πύργο, κόψτε μια κορδέλα, τραβήξτε μια φωτογραφία. Μακάρι το ποδόσφαιρο να θεραπεύσει τη Γάζα. Μακάρι όλα τα παιδιά να παίζουν και να γελάνε ανέμελα.
Έτσι, ναι, ευχαριστώ, κύριε Τραμπ! Ίσως ασυνείδητα δώσατε το ισχυρότερο επιχείρημα για το γιατί η πολιτική χρειάζεται περισσότερες γυναίκες, και περισσότερη ποικιλομορφία κάθε είδους, στο τραπέζι των αποφάσεων.
