Την ώρα που η κοινωνία μένει άφωνη για τις υποθέσεις πώλησης προστασίας από τον υπόκοσμο, τα βίντεο με τους βασανισμούς, τις απειλές και τις φήμες για φυγή ξένων επιχειρήσεων λόγω απειλών από τη μαφία, ήρθε και η Βουλή να «πωλήσει» προστασία στους δανειολήπτες και εγγυητές παραμονές των βουλευτικών εκλογών;
Νομίζει κανείς πως θα κάτσουν για πολύ οι επενδυτές, θεσμικοί και μη, στη χώρα μας να παρακολουθούν αυτή την κατάσταση; Η συντεταγμένη πολιτεία, δηλαδή η κυβέρνηση, η Κεντρική Τράπεζα και η Βουλή, οφείλουν να δημιουργήσουν πλαίσιο για τις εκποιήσεις και όχι απλά σκόρπιες νομοθεσίες και εκ νέου πάγωμα της υπάρχουσας διαδικασίας. Αν το κράτος θεωρεί πως δεν δουλεύει η νομοθεσία όπως πρέπει, λεφτά τώρα υπάρχουν για να περάσουν οι πρώτες κατοικίες στο Δημόσιο. Έτσι αγοράζουμε χρόνο και όχι με νομοθεσίες πριν τις εκλογές που μοιάζουν με νταβατζιλίκια.
Σκληρές κουβέντες, ίσως και άδικες.
Οι βουλευτές ίσως και να ήθελαν από καιρό να προστατέψουν τους δανειολήπτες από άδικες εκποιήσεις και υψηλό κόστος δανεισμού, αλλά και τους εγγυητές και τις πρώτες κατοικίες. Το ότι συνέπεσε με τις βουλευτικές εκλογές να ήταν (ίσως να είναι) μια βολική σύμπτωση. Από τα τυχερά της ζωής που είναι κρίμα να πάει χαμένο μέσα από τον καθωσπρεπισμό και την πολιτική ορθότητα;
Δεν είναι όμως αυτό που βλέπουν και ακούνε οι ξένοι επενδυτές. Αυτό που ακούνε είναι τον μεταλλικό κτύπο στο γυαλί του αυτοκινήτου την ώρα που είναι αφηρημένοι στα φώτα τροχαίας και τη φωνή που τους λέει πως πρέπει να πληρώσουν.
Αυτό που βλέπουν είναι πως κάποιος επιχειρεί να πουλήσει προστασία και πως το περιβάλλον δεν είναι ασφαλές. Πως αυτός ο κάποιος δεν είναι ένας οποιοσδήποτε καμικάζι, αλλά η ίδια η κυπριακή Βουλή που όπλισε παραμονές των βουλευτικών εκλογών.
Και αυτό το σκηνικό να στήνεται από τα συστημικά κόμματα. Κόμματα που συμμετέχουν και στην κυβέρνηση με υπουργούς και έχουν άμεση πρόσβαση και στο Προεδρικό και στο Υπουργείο Οικονομικών. Δεν θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να φέρουν προτάσεις σε συνεργασία με την κυβέρνηση για να επεκτείνουν το δίχτυ προστασίας πρώτης κατοικίας; Την ίδια ώρα η αντιπολίτευση γιατί δεν περιμένει να κυβερνήσει για να φέρει τις δικές της προτάσεις και προσπαθεί να λύσει ένα όντως σοβαρό κοινωνικό ζήτημα από την άνεση στα έδρανα της Βουλής;
Θα έπρεπε, θα μου πείτε, να κάτσει η αντιπολίτευση με σταυρωμένα τα χέρια μέχρι να γίνει (αν γίνει) κυβέρνηση το 2028; Όχι βέβαια.
Τα πολιτικά κόμματα θα έπρεπε να προκαλέσουν τη συζήτηση για την προστασία των δανειοληπτών. Αν δουν πως η κυβέρνηση και η Κεντρική Τράπεζα δεν ακολουθούν, να τους φέρουν στην ίδια τη Βουλή και να φέρουν προτάσεις. Να δουν ποιες υφιστάμενες νομοθεσίες υπάρχουν και είναι ανενεργές ή αν υπάρχουν νομοθεσίες που απέτυχαν να δώσουν αυτά που ανέμεναν όταν τις ψήφιζαν. Η νομοθεσία για την αφερεγγυότητα θα μπορούσε να είναι η αρχή της συζήτησης, καθώς ελάχιστοι είναι αυτοί που κατέφυγαν στις πρόνοιές της. Δεν είναι με μαγικά ραβδάκια και μέσα από νομοθεσίες που διορθώνονται ή προστατεύονται οι πολίτες και σίγουρα δεν είναι με νομοσχέδια λίγο πριν τις εκλογές.
Όσο για το κράτος, το καλύτερο που έχει να κάνει μέχρι να αποκαταστήσει την έγκυρη πρόσβαση των δανειοληπτών στη δικαιοσύνη, αλλά και τις άδικες υποθέσεις με τους εγγυητές -δηλαδή τους πολίτες που παγιδεύτηκαν σε πρακτικές του παρελθόντος- είναι να αναλαμβάνει αυτό τα συγκεκριμένα δάνεια. Μέσα από τον δικό του μηχανισμό να περνούν τα δάνεια στο κράτος.
Ήδη διαχειρίζεται τα δάνεια του Συνεργατισμού με την ΚΕΔΙΠΕΣ, του Φορέα Ισότιμης Κατανομής Βαρών και του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν πριν πάνε τα νομοσχέδια στη Βουλή και πριν τα αναπέμψει (αν τα αναπέμψει) η κυβέρνηση.
Όλα τα άλλα είναι για τα μάτια των αφελών ή για να τρομάξουμε τους ξένους επενδυτές.
