Μετά και την τελευταία συνάντηση του ΠτΔ Νίκου Χριστοδουλίδη με τον ΓΓ των ΗΕ, στις 18 Μαρτίου στις Βρυξέλλες, όλα δείχνουν ότι το τέλμα στο κυπριακό συνεχίζεται με την χειρότερη προοπτική που υπήρξε ποτέ. Κατά την έξοδό του από την συνάντηση, το ύφος του Αντόνιο Γκουτέρες έδειξε ότι τίποτα το σημαντικό δεν έχει συμφωνηθεί και η απογοήτευση ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Αυτό φαίνεται και από την λακωνική ανακοίνωση των ΗΕ. Ένα επιπρόσθετο γεγονός, που υποβάθμισε τη συνάντηση, ήταν και η σύνθεση της Κυπριακής αντιπροσωπείας. Δεν μπορώ να καταλάβω υπό ποιαν ιδιότητα συμμετείχε ο διευθυντής του γραφείου τύπου του προέδρου, Βίκτωρας Παπαδόπουλος και η υφυπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων Μαριλένα Ραουνά. Η σύνθεση αυτή ήταν ξεκάθαρη προσβολή προς τον ΓΓ των ΗΕ. Αντιλαμβάνομαι ότι ο ΠτΔ θεωρεί τον Βίκτωρα Παπαδόπουλο ως τον άνθρωπο για όλες τις δουλειές. Όμως η συνάντηση με τον επικεφαλής των ΗΕ δεν είναι η οποιαδήποτε δουλειά. Όσοι πιστεύουν ότι ο Αντόνιο Γκουτέρες δεν γνωρίζει τα τεκταινόμενα στην Κύπρο πλανώνται πλάνην οικτράν.
Ο ΠτΔ, λαλίστατος όπως πάντα, μίλησε για παραγωγική συνάντηση. Βέβαια το τι παρήχθη σε αυτήν την συνάντηση, ούτε λόγος να γίνεται. Αοριστίες και ασάφειες για εσωτερική κατανάλωση. Συμφωνούν, είπε ο ΠτΔ με τον ΓΓ ότι θα πρέπει να υπάρξουν βήματα προς τα εμπρός πριν την λήξη της θητείας του. Μας φωτίσατε κύριε πρόεδρε. Αλίμονο ο ΓΓ να μην συμφωνούσε σε αυτό. Επί της αρχής συμφωνούν. Επί της ουσίας όμως όχι. Ο Αντόνιο Γκουτέρες θέλει συνομιλίες για να εξευρεθεί λύση, ενώ ο Νίκος Χριστοδουλίδης θέλει συνομιλίες απλά για να συνομιλεί. Θέλει να ροκανίζει τον χρόνο μέχρι τις εκλογές του 2028, κάτι το οποίο είναι το μόνο που τον ενδιαφέρει.
Καμία αναφορά από τον πρόεδρο για τα ΜΟΕ και για την Μαρία Άνχελα Ολγκίν. Εμφανής πλέον η κακή σχέση του ΠτΔ με την απεσταλμένη του ΓΓ και ακόμα προφανές το ότι δεν υπάρχει καμία πρόοδος στα ΜΟΕ και κυρίως στα σημεία διέλευσης.
Σε πολλές εκθέσεις του ο Αντόνιο Γκουτέρες, μας προειδοποιούσε ότι αυτήν την φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά αλλά εμείς, με κλειστά τα αυτιά, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι είναι όλοι βλάκες και εμείς οι μόνοι έξυπνοι. Νομίζουμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε τους πάντες. Ο πρόεδρος, αγνοώντας εντελώς τις προειδοποιήσεις του διεθνούς οργανισμού, δηλώνει ότι αναμένει εξελίξεις χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι και το ενδεχόμενο κλεισίματος του Κυπριακού, με την οριστικοποίηση της διαίρεσης, είναι και αυτό μια εξέλιξη. Με τις σημερινές γεωπολιτικές εξελίξεις που συμβαίνουν στην περιοχή μας, τα θέματα που απασχολούν και ταλαιπωρούν την διεθνή κοινότητα θα κλείνουν ένα ένα. Το δικό μας πρόβλημα θα είναι από τα πρώτα που θα κλείσουν, με τον χειρότερο τρόπο για μας, αν δεν συνετιστούμε.
Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα χρειάζεται επειγόντως ηγεσία της λύσης. Αν το 2028 υπάρχει ακόμα Κυπριακό όπως το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, τότε θα πρέπει να καλλιεργηθεί το έδαφος για μια νέα ηγεσία, έναν νέον ΠτΔ τον οποίον να εμπιστεύονται τα ΗΕ για να μας αφήσουν περιθώρια μετά το 2028. Θα πρέπει να πεισθούν ότι το 2028 θα υπάρξει υποψήφιος, με μεγάλη εκλεξιμότητα, ο οποίος θα έχει ως μόνο στόχο τη λύση του Κυπριακού. Ένας εν δυνάμει ΠτΔ ο οποίος είναι διατεθειμένος να κάνει άλματα στο Κυπριακό. Ένας πολιτικός που δεν φοβάται να κάνει άλμα στο κενό, προκειμένου να σωθεί η μισή πατρίδα. Ένας άνθρωπος που είναι διατεθειμένος να υπογράψει την επανένωση της πατρίδας και να δεχθεί τις συνέπειες. Ένας άνθρωπος με διεθνή ακτινοβολία, σεβαστός στα ΗΕ και στις Βρυξέλλες. Ένας άνθρωπος του διεκδιτικού ρεαλισμού τον οποίον να εμπιστεύεται και η άλλη πλευρά. Ένας άνθρωπος που είναι διατεθειμένος να χαρακτηριστεί ενδοτικός, μειοδότης ακόμα και προδότης. Αυτή είναι η τραγωδία του Κυπριακού. Το ότι ζητείται επειγόντως ένας «προδότης» για να σώσει την πατρίδα. Ένας «προδότης» του σήμερα τον οποίον όμως θα υμνούν οι επόμενες γενεές. Ένας «προδότης» ο οποίος θα καταγραφεί από την ιστορία με χρυσά γράμματα ως ο σωτήρας της πατρίδας.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν υπάρχουν τέτοιοι ή τέτοιος άνθρωπος έτοιμος να αναλάβει αυτό το μεγάλο βάρος και κόστος. Πράγματι δύσκολο το ερώτημα. Υπήρξαν στο παρελθόν τέτοιοι ηγέτες οι οποίοι στο τέλος όμως υπαναχώρησαν, είτε λόγω μικρού πολιτικού αναστήματος είτε λόγω ιδιοτελών συμφερόντων και φιλοδοξιών. Κλασσικό παράδειγμα ο τέως ΠτΔ Νίκος Αναστασιάδης ο οποίος από ηγέτης της λύσης, κατέληξε ο εθνικός εγκληματίας του Κραν Μοντανά.
Μέσα σε αυτήν την καταχνιά, με τη μισή πατρίδα να χάνεται οριστικά, το μόνο παραθυράκι ελπίδας είναι το γεγονός ότι υπάρχει ο ζητούμενος «προδότης». Δεν θα τον κατονομάσω γιατί είναι νομίζω καιρός ο καθένας από εμάς να μελετήσει την πολιτική πορεία του καθενός, από αυτούς που φημολογείται ότι θα κατέλθουν στις προεδρικές του 2028 και να αποφασίσει. Οι πολίτες, οι οποίοι αντιλαμβάνονται τις τραγικές στιγμές που βιώνουμε, ας αξιολογήσουν αντικειμενικά τα δείγματα γραφής του καθενός και ας επιλέξουν τον εθνικά έντιμο «προδότη». Τον «προδότη» που μόνο ένα καημό έχει στην ζωή του, να δει την πατρίδα του ελεύθερη και επανενωμένη.
Πολλοί δικαιολογημένα θα σκεφτούν ότι είναι πολύ πρόωρο να μιλούμε για τις εκλογές του 2028. Σίγουρα, δυόμισι και πλέον χρόνια πριν, είναι μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως η λύση του Κυπριακού είναι όσο ποτέ άλλοτε επείγουσα. Αντιλαμβάνομαι ότι παίξαμε στην παράταση το 2017 και χάσαμε με πολλά αυτογκόλ στο Κραν Μοντανά. Όμως αν πείσουμε ότι έχουμε τον επίδοξο «προδότη» θα μπορούμε να ζητήσουμε από την διεθνή κοινότητα, αν όχι παράταση της παρατάσεως, επανάληψη του αγώνα. Αν υπολογίσουν ότι μετά το 2028 θα έχουμε στον τιμόνι της Ε/Κ πλευράς έναν από τους γνωστούς απορριπτικούς, τότε θα σφυρίξουν την οριστική λήξη, πριν τις εκλογές του 2028, με τη μισή πατρίδα να χάνεται οριστικά.
«Ο μεν δειλός της πατρίδος, ο δε φιλόδοξος της πατρώας ουσίας εστί προδότης», κατά τον Σωκράτη. «Ο δειλός προδίδει την πατρίδα του από φόβο, ενώ ο φιλόδοξος προδίδει την πατρική του περιουσία (και κατ' επέκταση τις ρίζες του) για χάρη της δόξας». Δυστυχώς βιώσαμε και τις δύο μορφές προδοσίας και μάλιστα κατ’ επανάληψη. Είναι καιρός να βρεθεί αυτός που ούτε φοβάται, ούτε είναι φιλόδοξος. Η μόνη επιτρεπόμενη φιλοδοξία, σε μια διαιρεμένη πατρίδα, είναι η προεδρία μιας επανενωμένης χώρας.
Το εξωφρενικό, το οποίο απορρέει από την παραπλάνηση και παραπληροφόρηση, είναι το γεγονός ότι αυτοί που εμπόδισαν την επανένωση της πατρίδας θεωρούνται οι πατριώτες και εθνοσωτήρες, αυτός δε που θα την ελευθερώσει και θα την απαλλάξει από την κατοχή θα είναι ο «προδότης».
