Κάποια βουνά είναι εντελώς γυμνά. Ολόκληρα βουνά χωρίς να έχει φυτρώσει ούτε ένα χορταράκι - φαντάσματα. Τα υπόλοιπα καλυμμένα με πράσινο χαλί με τα κουφάρια των καμένων δέντρων διάσπαρτα, να στέκονται όρθια για να μας θυμίζουν την ανικανότητά μας.
Τρέχει νερό παντού: ρυάκια, ρέματα και χείμαρροι αναστήθηκαν, χαρά Θεού. Ο ήχος θεραπευτικός, το θέαμα απογοητευτικό.
Δόμες δεκάδων χρόνων πετροχάλασαν, πέτρες σωροί, παντού πέτρες - το τοπίο δεν είναι το ίδιο. Άλλαξε η θέα του τόπου μας. Ποτάμια ιδρώτα να κάνουν οι παππούδες μας το ροτσολόι, εύφορο χώμα. Αναστροφή, φτου κι απ’ την αρχή.
Οι νυφούλες του χιονιά φοράνε τα μαύρα του Ιούλη. Δεν γλίτωσε ούτε μία αμυγδαλιά, φέτος δεν στολίστηκε η γη τον Φλεβάρη.
Καμία ανεξάρτητη έρευνα. Οι Αμερικανοί μας έδειξαν το σημείο μηδέν και δύο αποτσίγαρα μισοκαμένα. Ο Πρόεδρος εξαγόρασε την καταστροφή με αποζημιώσεις, γενναιόδωρες αποζημιώσεις. Λεφτά των φορολογουμένων, δικά μας λεφτά.
Φέτος ο Συντονιστής μπορεί να πάει χωρίς καμία απολύτως έγνοια στην Αυστραλία. Απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του. Πρωταγωνιστές της τραγωδίας πήραν προαγωγή. Επιβραβεύθηκαν για το έργο τους: που έκαψαν μόνον την μισή και όχι ολόκληρη την ημιορεινή Λεμεσό…
Ξεπλύθηκε το μαύρο, την στάχτη την πήρε ο αέρας και η βροχή. Οι καμένοι κορμοί εκεί, στη θέση τους, να ομολογούν το έγκλημα, καθημερινά.
Κάηκαν μνήμες, κόποι αιώνων, ελιές και τρεμιθιές από τον καιρό της Αγίας Ελένης. Τίποτα δεν είναι όπως πέρυσι.
Μόνον η Μαρία η Ολόχαρη είναι στη θέση της.
Κυριακή, 29 Μαρτίου 2026
*H φωτογραφία είναι του Γιάννη Πάζουρου
