Η εικόνα ήταν εντυπωσιακή και, για μια στιγμή, σχεδόν πειστική ότι όλα λειτουργούν όπως πρέπει. Ηγέτες και υψηλόβαθμοι τεχνοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συγκεντρώθηκαν στη μαρίνα Αγία Νάπας και αργότερα στη Λευκωσία, σε μια σύνοδο που, εύλογα, παρουσιάστηκε ως επιτυχία. Και ήταν, και, ναι, πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτό. Τέτοιες διοργανώσεις δεν είναι αυτονόητες για μια μικρή χώρα. Ανεβάζουν το διπλωματικό της εκτόπισμα και στέλνουν μήνυμα σταθερότητας, φτάνει να μην το παρατραβάμε και να δημιουργούμε μύθους. Μέχρις εδώ όλα καλά.
Κάπου όμως ανάμεσα στις δηλώσεις, τα χαμόγελα και τα επίσημα δείπνα, η πραγματικότητα φρόντισε να κάνει την εμφάνισή της χωρίς πρόσκληση. Γιατί την ίδια στιγμή που φιλοξενούσαμε την Ευρώπη, αδυνατούσαμε να διαχειριστούμε μερικές δεκάδες διαδηλωτών. Όχι, το πρόβλημα δεν είναι η διαμαρτυρία. Το δικαίωμα στη διαφωνία είναι θεμέλιο κάθε Δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι η απουσία ορίων.
Όταν αυτοκινητόδρομοι μετατρέπονται σε χώρους πρόχειρης «εκδρομής», όταν στήνονται φουκούδες και ψήνονται σούβλες στη μέση του δρόμου, δεν έχουμε να κάνουμε με διαμαρτυρία αλλά με θεσμική αδυναμία. Και όταν η Πολιτεία εμφανίζεται ανίκανη να επιβάλει την τάξη, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι δημοκρατική ανοχή αλλά διοικητική αμηχανία.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Και αυτό ακριβώς είναι το πιο ανησυχητικό. Έχουμε εθιστεί σε μια ιδιότυπη κανονικότητα όπου ο καθένας θεωρεί ότι μπορεί να επιβάλει τη δική του ατζέντα, με όποιον τρόπο επιλέξει. Το κράτος, από την πλευρά του, παρακολουθεί συχνά αμήχανο, φοβούμενο το πολιτικό κόστος περισσότερο από την ίδια την αταξία.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για επιτυχημένες διεθνείς διοργανώσεις και όχι μόνο, θα πρέπει να κοιτάξουμε και πέρα από τα φώτα, τόσο σε ό,τι αφορά τη διεθνή όσο και την εσωτερική εικόνα. Η εικόνα μιας χώρας δεν κρίνεται μόνο από τα πρωτόκολλα και τις δηλώσεις αλλά από την ικανότητά της να λειτουργεί στοιχειωδώς σε καθημερινό επίπεδο. Διαφορετικά, μένουμε με την εντύπωση της βιτρίνας. Και οι βιτρίνες, ως γνωστό, ραγίζουν εύκολα.
