Μπορεί το δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων που ενέκρινε την περασμένη εβδομάδα η ΕΕ προς την Ουκρανία να είναι τεράστιας σημασίας και αξίας για τη μάχη ζωής και θανάτου που δίνει η χώρα εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια κατά του Ρώσου εισβολέα, όμως η τραγική πραγματικότητα είναι ότι η Ουκρανία, αφέθηκε εδώ και καιρό να δίνει αυτή τη μάχη μόνη.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που άλλοτε ήταν το βασικό της στήριγμα, έχουν από την πρώτη στιγμή της εκλογής Τραμπ «αλληθωρίσει» για τα καλά και εκείνο που τους ενδιαφέρει περισσότερο είναι πώς να επαναπροσεγγίσουν τη Ρωσία και να κάνουν «μπίζνες» με αυτήν, παρά ο τερματισμός του πολέμου στην Ουκρανία. Επιπλέον ο Τραμπ έχει απορροφηθεί τόσο πολύ στο πως θα προωθήσει και στηρίξει τους επεκτατικούς σχεδιασμούς του φίλου του Βενιαμίν Νετανιάχου στη Μέση Ανατολή, που δείχνει να έχει ξεχάσει καν την ύπαρξη του ουκρανικού ζητήματος.
Από την άλλη οι Ευρωπαίοι μπορεί σε κάποιο βαθμό να παραμένουν ακόμα δίπλα στην Ουκρανία, όμως δυστυχώς και εντός Ένωσης το ενδιαφέρον και η ζέση για τον ηρωικό αγώνα που δίνει η χώρα και ο λαός της για προάσπιση της εδαφικής της ακεραιότητας, της απελευθέρωσης των εδαφών της και την κατοχύρωση της κυριαρχίας της, αρχίζουν επίσης να ατονίζουν, επικίνδυνα. Επίσης με αφορμή τα προβλήματα που προέκυψαν στη ροή πετρελαίου λόγω της ανάφλεξης στην περιοχή του Κόλπου και της κατάστασης στα στενά του Ορμούζ, κάποιες ευρωπαϊκές χώρες αρχίζουν να συζητούν το ενδεχόμενο άρσης του εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, εξέλιξη που ουσιαστικά θα συνιστά «πισώπλατο μαχαίρωμα» στην Ουκρανία και «ένεση ζωής» στην Ρωσία.
Η κατάσταση που διαμορφώνεται γύρω από το ουκρανικό, αντανακλάται και σε άλλα επίπεδα. Η Ουκρανία δεν παίζει πια τόσο πολύ στα διεθνή ΜΜΕ και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και η παγκόσμια και κυρίως η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, δεν ασχολείται, όπως προηγουμένως με το ουκρανικό. Οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης για την Ουκρανία έχουν σχεδόν εκλείψει, ενώ κάποιες κοινωνίες δηλώνουν «κουρασμένες» από το πρόβλημά της.
Όλα όμως αυτά εκτός Ουκρανίας. Μέσα στη χώρα τίποτε δεν άλλαξε. Η Ρωσία συνεχίζει να τη σφυροκοπά αλύπητα, να σκοτώνει άμαχους και να καταστρέφει υποδομές, κυρίως ενεργειακές, ελπίζοντας ότι έτσι θα τους γονατίσει.
Οι ουκρανοί παραμένουν όμως αλύγιστοι. Αντιστέκονται, με το ίδιο σθένος και αυταπάρνηση, όπως την πρώτη μέρα. Και όχι μόνο αυτό. Σταδιακά αρχίζουν να ανακτούν εδάφη τους και να καταρρίπτουν το ρωσικό αφήγημα, ότι επίκειται η κατάρρευση και παράδοσή της.
Γι΄αυτό και η Ουκρανία δεν αξίζει τη λησμονιά και την εγκατάλειψή μας. Δίνει μία μάχη, όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για όλη την Ευρώπη και όλο τον ελεύθερο κόσμο και μας χρειάζεται ακόμα δίπλα της.
