Τα προηγούμενα χρόνια εφαρμόστηκε μια πολιτική απομόνωσης του ΕΛΑΜ από όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου. Ούτε εμείς οι δημοσιογράφοι δίναμε ιδιαίτερη σημασία. Για τους περισσότερους το ΕΛΑΜ ήταν «ο ελέφαντας στο δωμάτιο». Και αν δεν ήταν αυτό, σίγουρα αποτελούσε αντικείμενο δριμείας κριτικής. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της στάσης; Το ΕΛΑΜ ξεκίνησε με ποσοστό 1% και σήμερα διεκδικεί την τρίτη θέση στον κομματικό χάρτη.
Εάν πραγματικά ο στόχος κάποιων είναι η αποδυνάμωση της ακροδεξιάς τότε δεν μπορούν να αγνοούν τα πραγματικά αποτελέσματα της πολιτικής του αποκλεισμού. Ούτε ο φόβος της κανονικοποίησης της ακροδεξιάς, ούτε η υπεράνω στάση του δημοκρατικού ανθρώπου έχουν πετύχει τον στόχο της αποδυνάμωσης του ΕΛΑΜ. Φαίνεται ότι το φαινόμενο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με συνθήματα και μια υπερήφανη στάση αρχών.
Δεν μπορεί κάποιο πρόσωπο ή μια πολιτική δύναμη να διατυμπανίζει τη θέση ότι αποκλείονται οι συνεργασίες με την ακροδεξιά και να χειροκροτείται από τους δημοκρατικά ευαίσθητους ανθρώπους αλλά την ίδια ώρα να μεγαλώνει το ποσοστό των ακροδεξιών. Το θέμα λοιπόν δεν είναι να έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου. Το ζητούμενο είναι να αποτραπεί η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και η αύξηση των ακροδεξιών στοιχείων.
Η νεολαία στα σχολεία ρέπει προς την ακροδεξιά διότι θεωρεί πως αυτή είναι μια επαναστατική πράξη. Οι νέοι είναι εκ φύσεως ριζοσπαστικοί. Παρατηρούν ότι η κοινωνία αποκλείει το ΕΛΑΜ και νιώθουν ότι ανήκουν σε αυτόν τον ιδεολογικό χώρο. Η ιδέα ότι ανήκουν στο περιθώριο ελκύει πολλούς έφηβους και αρκετούς πολίτες. Η εικόνα του αντισυστημικού είναι γοητευτική. Δεν είναι τυχαίο που ορισμένα νέα κόμματα καλλιεργούν αυτήν την εικόνα με επιτυχία.
Η γοητεία του αντισυστημικού υποχωρεί όταν το κόμμα που τελούσε υπό αποκλεισμό γίνει μέρος του συστήματος με θεσμικό ρόλο και θέσεις εξουσίας. Αναγκάζεται να αναλάβει το κόστος των πολιτικών αποφάσεων και αρχίζει να ξεθωριάζει ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας. Χάνει την αντιπολιτευτική ορμή. Αυτό συμβαίνει και με τα δημοκρατικά κόμματα τα οποία εκφράζουν πολιτικές θέσεις με απόλυτο τρόπο όταν βρίσκονται σε θέση αντιπολίτευσης, ενώ όταν βρεθούν στην εξουσία αποκτούν ξαφνικά ρεαλισμό και αναγκάζονται να δικαιολογούν αποφάσεις που λήφθηκαν από τα κέντρα εξουσίας.
Ήδη το ΕΛΑΜ άρχισε να αποφεύγει την άσκηση κριτικής σε ορισμένα θέματα λόγω και της προσπάθειάς του να αποκτήσει θεσμικό ρόλο και μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας. Προσέχει πάρα πολύ τις κινήσεις του και προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι μπορεί να διαχειριστεί δημόσιες υποθέσεις. Αυτή η επιδίωξη θα έχει συνέπειες στον ιδεολογικό χαρακτήρα του κόμματος. Σίγουρα δεν θα μετατραπεί σε κόμμα της φιλελεύθερης Δεξιάς αλλά κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί με την πραγματικότητα. Εκτός και αν αποφασίσει ότι θα είναι ένα γραφικό λαϊκίστικο κόμμα που άλλα λέει και άλλα πράττει. Μια κατάσταση που θα το φέρει σε ανυποληψία. Συνεπώς υπάρχει και μπροστά στο ΕΛΑΜ μια σοβαρή πρόκληση.
Όμως το θέμα εδώ δεν είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το ΕΛΑΜ στην προσπάθειά του να γίνει κόμμα εξουσίας, αλλά το μηδενικό αποτέλεσμα της πολιτικής του αποκλεισμού της ακροδεξιάς. Σε αυτό το θέμα το ΔΗΚΟ έχει δίκιο. Πλέον χρειάζεται να επικρατήσει ο ρεαλισμός. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου θα υιοθετήσουν ακροδεξιές θέσεις. Οφείλουν όμως να διαχειριστούν με πολιτικό τρόπο μια κατάσταση που δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να αγνοούμε αν δεν θέλουμε να γίνουμε μια ακροδεξιά κοινωνία.
