Και... ήταν Σάββατο 16 Μαΐου 2026. Οι…πανέλληνες σε Κύπρο και Ελλάδα βρίσκονταν στο στοιχείο τους. Μια και δυο νίκες στη Γιουροβίζιον θα μας απογείωναν σε μεγάλα ύψη.
Εξηγούμαι: Δεν έχω τίποτα κατά των ερμηνευτών. Τσακίστηκαν στις πρόβες, στο άγχος και την αγωνία. Το κοινό και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τούς φόρτωσαν με το ιδανικό κάποιου θριάμβου. Ούτε και κρίνω τα τραγούδια, που έτσι κι αλλιώς μου είναι αδιάφορα. Έκαναν ένα μουσικό θόρυβο και βούλιαξαν στη μαύρη τρύπα του μεγάλου θορύβου που προκάλεσαν οι υπόλοιποι κι αυτοί που νίκησαν. Σκέφτηκαν λέει, να μάς ζητήσουν συγγνώμη για την απογοήτευση που μας προκάλεσαν. Σιγά… την απογοήτευση! Την επόμενη ώρα, είχαν ξεχαστεί τα αποτελέσματα και επιστρέψαμε στην κανονικότητα της προεκλογικής περιόδου.
Ο ψυχίατρος Γιώργος Μικελλίδης, είναι και γνωστός και φίλος. Του ζήτησα το κείμενο που είχε ανεβάσει την περασμένη εβδομάδα να το αναδημοσιεύσω μετά τον διαγωνισμό. Ο ψυχίατρος πέτυχε διάνα, καθώς για ότι έγραψε για κάποιον που αναζητά την άλλη διάσταση των φαινομένων, ήταν αποκαλυπτικός. Το φύλαξα για σήμερα, όταν θα περνούσε ο ορυμαγδός για τον αναμενόμενο θρίαμβο.
Έχω να πω πως, όταν ένας ψυχίατρος φιλοσοφεί δημόσια έχει ήδη ανοίξει ορίζοντες σε όσους δεν αρκούνται στον θόρυβο και τη φασαρία. Συνεχίστε όσο αντέχετε αγαπητέ Γιώργο Μικελλίδη!
«Στη σύγχρονη κοινωνία μάθαμε να κυνηγούμε συνεχώς το «περισσότερο». Περισσότερη επιτυχία, περισσότερη εικόνα, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερη επιβεβαίωση. Το τραγούδι «JALLA» της Antigoni, μοιάζει σχεδόν να περιγράφει αυτή τη συλλογική ψυχολογία μιας εποχής που δεν σταματά ποτέ να ζητά κάτι ακόμη.
Από την άλλη, το 'Ferto' του Akylas εκφράζει τον άνθρωπο που παρασύρεται μέσα σε αυτήν τη ροή. Τον άνθρωπο που τρέχει συνεχώς για να αποδείξει την αξία του, να ανήκει, να νιώσει σημαντικός. Και όμως, πολλές φορές, ακόμα και όταν φτάσει εκεί που νόμιζε ότι ήθελε, συνεχίζει να αισθάνεται ένα εσωτερικό κενό.
Ψυχιατρικά, αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια κοινωνία χρόνιας υπερδιέγερσης. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος βομβαρδίζεται ασταμάτητα από πληροφορίες, συγκρίσεις και ερεθίσματα. Τα social media έχουν μετατρέψει τη σύγκριση σε καθημερινή συνήθεια και την επιβεβαίωση σε ψυχολογική ανάγκη. Το αποτέλεσμα είναι αυξημένα επίπεδα άγχους, εξάντλησης, μοναξιάς και συναισθηματικής αποσύνδεσης.
Το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας είναι ότι ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν τόσες δυνατότητες και τόση πρόσβαση σε όλα, αλλά ταυτόχρονα και τόσοι πολλοί να νιώθουν εσωτερικά άδειοι. Γιατί η ψυχή δεν γεμίζει μόνο με εικόνα, ταχύτητα και κατανάλωση. Χρειάζεται νόημα, σύνδεση, αυθεντικότητα και εσωτερική ηρεμία.
Ίσως τελικά αυτά τα δύο τραγούδια της Eurovision Song Contest 2026 να αντικατοπτρίζουν κάτι βαθύτερο για τη σημερινή κοινωνία: έναν άνθρωπο που τρέχει συνεχώς προς τα έξω, ενώ αυτό που πραγματικά αναζητά βρίσκεται μέσα του...».
