Είναι ένα σύντομο εκλογικό βίντεο στον νότο. Έρχεται στη σκηνή με ένα σάλτο ο Φειδίας, ο οποίος έβαλε ένα μπαλάκι παλιάτσου στη μύτη του. Στον τοίχο υπάρχουν φωτογραφίες ηρώων της ΕΟΚΑ. Ο Αυξεντίου. Ο Παλληκαρίδης. Και ο Μάτσης. Με έναν κωμικό τόνο και κωμικές κινήσεις λέει το εξής ο Φειδίας, δείχνοντας τις φωτογραφίες στον τοίχο: «Αυτοί πέθαναν για την ένωση. Ενώ εμείς δεν θέλουμε την ελληνική σημαία!». Αμέσως μετά έρχεται στην οθόνη η γυναίκα εκπρόσωπος του κόμματος ΑΛΜΑ.
Λέει το εξής: «Θέλουμε μόνο την κυπριακή σημαία, όχι την ελληνική σημαία, όχι την ελληνική και την κυπριακή». Στο τέλος του βίντεο υπάρχει ένας κεφάτος Ταγίπ Ερντογάν εγκατεστημένος στον θρόνο του, με καβούκι στο κεφάλι και ναργιλέ στο χέρι. Δηλαδή, το μήνυμα που δίνει με αυτό το βίντεο ο Φειδίας είναι το εξής: «Το ΑΛΜΑ, απορρίπτοντας την ελληνική σημαία, έκανε τον Ταγίπ Έρντογαν να πλέει σε πελάγη ευτυχίας». Είδα τον Φειδία και σε άλλα βίντεο σε σχέση με τον Αυξεντίου. Βρήκε ακριβώς τον ήρωα να πιαστεί σε μια τέτοια προεκλογική εκστρατεία. Όμως, συμφωνώ με αυτά που λέει το ΑΛΜΑ, όχι σε αυτόν. Ακριβώς όπως εκείνο, θέλω και εγώ την κυπριακή σημαία στην Κύπρο, όχι την τουρκική και την ελληνική σημαία. Είναι αλήθεια πως η σημαία δεν εκφράζει και πολύ νόημα για εμένα, όμως αφού γίνεται δεχτή ως το σύμβολο ενός έθνους, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το εξηγήσω. Ένας σοφός λέει «το ρούχο με το οποίο σκουπίζω τον ιδρώτα του μετώπου μου είναι η σημαία μου, το μέρος στο οποίο χορταίνω την κοιλιά μου είναι η πατρίδα μου». Δεν συμφωνείτε; Και λέγοντας σημαία, έρχονται πάντα στο μυαλό μου οι Σολωμού και Ισαάκ. Και ο Μανώλης Γλέζος. Ο Γλέζος είναι ο ήρωας που έσκισε και έκανε κομμάτια τη σημαία των Γερμανών ναζί με τον αγκυλωτό σταυρό, που βρισκόταν στην Ακρόπολη κατά τη διάρκεια της κατοχής της Αθήνας. Ήταν μόλις 19 χρόνων. Συνελήφθη. Καταδικάστηκε σε θάνατο. Απέδρασε από τη φυλακή. Ενώθηκε με τους αντάρτες. Μετά τον πόλεμο συνελήφθη ξανά το 1948 και καταδικάστηκε σε θάνατο για ακόμα μια φορά. Μόνο μπροστά στις έντονες διαμαρτυρίες από τον κόσμο υποχώρησε η ελληνική κυβέρνηση. Η θανατική ποινή μετατράπηκε σε διά βίου φυλάκιση. Αφέθηκε ελεύθερος μετά από έξι χρόνια στη φυλακή. Το 1958 συνελήφθη ξανά. Ο Γλέζος είναι ένας θρύλος. Ο δε Σολωμού αναρριχήθηκε στον ιστό της τουρκικής σημαίας στη Δερύνεια με απίστευτο θάρρος. Όμως, πριν προλάβει να φτάσει τη σημαία πυροβολήθηκε και έπεσε. Η ειρηνευτική δύναμη που βρισκόταν στην περιοχή έμεινε απλός θεατής σε αυτή τη δολοφονία. Με το σκίσιμο μιας σημαίας ή το κατέβασμά της από τον ιστό δεν μπορεί να τερματιστεί η κατοχή βεβαίως. Όμως, αφού είναι το σύμβολο του έθνους, θεωρείται πολύ αξιόλογος ηρωισμός αυτό.
Λίγο έλειψε να το ξεχνούσα. Έρχεται στο μυαλό μου και ο Νίκος Σαμψών όταν γίνεται αναφορά σε σημαία. Με όπλο στο ένα χέρι και την τουρκική σημαία στο άλλο, μπροστά από Τουρκοκύπριους αιχμαλώτους που βρίσκονταν πίσω του στην Ομορφίτα το 1963. Με ύφος «μολών λαβέ»! Δηλαδή, «έλα πάρε την αν μπορείς»! Όταν γνωριστήκαμε και κουβεντιάζαμε με την κόρη και τον γιο του Σαμψών, μου είπαν ότι έχουν αυτή τη σημαία και ότι την φυλάνε διπλωμένη στην ντουλάπα. Μάλιστα μου είπαν «αν θες, μπορούμε να σου την δώσουμε». Στο μεταξύ μεσολάβησε η πανδημία και δεν μπορέσαμε να βρεθούμε ύστερα. Ελπίζω να βρεθούμε. Αν μου δώσουν τη σημαία, θα την πάρω.
Πού ήμασταν και πού ήρθαμε. Ξεκινήσαμε από το βίντεο του Φειδία. Από πού εισήλθε σε αυτό το θέμα ο Φειδίας, ο οποίος προκάλεσε γέλιο σε όλους με την κωμική του διάθεση και σκόρπισε ευθυμία; Πιάστηκε από τον εθνικισμό; Μήπως χτυπάει φάουλ στο ΑΛΜΑ με το οποίο συναγωνίζεται για την τέταρτη θέση στις δημοσκοπήσεις; Αν το ΑΛΜΑ λέει «θέλουμε την κυπριακή σημαία, όχι την ελληνική», δεν σημαίνει ότι μισεί την ελληνική σημαία. Τονίζει την ανεξαρτησία της Κύπρου. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει τη δική της σημαία. Η διεξαγωγή συλλαλητηρίου, διαδήλωσης και λοιπά με τη σημαία μιας άλλης χώρας μήπως δεν πλήττει μια κυρίαρχη και ανεξάρτητη δημοκρατία; Είμαστε υποστηρικτές της ανεξαρτησίας ή της κηδεμονίας; Ή μήπως ακόμα είμαστε εκεί που έλεγε ο Κληρίδης, ο οποίος είπε για την κυπριακή σημαία ότι «είναι σημαία για χάρη της οποίας δεν πέθανε κανείς»;
