Οι κομματικές διεργασίες για την εκλογή προέδρου της Βουλής, που άρχισαν την επομένη των εκλογών και συνεχίζονται, κινούνται δυστυχώς και πάλι στην ίδια πεπατημένη. Ο ή η νέα πρόεδρος της Βουλής δεν αναζητούνται στη βάση κάποιων αυστηρών και γενικώς αποδεκτών κριτηρίων που πρέπει να πληροί το πρόσωπο το οποίο θα αναλάβει όχι απλά την προεδρία του Σώματος αλλά και το δεύτερο πολιτειακό αξίωμα του τόπου ούτε στη βάση κάποιων αρχών και «κανόνων» της δημοκρατίας αλλά στη βάση παρασκηνιακών συζητήσεων και συνεννοήσεων που παραπέμπουν σε αλισβερίσι και συμφωνίες στα κρυφά.
Και για αυτή την κατάσταση ευθύνονται δυστυχώς τα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία, καθοδηγούμενα από τις ιδεοληψίες και δογματισμούς τους, αρνούνται κάθε επικοινωνία και συνεννόηση μεταξύ τους και προστρέχουν στα άλλα μικρότερα κόμματα, παζαρεύοντας -έναντι πάντα ανταλλαγμάτων- εφήμερες και ανίερες, πολλές φορές, συμμαχίες.
Με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής, η προεδρία της Βουλής θα έπρεπε να ήταν αντικείμενο μίας προνομιακής συζήτησης ανάμεσα στα δύο μόνο μεγάλα κόμματα και κανέναν άλλον. Ο ΔΗΣΥ κατά κύριο λόγο, ως πρώτο κόμμα και με 17 έδρες, και το ΑΚΕΛ ως δεύτερο κόμμα, και 15 έδρες, σε μία δημοκρατία που σέβεται τους πολίτες και τους ψηφοφόρους της, θα μπορούσαν να καθορίσουν τα κριτήρια που πρέπει να πληροί ο πρόεδρος της νέας Βουλής και, ναι, να αναζητήσουν ποιο πρόσωπο από τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες πληροί αυτά τα κριτήρια και να το στηρίξουν από κοινού, δίνοντάς του έτσι και την απαραίτητη ευρεία αποδοχή.
Θα πει κάποιος ότι αυτό είναι σενάριο φαντασίας για την Κύπρο και δυστυχώς έχει δίκαιο.
Η συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων, στο οποιοδήποτε θέμα και ζήτημα, παραμένει ακόμα απαραβίαστο ταμπού και «θανάσιμο αμάρτημα». Και τα δύο μεγάλα κόμματα προτιμούν να αφήσουν την προεδρία της Βουλής να καταλήξει σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα, με πολύ χαμηλότερο αριθμό εδρών, κάποιες φορές ακόμα και σε κόμματα με 2-3 βουλευτές (όπως στα προηγούμενα των Δ. Συλλούρη και Γιαννάκη Ομήρου), παρά στο «αντίπαλο δέος».
Προτιμούν επίσης, αντί να συνεννοηθούν μεταξύ τους, να αποδέχονται να εκβιάζονται από μικρότερα κόμματα, δίνοντάς τους έτσι και ρόλο ρυθμιστή, που δεν τους αναλογεί.
Αυτό δεν είναι όμως δημοκρατία αλλά παρωδία δημοκρατίας και παραβίαση και παραποίηση της λαϊκής θέλησης.
Στην προκειμένη περίπτωση η Αννίτα Δημητρίου, με την καθολικώς αναγνωρισμένη άκρως επιτυχημένη προηγούμενη θητεία της στη θέση, είναι μία ιδανική υποψηφιότητα, την οποία το ΑΚΕΛ δεν έπρεπε να έχει κανέναν ενδοιασμό να στηρίξει.
Δεν το πράττει όμως, όπως δεν θα το έπραττε σε αντίστοιχη περίπτωση και ο ΔΗΣΥ, για αυτό και δεν θα αλλάξουν ποτέ τα πολιτικά μας πράγματα και δεν θα πάμε ποτέ μπροστά!
