Θα γραφτούν και ήδη γράφονται, δεκάδες αναλύσεις για το αποτέλεσμα των εκλογών. Όσο παραμένει ανοιχτό το παιχνίδι για την εκλογή προέδρου της Βουλής, θα μετράμε ακόμη τη δυναμική των κομμάτων με φόντο τις Προεδρικές, για να μην καταρρίψουμε και τα δημοσιογραφικά κλισέ.
Αν αφήσει κανείς τα κόμματα, μένει κάτι πιο ουσιαστικό. Έχουμε σοβαρό πρόβλημα από ηγέτες, από σοβαρά τέλοσπάντων πρόσωπα στον πολιτικό χώρο. Και γι' αυτό ο κόσμος δεν άλλαξε. Γιατί δεν βρήκε κάποιον να ψηφίσει, κάποιον που πίστευε πως μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Είχαμε συνολικά 752 υποψήφιους βουλευτές, ωστόσο ελάχιστοι κατάφεραν να πείσουν. Οι άλλοι δεν έπεισαν ότι μπορούν να συγκρουστούν, να εκπροσωπήσουν κάτι διαφορετικό, να δώσουν εκείνη την ελπίδα που έχασε ο κόσμος. Και όταν δεν πείθεσαι από τους άλλους, επιστρέφεις στο γνώριμο.
Μέσα από αυτή τη στήλη, γράφαμε πως δεν μπορεί να επαναληφθεί το φαινόμενο Φειδίας που είδαμε στις ευρωεκλογές. Όχι γιατί πιστεύαμε πως ο κόσμος δεν θα ψηφίσει κάτι άλλο. Αλλά γιατί ο Φειδίας είναι αυτό που λέμε μία στο εκατομμύριο: Ένας ταλαντούχος YouTuber με γκελ στο κοινό. Αλλά τέτοιες περιπτώσεις είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Δεν αντιγράφονται, δεν στήνονται, δεν αναπαράγονται με το ζόρι. Και η Άμεση Δημοκρατία έμεινε εκεί ακριβώς: Σε προσωποπαγή λογική, χωρίς βάθος σε πρόσωπα. Δεν βρήκε τους ανθρώπους που θα μετέτρεπαν μια συγκυριακή δυναμική σε πολιτική παρουσία. Και το γεγονός πως ο δεύτερος δημοφιλέστερος υποψήφιος είναι ήδη γνώριμος στον κόσμο, ο Δημήτρης Σούγλης, πρώην υποψήφιος με το ΕΛΑΜ, λέει πολλά για το πρόβλημα που έχει το κόμμα.
Το ίδιο μοτίβο ακολουθήθηκε και στο ΑΛΜΑ. Ο Οδυσσέας ως «αντισυστημικός» έπεισε ένα κομμάτι του κοινού, απέτυχε παταγωδώς, ωστόσο, να βρει εκείνα τα πρόσωπα που θα πείσουν τον λαό πως μπορούν να κάνουν την αλλαγή. Η ενίσχυση με γνωστή υποψηφιότητα (σαν διαφήμιση η Ειρήνη, αυτήν ξέρουν αυτήν εμπιστεύονται), απλώς μετρίασε τη ζημιά, δεν άλλαξε την εικόνα.
Αντίστοιχα στην ΕΔΕΚ, ένα πρόσωπο έκανε τη διαφορά, καθώς η μετακίνηση του Αποστόλου στο ΔΗΚΟ δεν ήταν απλώς μια μεταγραφή, αλλά καθοριστική για το κόμμα που βγήκε από το κάδρο. Στο Volt, η συζήτηση για το αν «έφταιγε» ο Μακάριος χάνει την ουσία, αφού το κόμμα δεν είχε πρόσωπα-κράχτες σε άλλες επαρχίες για να κερδίσουν το κοινό. Και φυσικά, τα ίδια ισχύουν και για το ΕΛΑΜ. Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν φοβίζει, καθώς είναι δεδομένο πως δεν ενίσχυσε το ακροδεξιό του προφίλ, αλλά το προφίλ της «χαλασμένης ακροδεξιάς», αφού απλά μπήκαν στη Βουλή γνώριμοι παλιοί Συναγερμικοί.
Με λίγα λόγια, η οργή του κόσμου δεν ξεθύμανε. Ο λαός δεν βρήκε εκείνα τα πρόσωπα που θα τον έπειθαν πως αξίζει να γίνει η αλλαγή. Και αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να περάσει ακόμη και στα παραδοσιακά κόμματα. Ο κόσμος τους έδωσε μία τελευταία ευκαιρία. Με την ελπίδα πως στις επόμενες εκλογές θα βρει σοβαρούς υποψήφιους σε άλλα κόμματα που ίσως τους πείσουν πως μπορεί να γίνει η αλλαγή. Απλώς, αυτή τη φορά δεν τους βρήκε.
