Σε όποιους έχουν κάθε χρόνο τα γενέθλιά τους (εγώ τα είχα τάχα μου χθες)… αφιερώνω το πιο κάτω απόσπασμα που αφορά τα γενέθλια της Πανδήμου Αφροδίτης, στα οποία γεννήθηκε αυτό που ονομάζουμε έρωτας αλλά πολύ ελάχιστοι γνωρίζουν τη γέννησή του. Απίστευτος μύθος, που αφυπνίζει όσους ψάχνονται και ψάχνουν! Η ιέρεια Διοτίμα αφηγείται τη γέννηση του δαιμονίου έρωτος, η οποία πραγματοποιείται στα γενέθλια της Πανδήμου Αφροδίτης, που είναι κόρη του θεού Διός και της θνητής Διώνης. Οι θεοί εόρτασαν τα γενέθλιά της, πραγματοποιώντας νοητικό συμπόσιο μέσα στα ανάκτορα του Διός. Εκεί παρευρίσκετο ο γιος της Μήτιδος, ο Πόρος. Μόλις δείπνησαν οι θεοί, κατέφθασε η Πενία στα πρόθυρα των ανακτόρων, για να ζητιανέψει. Τότε ο Πόρος, μεθυσμένος από το νέκταρ των θεών, βγήκε στον κήπο του Διός, έξω από τα ανάκτορα.
Η Πενία, τότε, σκέφθηκε να τεκνοποιήσει με τον Πόρο, ξάπλωσε δίπλα του και, ενώ αυτός κοιμόταν, συνουσιάστηκε μαζί του και γέννησε τον δαιμόνιο έρωτα. Ο μύθος της γέννησης του δαιμονίου έρωτος από τον Πόρο και την Πενία, αναδεικνύει τη μικτή φύση του, εφόσον προέρχεται από τον Λόγο του Διός, που συμβολίζει ο Πόρος, και την Πενία, που συμβολίζει την ψυχική ύλη, πάνω στην οποία αντανακλάται ο Λόγος, προκειμένου να γεννηθεί ο αισθητός κόσμος. Τι είναι, όμως, ο δαιμόνιος έρως για την Πάνδημο Αφροδίτη; Είναι το «όμμα της ψυχής» της, δηλαδή το μέσον διά του οποίου η Πάνδημος Αφροδίτη θα καταστεί ερωτική, δηλαδή μεθεκτική από τις ανθρώπινες ψυχές. Γι' αυτό ακριβώς, ενώ ο θείος έρως είναι πάντοτε ευδαίμων και αυτάρκης, ο δαιμόνιος έρως είναι μικτός, έχει δηλαδή μέσα του τόσο το στοιχείο του πατέρα του, του Πόρου, όσο και το στοιχείο της μητέρας του, της Πενίας. Με αυτή την έννοια, από τη φύση της μητέρας του, της Πενίας, ο δαιμόνιος έρως κληρονομεί το στοιχείο της ένδειας, δεν έχει κάλλος, κυκλοφορεί πάντοτε ανυπόδητος, είναι ανέστιος και κοιμάται στο ύπαιθρο. Αντιθέτως, από τη φύση του πατέρα του, του Πόρου, ο δαιμόνιος έρως κληρονομεί το στοιχείο της αενάου θηρεύσεως του καλού και του αγαθού. Έτσι, ο δαιμόνιος έρως είναι ανδρείος, ριψοκίνδυνος και δολοπλόκος, επιθυμεί τη φρόνηση και είναι ο αιώνιος φιλόσοφος. Η Διοτίμα αναδεικνύει έτσι την ουσία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, της οποίας η εικόνα είναι ο δαιμόνιος έρως: Όπως δηλαδή ο δαιμόνιος έρως είναι μεταξύ του Πόρου και της Πενίας, έτσι και η φιλοσοφία είναι μεταξύ της σοφίας και της αμάθειας.
σ.σ. Από χθες ξεκίνησε η 70ή τροχιά της συμπαντικής ύπαρξης μου γύρω από το αστέρι μας. Εκατομμύρια τροχιές, δικαιούμαι κι εγώ ελάχιστες. Στα γενέθλιά σου πρέπει να μαθαίνεις και κάτι. Το πιο πάνω το αφιερώνω σε όσους δοκιμάσουν να το αντιληφθούν. Κεραστικό!
