Μας το δίδαξαν και στα σχολεία. Ομόνοια - διχόνοια κλπ., κλπ.… "Δεν τους πρέπει λευτεριά" κλπ, κλπ…
Αφορμή για τις πιο πάνω γραμμές, στάθηκε το χθεσινό άρθρο για τον μικρό Γιαννάκη από τη Σύρο που νικήθηκε από τον καρκίνο στα 12 του χρόνια.
Τα σχόλια υποστηρικτικά για την άποψη της στήλης, ότι γενικά οι Έλληνες όπου κι αν ζουν, τους ενδιαφέρει μόνο το προσωπικό συμφέρον…Κυρίως όμως και πάνω από όλα, πρώτιστο ενδιαφέρον είναι το βόλεμα. Και το βόλεμα δεν αντέχει τον πόνο του άλλου, Ταράζεται και χαλά η…καλή του.
Μας αφορά πολύ περισσότερο ο συγγενικός, ο οικογενειακός πόνος. Ο πόνος του αίματος δηλαδή. Αν η απώλεια είναι της οικογένειας τότε ο θρήνος και η συμπόνια αφορούν μόνο όσους έχουν άμεση σχέση. Ο πόνος των άλλων, της γειτονιάς, της πόλης, της χώρας, χωράει σε μια εικόνα στην οποία προβάλλουμε ενδόμυχα περιχαρείς πως: «ευτυχώς ήταν μακριά από μάς»…
Όσο περισσότερο πονάνε οι άλλοι τόσο το καλύτερο για μάς, που για ακόμα μια φορά ο πόνος αποφάσισε να…παρκάρει αλλού.
Είναι στην ανθρώπινη φύση; Το έχει το DNA του δίποδου να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του; Είναι μέρος της αυτοσυντήρησής του;
Αλλά ακόμα και την μητέρα και τον πατέρα μας, που έφυγαν πριν χρόνια, ο πρώτος πόνος γίνεται ανάμνηση. Πανδαμάτωρ ο χρόνος από αρχαιοτάτων χρόνων, το ξέρουμε καλά, για αυτό και ποντάρουμε σ αυτόν.
Όταν η δικαιοσύνη παίρνει αποστάσεις από τον ανθρώπινο πόνο, τότε βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την επιστροφή στη ζούγκλα…Στ' αλήθεια τώρα ποιος πιστεύει ότι θα γίνει δίκαιη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών; Ποιος θα δικαιώσει τη μητέρα Ανδριανή που μόνη τρέχει και πονά για τον σκοτωμένο γιο της Θανάση, ατέλειωτα τώρα χρόνια…
Αυτές τις μέρες, μετά το πόρισμα για το «Κράτος Μαφία», τα λαϊκά καφενεία φορτσάρουν…Ο…λαός απαιτεί δικαιοσύνη. Χα… Μου θυμίζει τα πρώτα συνθήματα μετά που οι Τούρκοι μας επέβαλαν τη δική τους «δικαιοσύνη». Τι φωνάζαμε τότε, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια: «ο λαός απαιτεί κάθαρση οριστική». Ούτε τότε, ούτε τώρα, ούτε κάποτε…Χρειάζεται μεγάλη πορεία προς την αυτοσυνείδηση. Για να ωριμάσει και η κοινωνία. Προς το παρόν ας κρατήσει ο καθένας όση ευαισθησία μπορεί για τον άγνωστο διπλανό του. Εδώ είναι το στοίχημα. Ως που να φτάσει η συμπόνια για τον άγνωστο διπλανό μας να παράγει αίτημα δικαιοσύνης που να πρέπει να αποδοθεί σε όλους.
Όταν ο Πλάτωνας ασχολήθηκε με την έννοια της δικαιοσύνης στην «Πολιτεία», δεν την έβλεπε ως νομική συμμόρφωση ή ως ηθική αρετή. Τη θεωρούσε θεμελιώδη αρχή που διαμορφώνει τόσο το άτομο όσο και το σύνολο. Η δικαιοσύνη για τον Πλάτωνα δεν αφορούσε τη δικαιοσύνη με τη συμβατική έννοια, αλλά την αρμονία, όπου το κάθε μέρος της κοινωνίας και κάθε πτυχή της ψυχής λειτουργεί όπως πρέπει. Ουτοπίες ε;..
