Χαράς ευαγγέλια για τους λάτρεις της αστρονομίας και της αστροφυσικής στην Κύπρο! Ο καθηγητής αστρονομίας και αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Στράτος Θεοδοσίου, βρίσκεται σήμερα κοντά μας κι έτσι από… κοντά θα μάς δώσει τα φώτα του για όσα ατενίζουμε κοιτάζοντας τα βράδια τον αστρόφωτο ουρανό, παρατηρώντας με απορία και θαυμασμό τα όσα φαίνονται στα μάτια μας, αλλά και όσα με αγωνία προσπαθεί να ατενίσει η φαντασία και η περιέργειά μας.
Πλούσιο το έργο του καθηγητή Στράτου Θεοδοσίου. Ένας ερευνητής που για δεκαετίες «ανακατεύει» τον γαλαξία μας, έγραψε βιβλία, έδωσε συνεντεύξεις, άρθρα και ομιλίες για το θαύμα που απλώνεται γύρω κι από πάνω μας. Πάντα αναρωτιόμουν πόσα ξέρουν οι καθηγητές αστρονομίας και αστροφυσικής. Ξέρουν σίγουρα περισσότερα από μάς τους «κοινούς θνητούς», αλλά μήπως ισχύει και γι' αυτούς το «σωκρατικό τσίμπημα»; Εν οίδα ότι ουδέν οίδα! Θα τον ρωτήσω απόψε, όπου στις 7 μ.μ. θα δώσει μια διάλεξη στο Πλανητάριο Κύπρου, με θέματα που γοητεύουν… όπως η αστρομυθολογία! Μύθοι και αστερισμοί πώς επινοήθηκαν, πώς ονομάστηκαν και τι κρύβουν πέρα από τη μυθολογία τους;
Στο βιβλίο του «ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΕΝΟΡΑΣΕΙΣ» διαβάζουμε τι είναι αυτό που μαγεύει τον καθηγητή για να γράψει: «Ο ουράνιος θόλος με τα χιλιάδες άστρα, τους πλανήτες, τους κομήτες, τα μετέωρα και τις βολίδες, τα πεφτάστερα... Ουράνιο μεγαλείο... Ενδόμυχα, πάντα, ήθελα να γράψω κάποιους στίχους γι' αυτόν τον υπέροχο έναστρο νυχτερινό ουρανό, για τη σελήνη, για τον ήλιο, για τους γαλαξίες και τα άστρα, την ουράνια αρμονία που αχόρταγα δέσμευε και δεσμεύει το βλέμμα μου, ειδικά εκείνες τις υπέροχες καλοκαιριάτικες ανέφελες νύχτες του αττικού ουρανού. Τελικά, η θεία έμπνευση ήρθε και διέγειρε αυτό που λέμε ποιητικό/στιχουργικό τάλαντο και έτσι γράφτηκαν οι 'Συμπαντικές Ενοράσεις'. Κοιτάς τον φωτοδότη και ζωοδότη ήλιο να στέκει πάντα εκεί ψηλά στον ουρανό, στην αιώνια, ατέρμονη πορεία του και αναλογίζεσαι τη μικρότητά σου. Είμαστε γήινοι, εφήμεροι, θνητοί. Ωστόσο, σε μας τους αστρονόμους έλαχε από τον Θεό η μεγάλη τιμή, να εξετάζουμε των αιωνίων άστρων και γαλαξιών τις αστρόφωτες, σπειροειδείς πορείες... και η Γη μας πια να μη μας χωρά, αλλά -τουλάχιστον νοερά- να οδεύουμε σε αθέατες, ουράνιες πολιτείες». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).
