Μία από τις σημαντικότερες «κατηγορίες» που είχε να αντιμετωπίσει ο Νίκος Χριστοδουλίδης με την εκλογή του, ήταν ότι αποτελεί συνέχεια της διακυβέρνησης Αναστασιάδη. Ήταν άλλωστε ο εκλεκτός του για να τον διαδεχθεί από την πρώτη μέρα που αποφάσισε ότι δεν θα επαναδιεκδικούσε και περνούσε τον περιορισμό των θητειών. Όπως και ο προκάτοχός του, θεωρείτο ότι διατηρούσε μια χαλαρή αντίληψη περί ηθικής, ότι δεν ήταν έτοιμος να αγγίξει τα κακώς έχοντα, ότι βολευόταν με το υφιστάμενο failed state. Γενικά, ότι ήταν άνθρωπος του συστήματος. Σύντομα, επιβεβαίωσε όλα σχεδόν τα βαρίδια που η υποψηφιότητά του κουβαλούσε προεκλογικά. Με την πρώτη πολιτική πράξη του να δείχνει ότι θα χρησιμοποιούσε τον κρατικό μηχανισμό ως φέουδό του. Ακόμα και τότε όμως, ελάχιστοι χρέωναν στον Νίκο Χριστοδουλίδη διάθεση να συνεχίσει στα ίδια επίπεδα διαφθοράς που στιγμάτισαν την προηγούμενη δεκαετία. Μέχρι τη διαρροή του videogate, το οποίο ήρθε να ρίξει σκιές στην αυτοπροτασσόμενη ηθική του υπεροχή. Αυτή τη βδομάδα, ο Νίκος Χριστοδουλίδης θύμισε και τον ακραίο κυνισμό του Νίκου Αναστασιάδη. Τη σπουδή με την οποία διόριζε σε θέσεις κλειδιά άτομα που θεωρούσε ότι θα μπορούσε να ελέγξει κι αν χρειαστεί να τον προστατέψουν.
Η επιλογή του Νίκου Χριστοδουλίδη να επαναδιορίσει τον Ανδρέα Πασχαλίδη στην προεδρία της Ανεξάρτητης Αρχής Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας (ΑΑΔΙΠΑ), λίγες μέρες πριν τη δημοσιοποίηση του πορίσματός του με το οποίο θα αποφανθεί ως προς τον ρόλο του κύκλου του Προέδρου στο videogate, έδειξε αν μη τι άλλο ότι διαθέτει αντανακλαστικά. Αντανακλαστικά ενός πολιτικού, ο οποίος, αξιοποιώντας τη θέση του, θα μετέλθει κάθε μέσο προκειμένου να «ελέγξει» τον έλεγχο. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε ότι οι δύο ιδιότητες είναι διακριτές και η ανανέωση της θητείας του Ανδρέα Πασχαλίδη στην ΑΑΔΙΠΑ δεν επηρεάζει την ανεξαρτησία της έρευνας. Πώς όμως αποτελούν ιδιότητες διακριτές; Και γιατί θα πρέπει ο πολίτης να δεχθεί ότι αυτός ο επαναδιορισμός δεν επηρεάζει την ανεξαρτησία της έρευνας, πως δεν έχει ως στόχο την αθώωση του κύκλου του και εμμέσως του ίδιου του Προέδρου, όταν και ξεκάθαρη σύγκρουση συμφέροντος υπάρχει και η πρόθεση παρέμβασης είναι προφανής;
Μόνο και μόνο ότι κάποιος επαναδιορίζεται για τρίτη θητεία σε μια θέση, είναι από μόνο του προβληματικό. Γίνεται, όμως, σκανδαλώδες με την άμεση επιβράβευση ενός ανθρώπου ο οποίος θα κρίνει την εμπλοκή του Προεδρικού στο σκάνδαλο του videogate. Ανεξαρτήτως του σε ποια απόφαση θα καταλήξει ο ποινικός ανακριτής. Και αυτό δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως μια προσπάθεια ευθείας παρέμβασης σε μια διαδικασία ελέγχου που τον αφορά προσωπικά. Αν στόχος δεν ήταν ο επηρεασμός τότε ποια λογική εξυπηρετούσε αυτός ο επαναδιορισμός ενός άνδρα μάλιστα 79 ετών; Δεν υπήρχε άλλος που να μπορούσε να γεμίσει αυτή τη θέση; Κι αν ο επαναδιορισμός ήταν μια ειλημμένη απόφαση, τότε γιατί τον διόρισε ποινικό ανακριτή στην υπόθεση του videogate; Είναι δυνατόν, έστω και καθηκόντως, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει ζήτημα αντικειμενικής αμεροληψίας ή και σύγκρουσης συμφέροντος; Κυρίως όμως ότι αυτή η επιλογή δεν θέτει ζήτημα άμεσης παρέμβασης, εκ μέρους του Προέδρου, στον έλεγχο;
Από την αρχή της θητείας του ο Νίκος Χριστοδουλίδης έδειξε ετοιμότητα να κάνει τα πάντα για να κρατηθεί στην εξουσία. Να εξυπηρετήσει τις φιλοδοξίες του. Και ότι τα προσχήματα και τα «ηθικά πρέπει» ήταν γι’ αυτόν αχρείαστα βαρίδια. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να αποτελέσει τον πρώτο Πρόεδρο που έχτισε μια στενή σχέση με την ακροδεξιά, να χρησιμοποιήσει διάφορα μέσα για να αποσιωπήσει κάθε άλλη άποψη, να εντάξει ολόκληρο το Δημόσιο και τους θεσμούς στην υπηρεσία του, να αλώσει τα συγκυβερνώντα κόμματα για να τα κρατήσει κοντά του και να επιχειρήσει να αλώσει τον ΔΗΣΥ (προσεγγίζοντας στελέχη του) για να τον προσδέσει στο άρμα του, να τα βάλει από θέση ισχύος με ανεξάρτητους θεσμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό που δεν έκανε ο Νίκος Αναστασιάδης, το προχώρησε ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Με τον τελευταίο διορισμό να δείχνει ότι δεν έχει κανένα ενδοιασμό να παρέμβει εμμέσως και στη δικαιοσύνη. Με ό,τι μέσα του προσφέρει η θέση του. Και με τρόπο που υπονομεύεται το κράτος δικαίου.
Αυτό, τελικά, είναι που ενώνει Νίκο Αναστασιάδη και Νίκο Χριστοδουλίδη. Ο κυνισμός στη άσκηση της εξουσίας. Όλα αυτά που δοκίμασαν τα όρια της ασυδοσίας στη χώρα, την ίδια τη Δημοκρατία, επί προηγούμενης διακυβέρνησης, και συνεχίζονται επί Νίκου Χριστοδουλίδη. Διαψεύδοντας κάθε ψευδαίσθηση για αλλαγή και αίροντας κάθε αμφιβολία κατά πόσον αποτελεί μια τρίτη θητεία Αναστασιάδη. Με όλες τις ενέργειές του μέχρι στιγμής να κινούνται προς την κατεύθυνση συντήρησης ενός κράτους διαπλοκής. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης δείχνει γιατί αποτέλεσε τον εκλεκτό του τέως Προέδρου. Και καθημερινά επιβεβαιώνει, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι αποτελεί τον απόλυτο συνεχιστή του.
https://x.com/AntonisPolydoro
