Πρώτη φορά το άκουσα. Το έγραψε ο αγαπητός μου φίλος Ουλούς Ιργκάτ. Πήγε, λέει, στο χωριό Χλώρακα ο Πρόεδρος Μακάριος, ο οποίος σώθηκε διαφεύγοντας από το Προεδρικό Μέγαρο μετά το φασιστικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Το ραδιόφωνο της Χλώρακας άρχισε να ανακοινώνει ότι ο Μακάριος ήταν ζωντανός. Στις 17 Ιουλίου οι πραξικοπηματίες διενήργησαν επίθεση στη Χλώρακα από ξηράς και θαλάσσης. Κατόπιν τούτου, ο Μακάριος κατέφυγε στην περιοχή Βίκλα της Πάφου, που βρισκόταν υπό τουρκικό έλεγχο. Εκεί τον υποδέχτηκε με σεβασμό, λέει, ο επικεφαλής του τουρκικού σαντζακιού της περιοχής, συνταγματάρχης Τζενγκιζχάν Όζογούλ, στέκοντας προσοχή. Από εκεί ο Μακάριος παραλήφθηκε από ένα αγγλικό ελικόπτερο. Ο συνταγματάρχης Τζενγκιζχάν τον συνόδευσε μέχρι το ελικόπτερο, λέει. Στο μεταξύ, προειδοποίησε με ασύρματο τους αγωνιστές που βρίσκονταν στα φυλάκια, λέγοντάς τους «μην πυροβολήσετε»! Επιπλέον, τους διέταξε να σταθούν προσοχή μπροστά στον Μακάριο!
Αφού το έγραψε ο Ουλούς, αυτή η λεπτομέρεια δεν υπήρχε σε κανένα ιστορικό βιβλίο! Ουσιαστικός αυτόπτης μάρτυρας του γεγονότος είναι ένας Τουρκοκύπριος, ο οποίος υπηρετούσε τότε στην περιοχή Βίκλα. Ο Τζεμάλ Αλτάν από την Πάφο. Δεν είχα ακούσει προηγουμένως ότι ο Τούρκος συνταγματάρχης υποδέχτηκε τον Μακάριο στέκοντας προσοχή και ότι διέταξε και τους αγωνιστές να σταθούν προσοχή. Αληθεύει; Να μας πουν εκείνοι που έχουν περισσότερες πληροφορίες.
Ελάτε να σχολιάσουμε από μια άλλη οπτική γωνιά την 15η και την 20ή Ιουλίου. Ουσιαστικά το πραξικόπημα της ελληνικής φασιστικής χούντας δεν έπρεπε να θεωρείται πως έγινε μόνο κατά του Μακαρίου και των οπαδών του. Ήταν ένα πραξικόπημα που έγινε κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και αυτή η δημοκρατία ανήκε σε όλους μας. Δεν ήταν μόνο δημοκρατία των Ελληνοκυπρίων, αλλά και των Τουρκοκυπρίων. Και ο Πρόεδρος Μακάριος ήταν Πρόεδρος όλων μας. Μήπως δεν γινόταν ως Τουρκοκύπριοι να παρείχαμε ενεργή στήριξη στους αντιστασιακούς κατά των πραξικοπηματιών και να προστρέχαμε σε βοήθεια όσο μπορούσαμε; Ξέρω ότι υπήρξαν Τουρκοκύπριοι που το έκαναν αυτό ατομικά. Δεν μπορούσαμε ως κοινότητα να σταθούμε στο πλευρό των αντιστασιακών; Δεν θα ήταν αυτή μια μοναδική ενέργεια που θα έβαζε τη σφραγίδα της στην κυπριακή Ιστορία; Δυστυχώς, αντί να το κάνουμε αυτό, η Τουρκία επέλεξε να επωφεληθεί της ευκαιρίας. Είναι αλήθεια ότι ανακηρύχθηκε ως «ειρηνευτική επιχείρηση» η τουρκική στρατιωτική επιχείρηση κατά των πραξικοπηματιών, όμως δεν ήταν έτσι αφότου πάτησε το πόδι του στο νησί ο στρατός. Δεν στοχοποιήθηκαν μόνο οι πραξικοπηματίες. Δολοφονήθηκαν και αθώοι άμαχοι. Δολοφονήθηκαν ακόμα και ηλικιωμένοι. Δεν έγινε απολύτως καμία διάκριση ανάμεσα σε πραξικοπηματίες και αντιστασιακούς. Τι σχέση έχει με «ειρηνευτική επιχείρηση» ο βιασμός πέραν των 700 γυναικών; Γιατί δολοφονήθηκαν πάρα πολλοί αιχμάλωτοι σε αυτό το νησί, στο οποίο ήρθαν με την υπόσχεση της αποκατάστασης της διασαλευθείσας συνταγματικής τάξης; Μήπως σε αυτό τον λογαριασμό υπήρχε και η δολοφονία αθώων αμάχων και το κόψιμο των αυτιών τους;
Λέτε ότι «μάς έκαναν και αυτοί πολλά», έτσι δεν είναι; Το έγκλημα στην Τόχνη. Το έγκλημα στη Μαράθα. Ναι, τα έκαναν. Αυτά τα εγκλήματα έγιναν όλα μετά τη δεύτερη εισβολή. Δηλαδή, δεν μπορείτε να πείτε ότι ο τουρκικός στρατός θύμωσε μετά από αυτά τα εγκλήματα και διέπραξε εκείνα τα εγκλήματα. Έγιναν πολλά εγκλήματα και σε χωριά της Κερύνειας κατά την πρώτη εισβολή.
Μακάρι να ήταν «ειρηνευτική επιχείρηση» όπως λένε. Αν η Τουρκία έκανε αυτό που λέει, αν απέκρουε το πραξικόπημα, αν άνοιγε τον δρόμο για να δικαστούν οι πραξικοπηματίες και αν αποκαθιστούσε τη διασαλευθείσα συνταγματική τάξη, τότε θα μπορούσε να ήταν μια πραγματικά ειρηνευτική επιχείρηση σε αυτό το νησί. Τότε θα ήταν πραγματικός απελευθερωτής η Τουρκία. Όμως, επέλεξε να είναι εισβολέας και κατακτητής και όχι απελευθερωτής. Τότε ακριβώς χάθηκε η μεγαλύτερη ευκαιρία για ειρήνη!
