Αν κάποιοι θεωρούν ότι αυτό που έχει ανακοινώσει ο ποινικός ανακριτής για την έρευνά του για VideoGate οδηγεί την υπόθεση σε κλείσιμο, μάλλον υποφέρουν από έλλειψη προσλαμβανουσών παραστάσεων. Η ανακοίνωση του ανεξάρτητου ποινικού ανακριτή Ανδρέα Πασχαλίδη δεν παύει από του να είναι ελλιπής, αλλά δεν βάζει τελεία στην υπόθεση παρά μόνο στην ουσία ανοίγει νέο κεφάλαιο, στο οποίο ο ίδιος ο ανακριτής και η μεθοδολογία του τίθενται στο μικροσκόπιο. Η σπουδή του δε, μετά τις εξουθενωτικές για τον ίδιο αντιδράσεις, να ανακρούσει πρύμναν σε σχέση με το εξωφρενικό περιεχόμενο της πρώτης του αντίδρασης είναι ενδεικτική. Δημιουργεί διάφορα ζητήματα στις επιλογές του και οδηγεί τελικά ο ίδιος την έρευνά του σε απαξίωση.
Σε ένα δημοκρατικό κράτος, η ανεξαρτησία ενός ανακριτή δεν σημαίνει ασυλία από την κριτική. Ούτε ένα πόρισμα μετατρέπεται αυτομάτως σε αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Αντίθετα, όταν ένα κείμενο επιχειρεί να απαλλάξει μια υπόθεση με τόσο σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις από κάθε ποινική διάσταση οφείλει να είναι απολύτως τεκμηριωμένο, αυστηρά νομικό και απαλλαγμένο από κάθε στοιχείο που δημιουργεί υπόνοιες προκατάληψης.
Ο Ανδρέας Πασχαλίδης δεν θέλει να αντιληφθεί ότι δημιουργήθηκε ένα σοβαρό ζήτημα από το περιεχόμενο της πρώτης του αντίδρασης. Η γλώσσα που χρησιμοποίησε, οι δόσεις προπαγάνδας και στοχευμένης προσπάθειας απαλλαγής των πρωταγωνιστών της υπόθεσης, χαρακτηρισμοί όπως «φαφλατισμοί» και «αερολογίες», δεν παραπέμπουν σε ψυχρή νομική αξιολόγηση αλλά σε προσωπική απαξίωση προσώπων. Ένας ανακριτής δεν είναι σχολιαστής πολιτικής επικαιρότητας ούτε αρθρογράφος γνώμης. Η αποστολή του είναι να αξιολογεί αποδείξεις, όχι να αποδίδει χαρακτηρισμούς που εύλογα δημιουργούν την εντύπωση ότι επιχειρεί να διαμορφώσει δημόσια εικόνα για τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης.
Οι πολίτες είδαν ένα βίντεο που προκάλεσε πολιτικό σεισμό, οδήγησε σε παραιτήσεις κορυφαίων προσώπων, εξέθεσε το Προεδρικό και υποχρέωσε την ίδια την κυβέρνηση να προχωρήσει σε κατάργηση ενός θεσμού. Αν όλα ήταν τόσο ασήμαντα ώστε να μην προκύπτει τίποτε μεμπτό, όπως διαφαινότανε από την αρχική ανακοίνωση του ανακριτή, τότε εύλογα τίθεται το ερώτημα γιατί έχουν προκύψει όλες αυτές οι πολιτικές εξελίξεις. Οι πολιτικές πράξεις δύσκολα συμβιβάζονται με την εικόνα μιας υπόθεσης χωρίς ουσιαστικό πρόβλημα.
Η Επιτροπή Θεσμών τους Βουλής, επομένως, δεν καλείται, στην έκτακτή της συνεδρία στις 31 Ιουλίου, απλώς για να ενημερωθεί. Καλείται να ασκήσει τον συνταγματικό της ρόλο απέναντι σε μια πρακτική η οποία ήδη αμφισβητείται έντονα από νομικούς, πολιτικές δυνάμεις και σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης. Η πλήρης κατάθεσή του στη Βουλή δεν αποτελεί χάρη της Εκτελεστικής Εξουσίας ούτε επιλογή της Νομικής Υπηρεσίας. Αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για ουσιαστικό κοινοβουλευτικό έλεγχο και λογοδοσία.
