Η πρωτοβουλία του ΕΛΑΜ να θέσει στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Περιβάλλοντος τη δράση περιβαλλοντικών οργανώσεων και ακτιβιστών, δεν αποτελεί ένα απομονωμένο κυπριακό φαινόμενο. Αντίθετα, εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, η οποία διαχωρίζει όλο και πιο έντονα την «προστασία της φύσης» από τον οργανωμένο περιβαλλοντικό ακτιβισμό.
Το θέμα, που ενέγραψαν οι βουλευτές του ΕΛΑΜ, Λίνος Παπαγιάννης και Λίνος Χατζηγεωργίου, για τη συνεδρία της 16ης Σεπτεμβρίου, αφορά τις «επιπτώσεις» της δράσης συγκεκριμένων ακτιβιστικών οργανώσεων και την πιθανή ανάγκη λήψης μέτρων. Η διατύπωση έχει προκαλέσει αντιδράσεις, ακριβώς επειδή μετακινεί τη συζήτηση από τις περιβαλλοντικές παραβάσεις στην ίδια τη δράση των οργανώσεων.
Το ΕΛΑΜ, θεωρητικά δεν απορρίπτει την περιβαλλοντική προστασία, αφού έχει ταχθεί υπέρ της προστασίας του Ακάμα και έχει δημιουργήσει δική του Επιτροπή Περιβάλλοντος. Από την άλλη, βέβαια, συγκρούεται με ακτιβιστές για ζητήματα όπως τα αμπελοπούλια ενώ αντιτίθεται σε πράσινες φορολογίες. Κυρίως, βέβαια, υπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες.
Η λογική αυτή έχει σαφή ευρωπαϊκά προηγούμενα ενώ συνδέεται και με τις πολιτικές Τραμπ στις ΗΠΑ. Στη Γερμανία, το AfD χρησιμοποιεί πολύ σκληρότερη γλώσσα απέναντι στη Last Generation, χαρακτηρίζοντας μέλη της «κλιματικούς τρομοκράτες» και ζητώντας αυστηρές ποινές ή ακόμη και απαγόρευση της οργάνωσης. Στην Ιταλία, στελέχη του Fratelli d’Italia έχουν αποκαλέσει αντίστοιχους ακτιβιστές «ψευδοπεριβαλλοντιστές», ενώ η κυβέρνηση Μελόνι προχώρησε το 2025 σε αυστηροποίηση της νομοθεσίας για αποκλεισμούς δρόμων και φθορές δημόσιας περιουσίας, μέτρα που αφορούν άμεσα τις πρακτικές των κλιματικών κινημάτων.
Παρόμοια είναι η πολιτική σύγκρουση στην Ολλανδία. Το PVV του Γκερτ Βίλντερς μιλά για «υστερικούς» κλιματικούς και αζωτούχους κανόνες και συνδέει την πράσινη μετάβαση με κόστος για τα νοικοκυριά, χωρίς όμως να έχει αναπτύξει απέναντι στους ακτιβιστές την ίδια συστηματική ρητορική περί «τρομοκρατίας» του AfD.
Το Rassemblement National ακολουθεί πιο θεσμική γραμμή. Δεν απορρίπτει την οικολογία, αλλά την αντιπαραθέτει σε αυτό που θεωρεί «ιδεολογική» ή «τιμωρητική» πράσινη πολιτική, προτάσσοντας πυρηνική ενέργεια, εθνική ενεργειακή κυριαρχία και περιορισμό αιολικών και φωτοβολταϊκών έργων.
Η σύγκριση δείχνει μια κοινή τάση, ότι αυτά τα κόμματα επιχειρούν να οικειοποιηθούν την έννοια της προστασίας της φύσης, αποσυνδέοντάς την από τα πράσινα κινήματα και κυρίως τις ανησυχίες για την κλιματική αλλαγή. Το ΕΛΑΜ εμφανίζεται σήμερα πιο κοντά σε αυτή την ευρωπαϊκή γραμμή, αλλά δεν μπορεί να κρύψει και κάποιες εξόφθαλμες σκοπιμότητες. Ότι, δηλαδή, θέλει να προσεταιριστεί το κόμμα των κυνηγών αλλά και εκατοντάδων άλλων ανεξάρτητων λαθροθήρων, που αυτοί ειδικά παραβιάζουν υφιστάμενες νομοθεσίες.
