Του Κωνσταντίνου Χριστοφίδη, τέως Πρύτανη Πανεπιστημίου Κύπρου
Όταν ένας Πρόεδρος βάζει τις προσωπικές του συναλλαγές πάνω από το συμφέρον της χώρας, δεν μιλάμε πια για αδυναμία. Μιλάμε για κίνδυνο. Όπως ο προκάτοχός του, εκθέτει και εξευτελίζει διεθνώς τη χώρα που εκπροσωπεί. Η παραμονή του στην εξουσία δεν είναι θέμα πολιτικής διαφωνίας. Είναι ζήτημα θεσμικής αυτοάμυνας. Η αποχώρησή του δεν είναι επιλογή. Είναι επιτακτική ανάγκη.
Η αντίδραση «είναι μοντάζ» δεν πείθει. Είναι πανικός, η τελευταία γραμμή άμυνας όσων δεν μπορούν να αντικρούσουν την ουσία. Η αλήθεια δεν μπαίνει σε φίλτρα. Κυκλοφορεί ανεξέλεγκτη και εκθέτει όλους όσους προσπάθησαν να την κρύψουν.
Το βίντεο με τον κ. Χαραλάμπους σοκάρει. Η αφέλεια και η ανευθυνότητά του γεννούν το ερώτημα αν συνειδητοποιεί τη βαρύτητα των λεγομένων του. Ο κ. Γιώργος Λακκοτρύπης εμφανίζεται σαν ανήλικος μαθητής που αποκαλύπτει απάτες και μεθοδεύσεις χωρίς φίλτρο. Και όμως, αυτός ο άνθρωπος είχε στα χέρια του έναν από τους πιο κρίσιμους τομείς της χώρας: την ενέργεια. Η σκέψη προκαλεί τρόμο.
Αλλά η κρίση δεν είναι μόνο ηθική. Είναι θεσμική. Επιχειρηματίες μπαίνουν στο Προεδρικό όποτε θέλουν, βρίσκουν ανοιχτές πόρτες και άμεσες απαντήσεις ανάλογα με τα «δώρα» τους. Δεν είναι απλώς ανήθικο. Είναι εκφυλιστικό για τη δημοκρατία και επικίνδυνο για το κράτος.
Και το χειρότερο: η εθνική ασφάλεια κινδυνεύει. Όταν στενοί συνεργάτες παγιδεύονται τόσο εύκολα και μιλούν απερίσκεπτα, το ερώτημα δεν είναι ρητορικό: ποιος προστατεύει τα κρατικά μυστικά; Σε ποια χέρια βρίσκονται;
Η χρονική στιγμή δημοσίευσης του βίντεο είναι ύποπτη. Κατά την περίοδο της Κυπριακής προεδρίας, φαίνεται πως στόχος ήταν η πλήξη της αξιοπιστίας της χώρας. Ο Πρόεδρος όφειλε να προστατεύσει τη χώρα και το κύρος του θεσμού που εκπροσωπεί.
Και ας μην ξεχνάμε την αρχή: ο Νίκος Χριστοδουλίδης μπήκε στην πολιτική αντιγράφοντας ομιλία άλλου. Η απάτη ήταν εμφανής από την πρώτη στιγμή. Η κοινωνία επέλεξε τότε να μην ακούσει. Σήμερα, πληρώνει το τίμημα ολόκληρη η χώρα.
Η ώρα της σιωπής πέρασε. Η ώρα της ευθύνης έφτασε. Και η χώρα δεν αντέχει άλλο.
