Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα. Η Κύπρος πήρε την προεδρία της ΕΕ, ο Τραμπ «πήρε» τη Βενεζουέλα, ένας Κυπραίος βουλευτής, φαβορί τύπος, κατηγορήθηκε για ενδοοικογενειακή βία, στη συνέχεια η καταγγελία αποσύρθηκε, και τα έγγραφα Έπσταϊν προσγειώθηκαν και πάλι με όλη τους την αδιαφάνεια. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ήλθε και απήλθε και ο Πρόεδρος τον διαβεβαίωσε για την υποστήριξή μας γιατί η Κύπρος ξέρει από κατοχή και κυριαρχία και τι διακυβεύεται. Ατς.
Και μετά: Μπαμ!
Ένα βίντεο έπεσε κατευθείαν από το «Χ» στο συλλογικό μας αγύριστο κεφάλι, σαν σε κόμικ του Αστερίξ. Και έδειξε ξανά πώς διακινούνται τα μετρητά της διαφθοράς έτσι ώστε να εξυπηρετούν αυτούς που τα έχουν και αυτούς που τα χρειάζονται. Εν προκειμένω, πώς παρακάμφθηκαν τα όρια δαπανών της προεκλογικής εκστρατείας και ανταλλάχθηκε η εύνοια με το χρήμα. Αν ήμασταν πιο εκλεπτυσμένοι, θα λέγαμε ότι «πυροδότησε πολιτική θύελλα». Σεβόμενοι τα πολύ χαμηλά μας στάνταρντς, λέμε απλά ότι έγινε viral. Μέχρι να φτάσω στο κομμωτήριο, όλες γνώριζαν την «Emily Thompson».
Συνομιλίες πρώην υπουργού, στενού συνεργάτη/συγγενούς και ενός μεγάλου επιχειρηματία σε ιδιωτικό πλαίσιο, πιθανώς καταγεγραμμένες με κρυφή κάμερα. Φως και σκοτάδι σε νέα στοιχεία για το ποιος μπορεί να ψιθυρίζει στο αφτί της εξουσίας.
Πέρασα αρκετή ώρα προσπαθώντας να βρω την κατάλληλη οπτική γωνία μέχρι που οι φίλες έκαναν αυτό που κάνουν οι φίλες: με βοήθησαν. Η ενθουσιώδης μού έγραψε «δεν είναι απίστευτο πώς μιλάνε όλοι με τον ίδιο τρόπο;» Και η πιο σκεφτική σήκωσε τους ώμους: «Ξέρεις πόσους άντρες γνωρίζω που μιλάνε έτσι;» Γυναίκες είμαστε, παρατηρούμε τη γλώσσα του σώματος, το name-dropping.
Έτσι ρώτησα κάποιον νεότερο, που μιλά απταίστως τη νέα εταιρικο-πολιτική διάλεκτο. «Τι είναι αυτό το χαμόγελο σιγουριάς; Αυτή η χαλαρή βεβαιότητα;» Δεν δίστασε: «Είναι το βλέμμα των ατρώτων».
Άνδρες, πάντα άνδρες, που μιλούν με ημιτελείς φράσεις, συγχαίροντας ο ένας τον άλλο για το τίποτα, μπερδεύοντας την εγγύτητα στην εξουσία με την εξυπνάδα. Συνομιλίες τύπου σημαντικές. «Θα δούμε». «Το χειριζόμαστε». «Ξέρεις πώς λειτουργούν αυτά». Τα λένε με μια κίνηση του κεφαλιού, ένα χαμόγελο και πάντα «μιλάμε μεταξύ μας, ναι;»
Είναι ένα σύστημα, ένα δίκτυο, και κάθε δίκτυο έχει το δικό του υποστηρικτικό πλέγμα. Κανείς δεν τιμωρείται, θυμάσαι; Ε, αυτοί το θυμούνται. Για αυτό έχουν το βλέμμα κάποιου που νομίζει ότι η Κύπρος του ανήκει και ότι, για κάποιο λόγο, όλοι εμείς τους χρωστάμε.
Είναι ένας τρόπος ύπαρξης: θράσος, τόλμη, λίγη μαφιόζικη γοητεία, η βεβαιότητα ότι «οι κανόνες δεν ισχύουν για εμάς». Το αναγνωρίζουμε γιατί είναι παντού. Και εμείς παρακολουθούμε στην οθόνη, ντροπιασμένοι, αλλά παρακολουθούμε.
