Πολλά συνέβησαν αυτή τη βδομάδα που ανέβασαν την πίεση και έριξαν το ανοσοποιητικό. Και επειδή κανείς δεν διαφωνεί -στη θεωρία- ότι η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό, οι πολίτες ρωτούν: Επιτρέπεται να αρρωστήσουμε Δευτέρα;
Διότι σήμερα, για να αρρωστήσεις υπεύθυνα, χρειάζεσαι ραντεβού. Όχι με γιατρό. Με το λογισμικό του ΓεΣΥ. Το οποίο, φάνηκε, εργάζεται με μειωμένο ωράριο, παίρνει άδειες ασθενείας και σίγουρα δεν σηκώνεται καλά τις Δευτέρες.
Κάτι που θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη πληροφορία, αν είχε κοινοποιηθεί και στο ανοσοποιητικό μου. Διότι εγώ δεν ξύπνησα ένα πρωί σκεπτόμενη: «Α, τι ωραία, σήμερα θα ανεβάσω πυρετό και θα τεστάρω την ψηφιακή αντοχή της Δημοκρατίας».
Η προσωπική μου περιπέτεια ξεκίνησε μετά από μια γρίπη που συνόδευσε όλες τις πρωτοχρονιάτικες «εξόδους» μου. Οκτώ μέρες ή έναν χρόνο αργότερα, τα συμπτώματα κάπως υποχώρησαν. Οι πονοκέφαλοι όμως όχι. Κάπου στα ιγμόρεια ξεκίνησε η επίθεση. Τη Δευτέρα (…)
Πηγαίνω λοιπόν σε κέντρο με ΩΡΛ. Από το κατώφλι καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν είναι απλώς Δευτέρα. Είναι η Δευτέρα της Αποκαλύψεως. Οι οθόνες παγωμένες. Το προσωπικό σε κατάσταση «συγγνώμη για την ταλαιπωρία της κατάρρευσης του κράτους». Καμία εξέταση, καμία συνταγή, καμία ελπίδα. Στην ψηφιακή ιατρική, όταν το σύστημα πέφτει, εσύ απλώς… δεν υπάρχεις. Ενημερώνεσαι ευγενικά ότι «δεν γίνεται τίποτα σήμερα». Όχι γιατί δεν πονάς, αλλά γιατί το σύστημα αποφάσισε να πάρει ρεπό. Το ιγμόρειο σου μπορεί να περιμένει, ο server όχι.
Το σχέδιο δράσης ξεκάθαρο: καμία δράση. Ένιωσα όπως μετά την έκρηξη στο Μαρί, όταν συνειδητοποίησα ότι τα ηλεκτρικά ρολά, χωρίς ρεύμα, είναι απλώς διακοσμητικά. Στέκεσαι άρρωστος κι απορημένος, πώς κάτι τόσο βασικό έχει το θράσος να κάνει μια τόσο θεαματική βουτιά. Η γραμμή βοήθειας διαβεβαιώνει ότι «το πρόβλημα επιλύεται». Πότε; Παραμένει μυστήριο.
Το σύστημα υγείας είναι ζωντανός οργανισμός. Το εγγλέζικο NHS από το 1948 έχει μεταρρυθμιστεί πολλάκις. Η ίδρυση είναι το εύκολο, η συντήρηση απαιτεί κάτι πέρα από το reboot.
Έτσι αποφάσισα να αλλάξω. Θα ξεκινήσω διαλογισμό. Όχι για την ψυχική μου υγεία, αλλά για να διαπραγματευτώ με το σώμα μου. Με βαθιές αναπνοές και τσάι τζίντζερ, ίσως καταφέρω να πείσω την επόμενη ιατρική μου κρίση να συμβεί Τρίτη. Ή έστω Πέμπτη. Δεν είμαι απαιτητική. Ζητώ μόνο ένα σύστημα υγείας που να είναι συνδεδεμένο στο ίντερνετ.
Όμως πέρα από τα αστεία στην άκρη: δεν καταλήγουν όλοι στον γιατρό για το ιγμόρειο. Πολλοί συνάνθρωποι αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες που δεν μπορούν να περιμένουν να «ανοίξει το σύστημα». Και αυτοί αξίζουν άμεση φροντίδα και σεβασμό.
