Η Ευρωπαϊκή Ένωση (EE) αποδέχτηκε την Κύπρο ως πλήρες μέλος της το 2004. Ενέταξε ολόκληρο το νησί, όχι μόνο το μισό. Αυτή είναι η κατάσταση στα χαρτιά. Όμως, στην πράξη είναι διαφορετικά τα πράγματα. Ουσιαστικά ενέταξε μόνο το νότιο μέρος, δεν ενέταξε το βόρειο. Άφησε τον βορρά στην Τουρκία. Όμως, δεν τσιγκουνεύεται την ελεημοσύνη της και προς εμάς. Της αρέσει να ενεργεί σαν να έχουν συμπεριληφθεί και οι Τουρκοκύπριοι στην EE. Δεν κοιτάζει αν εκπληρώσαμε το κεκτημένο της ΕΕ. Δεν τη νοιάζει η μη εφαρμογή του δικαίου της ΕΕ εδώ. Δεν ανακατεύεται στη διοίκηση. Δεν τη νοιάζει καθόλου και το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε την τουρκική λίρα και όχι το ευρώ, αν και θεωρούμαστε πολίτες της ΕΕ. Δεν ενδιαφέρεται για τα πολιτικά και οικονομικά μας προβλήματα. Δεν λέει τίποτα όταν δεν δίδεται άδεια στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να ελέγξει τις τράπεζες στον βορρά. Την ώρα που θέτει στο μικροσκόπιό της τις ρωσικές επενδύσεις στον νότο, δεν την ενδιαφέρουν καθόλου οι επενδύσεις στον βορρά. Δεν ανακατεύεται καθόλου σε αυτά που κάνει η Τουρκία σε τούτα τα εδάφη της ΕΕ. Η παρουσία σαράντα χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών, η δημιουργία βάσης οπλισμένων και μη οπλισμένων μη επανδρωμένων πτητικών μέσων, η μεταφορά πληθυσμού από την Τουρκία, η μείωση των Τουρκοκυπρίων, τα επεισόδια ρουσφετιού σε υψηλό επίπεδο, τα σκάνδαλα με τα πλαστά διπλώματα και άλλα. Ούτε αυτά την ενδιαφέρουν. Με αυτό μας το χάλι δεν θεωρούμαστε εντός της ΕΕ. Είμαστε εκτός εκείνου του πλαισίου. Και θα μείνουμε εκεί μέχρι την εξεύρεση λύσης.
Οι ηγέτες της ΕΕ έρχονται στην Κύπρο. Ο Χριστοδουλίδης τούς γυρίζει στην Πράσινη Γραμμή. Κοιτάζουν προς τον βορρά από τις τρύπες ανάμεσα στα βαρέλια που βρίσκονται στα οδοφράγματα. Σαν να μην ξέρουν ότι έτσι έχουν τα πράγματα και τα βλέπουν για πρώτη φορά. Τους εξηγούν: «Ιδού, απέναντι είναι η κατεχόμενη περιοχή!» Ναι, είναι κατεχόμενη περιοχή. Και είναι δήθεν έδαφος της ΕΕ εδώ και 22 χρόνια. Οι ηγέτες της ΕΕ κοιτάζουν το έδαφος της ΕΕ μέσα από μια τρύπα. Δεν τους νοιάζει πως είναι υπό κατοχή το έδαφος της ΕΕ. Δεν περνούν στον βορρά. Μόνο κοιτάνε μέσα από μια τρύπα. Είμαι περίεργος, ντρέπονται άραγε; Αν περνούσαν και σε αυτή την πλευρά, μήπως θα γινόταν χαλασμός κόσμου; Θα τους γύριζα εγώ! Αν ήθελαν, θα τους έπαιρνα και στα πεδία στα οποία διεξάγουμε περιοδικές στρατιωτικές ασκήσεις. Θα τους έδειχνα τα οπλισμένα και τα μη οπλισμένα μας μη επανδρωμένα πτητικά μέσα. Θα τους γνώριζα τα χωριά μας με τα νέα τους ονόματα. Θα μπορούσαν να πήγαιναν στο χωριό Κάρμι που ονομάστηκε Καράμαν τώρα και να έβλεπαν και από ψηλά την τσιμεντένια Κερύνεια. Μήπως δεν είναι καθόλου περίεργοι πώς μετατράπηκε σε πόλο έλξης για τους τουρίστες το Βαρώσι, το οποίο μετατρέψαμε σε ερείπια με βόμβες και το προσφέραμε στα φίδια και στις σαρανταποδαρούσες εδώ και 52 χρόνια;
Μας κοιτάζουν μέσα από μια τρύπα. Εδώ είναι το μόνο έδαφος της ΕΕ το οποίο οι ηγέτες της ΕΕ κοιτάζουν μέσα από μια τρύπα. Δεν τους πέρασε καθόλου από το μυαλό, έστω και μία φορά μέσα σε 22 χρόνια, να υπερασπιστούν αυτό το έδαφος. Δεν είπαν έστω και μία φορά στον κατακτητή «εδώ είναι έδαφος της ΕΕ, τι δουλειά έχεις εσύ εδώ;». Ακριβώς το αντίθετο, καβγαδίζουμε εμείς στη θέση τους με τον κατακτητή. Εκείνοι περνούν πολύ καλά μαζί του. Δεν τους υπενθυμίζουν σε καμία συνάντηση ότι είναι κατακτητές σε έδαφος της ΕΕ.
Γιατί ενέταξαν το βόρειο κομμάτι του νησιού και όχι μόνο το νότιο; Μήπως το σύνορο της ΕΕ εδώ δεν είναι στην Πράσινη Γραμμή. Μέχρι εκείνη την τρύπα. Αυτοί έμειναν σε εκείνη την πλευρά της τρύπας. Και εμείς σε αυτή την πλευρά. Οι δικοί μας δούλοι εδώ παραπονιούνται λέγοντας «γιατί εντάξατε τον νότο;». Κανείς δεν παραπονιέται λέγοντας γιατί δεν εντάξατε και τον βορρά. Εδέησαν και μας έδωσαν υπηκοότητα της ΕΕ. Πρέπει να τους ευχαριστούμε; Για εμένα είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτή την υπηκοότητα να τερματιστεί η κατοχή αφού γίναμε έδαφος της ΕΕ και να ενωθεί το νησί.
Φαίνεται ότι είναι ευχαριστημένοι και αυτοί, όπως όλοι, από αυτό το στάτους κβο. Σε όλους χρειάζεται ένα πειρατικό κομμάτι γης. Μπορούν να ελέγξουν το μαύρο χρήμα στον νότο, όμως δεν μπορούν να το ελέγξουν στον βορρά. Παρά ταύτα, τους ένοιαξε να μπορούμε να πηγαινοερχόμαστε πιο άνετα ο ένας στον άλλον και δαπάνησαν 500 χιλιάδες ευρώ για να ανοίξουμε ακόμα μια λωρίδα στην πύλη του Αγίου Δομετίου. Ιδού, πάρτε ακόμα μια τρύπα. Δώρο της ΕΕ! Είναι απαραίτητη προϋπόθεση η επανένωση; Δεν αρκεί ένας μπαλωμένος μπόγος;
