Ναι, δεν έχουν όριο οι τρέλες που κάνει ο Ντόναλντ Τραμπ. Είναι μια προσωπικότητα που δεν υπήρξε άλλη παρόμοια μέχρι τώρα στην ιστορία των ΗΠΑ. Φαίνεται πολύ ικανοποιημένος για τα αράγματα που κάνει. Αγαπά πολύ τον εαυτό του και τον βρίσκει πολύ επιτυχημένο. Αγαπά και να χορεύει. Όμως, η γυναίκα του δεν είναι πολύ ικανοποιημένη από αυτό, λέει. «Στη γυναίκα μου δεν αρέσει που χορεύω, όμως αρέσει στον λαό αυτό», λέει. Στις διασκέψεις Τύπου λέει ό,τι του κατέβει στους δημοσιογράφους που δεν του αρέσουν. Ξαφνικά το μάτι του κολλάει σε μια νέα και ωραία γυναίκα δημοσιογράφο. «Α, μοιάζεις πολύ στη γυναίκα μου, σήκω λίγο να σε δω», λέει. Το κορίτσι σηκώνεται. «Κάνε έναν γύρο να δούμε», λέει. Το κορίτσι κάνει γύρο. Κοροϊδεύει τον Γάλλο Πρόεδρο, Εμανουέλ Μακρόν. Τον κοροϊδεύει ξεκάθαρα: «Εμανουέλ, τι ωραίο όνομα το Εμανουέλ, ξέρετε, αγαπώ πολύ αυτόν τον άνθρωπο». Ύστερα κολλάει στα γυαλιά του Μακρόν: «Δεν βγάζει καθόλου τα γυαλιά του αυτός ο άνθρωπος. Μέρα νύκτα φοράει γυαλιά». Δεν έχουν τελειωμό οι τρέλες που κάνει. Δεν χωνεύονται αυτά που είπε στο Δημοκρατικό μέλος του Κογκρέσου Ιλχάν Ομάρ. Προσβάλλει τη γυναίκα. Τη μειώνει. Τη βρίζει.
«Σηκώθηκε και ήρθε στην Αμερική από μια χώρα όπως η Σομαλία που όλοι σκοτώνονται μεταξύ τους και ζουν άνθρωποι με χαμηλό IQ. Παντρεύτηκε με τον αδελφό της για να πάρει υπηκοότητα και ακόμα δεν είναι ικανοποιημένη. Δεν τους θέλω στη χώρα μου. Γιατί έρχονται σε εμάς συνεχώς από τέτοια μέρη; Γιατί δεν έρχονται από τη Νορβηγία, για παράδειγμα; Είναι σκουπίδι, οι φίλοι της είναι σκουπίδια. Αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε σκουπίδια στη χώρα μας, βαδίζουμε σε λάθος δρόμο. Να πάνε εκεί από όπου ήρθαν και να διορθώσουν εκείνο το μέρος».
Στο μεταξύ, απαντά σηκώνοντας το μεσαίο του δάχτυλο στον άνδρα που τον αποκάλεσε «παιδόφιλο». Ο Τραμπ είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο άνθρωπος βρίσκεται επικεφαλής της νούμερο ένα υπερδύναμης του κόσμου. Τέτοιος είναι.
Αυτά βεβαίως είναι πολύ εκπληκτικά και ασυνήθιστα πράγματα. Εκτός ηθικής και κανόνων. Καλά, οι προκάτοχοί του πώς ήταν; Ο Μπαράκ Ομπάμα, για παράδειγμα. Στον οποίο έδωσαν Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στα καλά καθούμενα. Είναι απόφοιτος του Χάρβαρντ. Ευγενικός, πολιτισμένος. Όμως, τι έκανε; Έβαλε φωτιά στη Μέση Ανατολή. Τέλειωσε τη Λιβύη και τη Συρία. Σε εκείνα τα μέρη βιώθηκε η χειρότερη θηριωδία του 21ου αιώνα. Μόνο στη Συρία έχασαν τη ζωή τους περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Έπνιξε τη Συρία στο αίμα μαζί με τους ψυχασθενείς πλιατσικολόγους τζιχαντιστές οι οποίοι μαζεύτηκαν εκεί από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Πάλι με κοπάδια τζιχαντιστών ανέτρεψε τον Καντάφι στη Λιβύη. Δεν έκανε τρέλες όπως ο Τραμπ, όμως τα έκανε αυτά. Δεν είπε όπως ο Τραμπ «θέλω εκείνο και τούτο το μέρος, αν δεν μου το δώσετε θα το πάρω με τη βία». Αλλά τα πήρε!
Ή ο κατακτητής του Ιράκ, Τζορτζ Μπους; Έκανε άνω κάτω το Ιράκ με το ψέμα της ύπαρξης χημικών όπλων το οποίο σκαρφίστηκε. Από τότε το Ιράκ δεν μπόρεσε να συνέλθει ξανά. Ο Ιρακινός δημοσιογράφος ήταν τόσο οργισμένος που του πέταξε το παπούτσι του. Ο κόσμος δονήθηκε με το σύνθημα «δολοφόνε Μπους». Και ο Μπους ταίριαξε όλα όσα έκανε στο καλούπι του, όπως οι προκάτοχοί του. Δεν έδιδε τελεσίγραφα δεξιά και αριστερά, όπως ο Τραμπ. Δεν είπε «η Γροιλανδία είναι δική μας, η Κούβα είναι δική μας, ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας είμαι εγώ».
Όταν πάμε πιο πίσω, θα δούμε και χειρότερα. Με τα πραξικοπήματα που διοργάνωσαν στη Λατινική Αμερική μέσω των συνεργατών τους ανάγκασαν τους λαούς να υποφέρουν τα πάνδεινα. Η Λατινική Αμερική έγινε φωλιά καταπίεσης απ’ άκρου εις άκρον. Η Νικαράγουα, το Σαλβαδόρ, η Αργεντινή, η Βολιβία, η Χιλή, η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, ο Άγιος Δομίνικος, η Βραζιλία, η Κολομβία. Μετατράπηκαν σε σφαγείο.
Έργο των ΗΠΑ είναι και τα φασιστικά πραξικοπήματα στην Τουρκία το 1971 και το 1980. Καθώς και το φασιστικό πραξικόπημα στην Ελλάδα το 1967. Ο Νίξον, που ήταν Πρόεδρος κατά την περίοδο 1967-1974, έριξε τόνους βόμβες στο Βιετνάμ. Ρίχθηκαν περισσότερες βόμβες στο Βιετνάμ από όσες είχαν ριχθεί κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ξεχνιούνται αυτά; Ή η δική μας πατρίδα; Μήπως δεν είναι και αυτή έργο του Νίξον και του Κίσινγκερ;
Ναι, ο Τραμπ είναι τρελός. Κατά τη γνώμη μου, είναι γελωτοποιός του Χίτλερ. Ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα που προκαλεί έκπληξη. Κάνει ό,τι έκαναν και οι προκάτοχοί του. Ό,τι έκαναν εκείνοι επινοώντας ένα φτιαχτό κάλυμμα, αυτός το κάνει ντόμπρα χωρίς να νιώθει την ανάγκη για κάλυμμα. Κατά την γνώμη μου, αυτό ταιριάζει πιο πολύ στην Αμερική. Είναι το πραγματικό πρόσωπο της Αμερικής, χωρίς μάσκα!
