Πρωί Δευτέρας συνάντησα τυχαία τον Γ, είχα χρόνια να τον δω, στα φοιτητικά μας κάναμε κολλητή παρέα, αστείρευτο χιούμορ, μοναδικό γούστο, εξηντάρης σήμερα. Θυμηθήκαμε τριάντα χρόνια πριν, κλείσαμε ραντεβού η παρέα έξω από τον «Σκορπιό», τον βρήκαμε αιμόφυρτο και τον πήγαμε Πρώτες Βοήθειες. Τον σάπισαν στο ξύλο κάποιοι περαστικοί, επειδή φορούσε… καμπαρντίνα, θεώρησαν ότι ήταν θηλυπρεπές, ήταν ικανοποιητικός λόγος για να του σπάσουν τα μούτρα και τα πλευρά.
Αυτό τότε δεν ήταν σπάνιο και στο σχολείο είχαμε τα ίδια με τον Ν, που επέμενε να τους προκαλεί με την παρουσία του, επειδή γεννήθηκε διαφορετικός. Ήταν πιο όμορφος, πιο έξυπνος, είχε γούστο μοναδικό, εξ ου και σήμερα διαπρέπει στη μόδα, αλλά δεν άντεχαν να τον βλέπουν, δεν ήξεραν τι να τον κάνουν, οι μαθητές μια τον χλεύαζαν και μια τον έδερναν και οι καθηγητές, άλλοι αυτοί, δεν ήξεραν με ποιον να τον βάλουν να καθίσει στην τάξη. Για τον στρατό, άστε καλύτερα… Κι αυτός πάντα χαμογελούσε με το θρασύτατο χαμόγελό του, απ' εκείνα τα αφ' υψηλού που μου προκαλούσε ταυτόχρονα θαυμασμό και θλίψη και με έκανε να αναρωτιέμαι πόσο φόβο έκρυβε στην ψυχούλα του…
Τα θυμήθηκα όλα, Δευτέρα πρωί διότι χάσαμε τον Κώστα Γαβριηλίδη, ναι, όλοι μαζί τον χάσαμε, η Κύπρος έχασε, η πατρίδα που πολλάκις τον πλήγωσε για τη διαφορετικότητα και κατάφερε να τον πεισμώσει κι άλλο και να τον κάνει πρωτεργάτη στα θέματα της ισότητας, της συμπερίληψης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και ίδρυσε την Accept-ΛΟΑΤΙ Κύπρου, της οποίας προήδρευσε το 2012-2017. Ποιος αλήθεια δεν θυμάται τη δυναμική και τη μαζική προσέλευση στο πρώτο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Κύπρου το 2014, που σηματοδότησε νέα εποχή στην αναγνώριση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων στην Κύπρο.
Τα θυμήθηκα κι όταν είδα τα αισχρά σχόλια κάτω από την είδηση του θανάτου και της κηδείας του σε κάποια ειδησεογραφικά σάιτ, έναν οχετό λεκτικής βίας που με έκανε να διερωτηθώ αν άλλαξαν καθόλου τα πράγματα. Ε λοιπόν ναι άλλαξαν. Σε πείσμα όλων αυτών που είναι κολλημένοι στο παρελθόν της υποκρισίας, άλλαξαν! Χάρη στον Κώστα και άλλων «διαφορετικών» που μαζί με όλες τις υπόλοιπες αρετές το σύμπαν τους προίκισε και με άπλετο θάρρος. Οι αγώνες τους έγιναν πολιτικές, νομοθεσίες, καμπάνιες και δράσεις στο επίπεδο δηλαδή που ξεκινά η πραγματική αλλαγή, βάζοντας γερά θεμέλια για να μετατοπιστεί η κουλτούρα και τελικά να μεταμορφωθεί η κοινωνία. Κι έτσι, έγραψαν ιστορία, όχι με όπλα ή επιδείξεις αρρενωπότητας, αλλά με το ίδιο θάρρος, όραμα και αυτοθυσία. Ναι η κοινωνία των «διαφορετικών» θα δει ακόμα καλύτερες μέρες, και ο Κώστας θα παρακολουθεί, γελώντας, με εκείνο το αξεπέραστο γέλιο του.
Αιωνία σου η μνήμη Κώστα Γαβριηλίδη… Έγραψες ιστορία.
