Έχεις μια κακομαθημένη διάθεση λόγω της λατρείας μου για εσένα και την ατέλειωτη αγάπη μου. Ξέρεις ότι σε ζηλεύω. Σου αρέσει να με κάνεις να ζηλεύω. Θέλεις να δοκιμάζεις την αγάπη μου; Είσαι περίεργη αν θα πεθάνω, αν μου πεις πέθανε; Δεν αντιλήφθηκες πόσες φορές πέθανα. Πέθανα όταν ένα προσφυγόπουλο, που καταδικάστηκε να ζει σε τσαντίρι, μάθαινε την αλφαβήτα υπό το φως του κεριού και πετιόταν στην αγκαλιά της μητέρας του από φόβο με το άκουσμα του θορύβου ενός πολεμικού τζετ. Επειδή ξέρω πως και εσύ λυπάσαι όταν το σκέφτεσαι αυτό, καρφώθηκε ακόμα μια μαχαιριά στην πλάτη μου. Αγαπούσες τα καλοκαίρια. Έψαχνες στις βουνοκορφές ένα μονοπάτι στο οποίο δεν πάτησε ποτέ ανθρώπινο πόδι. Αγαπούσες τα βουνά και τη θάλασσα που σου χαμογελούσε ανάμεσα από τα κλαδιά των πεύκων. Έλεγαν όλοι μαζί τα τραγούδια που αγαπούσες σε ένα τραπέζι κάτω από ένα αιωνόβιο πλατάνι. Ήθελες να μην τελειώσουν ποτέ οι ευτυχισμένες στιγμές. Αλλά θα τέλειωναν και αυτές, όπως όλα τα πράγματα. Και ένιωθες κατάμονη σαν ένα παιδί που χάθηκε σε ένα πυκνό και σκοτεινό δάσος. Δεν μπορούσε να σε παρηγορήσει ακόμα και ένας ποιητής που υποσχόταν ωραίες μέρες. Πιο πολύ αυτές τις στιγμές θυμόσουν τα Άνθη του Κακού του Baudelaire. Και η Virginia Woolf, η οποία έδεσε πέτρες στη μέση της, μπήκε στη λίμνη και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά ανάμεσά μας. Η Sylvia Plath, η οποία απεβίωσε βάζοντας το κεφάλι της μέσα σε έναν δηλητηριώδη φούρνο αερίου. Αλλά μεγάλωσες με την θλιβερή ιστορία της τελευταίας Ενετής βασίλισσάς μας Αικατερίνης Κορνάρο. Δεν ξέχασες ποτέ ότι δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της όταν ξεκίνησε από τη Λευκωσία προς την Αμμόχωστο πάνω στο άλογο φορώντας μια μαύρη μεταξωτή κάπα. Είσαι πολύ ευαίσθητη. Δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένη χωρίς να είναι και οι άλλοι ευτυχισμένοι.
Επειδή είσαι βέβαιη ότι σε αγαπώ σαν τρελός, ξέρεις ότι θα σε συγχωρέσω ό,τι και αν κάνεις. Είσαι τόσο ταπεινή, τόσο ειλικρινής που άμα ανταποδώσεις τον χαιρετισμό κάποιου, νομίζουν πως πας με τον καθένα. Είσαι σαν την τσιγγάνα Εσμεράλδα του Βίκτωρος Ουγκό. Αντιλαμβάνομαι ότι σκοτώνω τον εαυτό μου με την χωρίς όρους και ατέλειωτη αγάπη που έχω για εσένα. Δεν μπορώ να υποκρίνομαι. Αν αγαπώ, αγαπώ. Αν πεθαίνω, πεθαίνω. Δεν κρύβω τις αδυναμίες μου από εσένα, θέλω να με αγαπάς με τις αδυναμίες μου. Αλλά εσύ θες να με βλέπεις πάντα δυνατό. Δεν σκότωσα κανέναν. Αν έριξα σφαίρες, δεν έριξα για να σκοτώσω κάποιον. Κάποια βράδια έκλαψα στα κρυφά για να μη με δεις. Δεν προσπάθησα ποτέ να παρουσιαστώ σαν κάποιος που δεν είμαι. Σ’ αγάπησα πιο πολύ όταν είδα πόσο μελαγχόλησες καθώς κοίταζες τις φωτογραφίες των παιδιών που εστάλησαν στον θάνατο στο Άουσβιτς. Ξέρω πόσο λυπάσαι όταν ακούς το τραγούδι «Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ» από την ορχήστρα του Θεοδωράκη. «Πέθανε o Θεοδωράκης», μου είπες ένα βράδυ. Σωπάσαμε. Σκύψαμε το κεφάλι. Νιώσαμε πιο μόνοι σε αυτό τον κόσμο.
Είσαι η αγαπημένη που ονειρευόμουν όταν ήμουν παιδί. Δεν είναι σύμπτωση που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Δεν είναι θαύμα που και εσύ και εγώ αγαπάμε πιο πολύ το γιασεμί και τον νάρκισσο. Από όπου πέρασες εσύ, από τα ίδια μέρη πέρασα και εγώ. Όποια τραγούδια αγάπησες εσύ, τα ίδια τραγούδια αγάπησα και εγώ. Αν εσύ πάτησες τους όρκους της ανώτερης φυλής, τους πάτησα και εγώ. Όποιους δεν αγάπησες εσύ, τους ίδιους δεν αγάπησα και εγώ. Αν εσύ πίστεψες ότι ο αληθινός Θεός είναι η συνείδησή μας, το ίδιο πίστεψα και εγώ. Όσο λυπήθηκες εσύ για εκείνους που πέθαναν πριν από εμάς, ενώ έπρεπε να πεθάνουν μετά από εμάς, το ίδιο λυπήθηκα και εγώ. Δεν μίσησες ακόμα και τους εχθρούς σου. Ούτε εγώ τους μίσησα. Δεν ευχήθηκες να πεθάνουν ακόμα και αν έπαθαν καρκίνο. Και εγώ δεν ευχήθηκα.
«Ενώ εγώ σε αγαπώ τόσο πολύ, πώς μπορεί ο Θεός να σε δώσει σε άλλον;» Εκμεταλλεύονται πως είμαστε πολύ αφελείς, πολύ αθώοι αγαπημένη μου. Εκμεταλλεύονται το ότι καθόμαστε μπροστά στην πόρτα στα στενά σοκάκια κατά τις καλοκαιρινές μέρες, τις κουβέντες μας με καφέ τα πρωινά, το μάζεμα αγρελλιών και μανιταριών στα χωράφια, τον χορό μας στοιβάζοντας ποτήρια πάνω στο κεφάλι μας στις ταβέρνες. Διότι καταγραφήκαμε ως υπάκουοι και όχι ως επαναστάτες. Αλλά όποιος και αν ήρθε, ό,τι και αν μας έκλεψε, δεν μπόρεσε να κλέψει το πνεύμα μας, έτσι δεν είναι; Διότι εμείς είμαστε ντόπιοι. Πες μου πόσο με μισείς για να καταλάβω πόσο με αγαπάς, αν θες. Φώναξε! Δεν έχω καμία αντίρρηση. Ε εσύ αιώνια αγαπημένη. Ε εσύ κακόμοιρο νησί. Ακόμα και αν σου λέω να πάει στην κόλαση η ψυχή σου, κατάλαβε πόσο πολύ σ’ αγαπώ!
