Πλέον κολλάει το βλέμμα μου σε εγχώριες ειδήσεις στις οποίες δεν αποδίδω και πολλή σημασία, καθώς περνούμε από αυτές τις μέρες του πολέμου που κανείς δεν γνωρίζει τι θα γίνει στο εξής και αμφιταλαντευόμαστε ανάμεσα στην πραγματικότητα και την τεχνητή νοημοσύνη. Κατατέθηκε μια πρόταση νόμου στη Βουλή μας, λέει. Ανεβάζουν το όριο συνταξιοδότησης από τα 60 στα 65 χρόνια, λέει. Για να γίνουν πειστικοί βάζουν μπροστά μας την Ευρώπη. Τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Στη Μάλτα και στην Ισπανία είναι 65, λέει. Στη δε Ισλανδία και στη Νορβηγία 67. Άρα όχι μόνο η αντιπολίτευση αλλά και οι διοικούντες πιάνονται από τα ευρωπαϊκά πρότυπα όταν τους βολεύει. Αχ να σε χαρώ, Ευρώπη. Τι είσαι ικανή να κάνεις! Αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν είσαι η δικαιοσύνη που αναζητούσε με φανάρι μέρα μεσημέρι ο Διογένης. Πού να βάλω αυτό το χάλι σου, αυτούς τους νόμους σου που ικανοποιούν ακόμα και τους φασίστες μας. Κοίτα τι είχαν πει οι σεβαστοί δικαστές και στην απόφαση της δίκης μας για τη γελοιογραφία: «Δεν υποχρεούμαστε να εναρμονιζόμαστε με κάθε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Έχουμε δικά μας ήθη και έθιμα»! Φέρνετε ως παράδειγμα τη Νορβηγία που έχει ηλικία συνταξιοδότησης τα 67; Για να γίνουμε Νορβηγία δεν αρκεί να φάμε όχι εκατό αλλά ούτε και χίλιους φούρνους ψωμιά! Εδώ δεν είναι Νορβηγία, κύριοι! Δεν είναι Ισπανία, δεν είναι Ισλανδία, δεν είναι Μάλτα! Εδώ είναι Κύπρος. Το μισό της Κύπρου. Υποδέχονται τους επισκέπτες λέγοντας «Welcome to Northern Cyprus». Εκείνοι που δεν έρχονται κοιτάζουν μέσα από τις τρύπες του οδοφράγματος. Παίζω τάβλι στην Πλατεία της Φανερωμένης. Από το ένα μου αφτί ακούω τη φωνή του μουεζίνη. Και από το άλλο τον ήχο της καμπάνας! Πεθαίνω, Κύπρος, λέω. Πέθανε, λέει. Σου έδωσα τον παράδεισο. Αν τον μετέτρεψες σε κόλαση, δεν με νοιάζει. Πέθανε, λέει. Πέθανε και να πουν μετά από εσένα «γίναμε λιγότεροι κατά ένα άτομο».
Όταν γράφω τούτες τις παράξενες γραμμές, στους δρόμους του Τελ Αβίβ πέφτουν πύραυλοι που πιθανώς έριξε το Ιράν. Οι άνθρωποι τρέχουν μαζικά φωνάζοντας. Μήπως τα μαχητικά αεροσκάφη που εγκαταστάθηκαν τώρα στο Ερτζιάν βομβάρδισαν κάποτε το ωραίο Βαρώσι; Πάλι ήρθαν ως εγγυητές, λέει. Ο Τουφάν θυμώνει στους Ελληνοκυπρίους: «Εσείς καλέσατε τους πάντες, ήρθαν με τα μαχητικά τους αεροσκάφη και τα πολεμικά τους πλοία. Μας ρωτήσατε; Θα παίρναμε την άδειά σας όταν έρχονταν τα τουρκικά F-16;» Το πεδίο στο οποίο είναι πιο επιτυχημένος ο Τουφάν είναι να επιτίθεται στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Όμως, είναι ικανοποιημένος επειδή πήραν τελικώς τώρα υπηκοότητα κάποιοι πολίτες μας που γεννήθηκαν από μεικτούς γάμους και περίμεναν υπηκοότητα εδώ και πολύ καιρό. «Πήραν υπηκοότητα της ΕΕ», λέει. Δεν μπορεί να πει «πήραν υπηκοότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας». Δεν μπορεί να αναφερθεί καθόλου, μα καθόλου, στην Κυπριακή Δημοκρατία. Την έσβησε από το λεξιλόγιό του! Είναι ανύπαρκτη!
Στα ΜΜΕ μας έγινε είδηση ακόμα και το τέλος για να πάει κανείς τουαλέτα στον Απόστολο Βαρνάβα. Για τους ντόπιους είναι 10 τουρκικές λίρες. Για τους ξένους 1 ευρώ. Η διαφορά είναι 40 λίρες. Είναι και οι Ελληνοκύπριοι ξένοι; Θα πληρώσουν τέσσερις φορές περισσότερα από τους «ντόπιους» για να μπουν στην τουαλέτα στο δικό τους μοναστήρι; Την ώρα ακριβώς που έγραφα αυτή τη γραμμή, θυμήθηκα μια ταινία. Λέει το εξής ο εγγονός που είδε τη γιαγιά του, η οποία έπασχε από Alzheimer, να ουρεί στη μέση του δωματίου: «Μπράβο, ρε γιαγιά! Να χέσω και εγώ στο στόμα τούτου του κόσμου»!
Ο στρατός του Ισραήλ εισβάλλει στον Λίβανο. Άρχισε χερσαία επιχείρηση, λέει. Ο Τραμπ ικετεύει τον Πούτιν και παίρνει πετρέλαιο από αυτόν. Ο Ερντογάν είπε στον Τραμπ «αν άρεις το εμπάργκο θα μπω σε αυτόν τον πόλεμο». Ο κύριος Νεντανιάχου είναι άφαντος ακόμα. Η φωτογραφία στην οποία πίνει καφέ είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης. Ο κόσμος που χάρηκε για τον θάνατο του Χίτλερ χαίρεται αν πέθανε και αυτός. Για εμένα δεν κάνει διαφορά. Τι και αν πεθάνει, τι και αν δεν πεθάνει. Τέλος πάντων, άσε τα αυτά, αδελφέ. Εσύ κοίτα τη δουλειά σου, αύξησε το όριο συνταξιοδότησης, αν είναι να το αυξήσεις. Πέρασες και τον νόμο περί καλλυντικών. Θα το φτιασιδώσουμε και αυτό. Τι λες για ένα μπότοξ χειλιών; Να φιληθούμε μια τελευταία φορά προτού μπούμε κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ.
Η Κύπρος είναι ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο, λέει. Δεν σηκώνει τόσο βάρος! Αν βουλιάξει; Υπάρχει και αυτό στον λογαριασμό προτού καν πιούμε ένα τσάι χαμομήλι;
