Τις τελευταίες μέρες ζούμε μια αναπάντεχη εθνική μεταμόρφωση: ξαφνικά, γίναμε όλοι Σέρλοκ Χολμς. Όχι, ο κανονικός, ο κλασικός με την πίπα και το καπέλο. Περισσότερο μοιάζουμε με μια κυπριακή εκδοχή του: λίγο κουτσομπόληδες, λίγο ερευνητές, λίγο «στείλε μου το screenshot να δω καλύτερα».
Η ανάρτηση του Μακάριου Δρουσιώτη λειτούργησε σαν κάτι ανάμεσα σε cliffhanger και δημόσιο κάλεσμα για crowdsourcing. Αντί να περιμένουμε Αρχές, θεσμούς ή διαδικασίες, στρωθήκαμε στην έρευνα. Κάθε φορά που κάνει μια ανάρτηση ο Μακάριος υπάρχει καταιγισμός σχολίων από κάτω που ελέγχουν τα στοιχεία που έχει αναρτήσει. Ψάχνουμε ημερομηνίες, μηνύματα, συνδέσεις, ονόματα, λεπτομέρειες. Κάποιοι έκαναν διαγράμματα. Άλλοι μεγάλωσαν φωτογραφίες με το zoom λες και κρύβουν μέσα τους τον Κώδικα Ντα Βίντσι ή όντως ζουν σε μια αδελφότητα που πιστεύει σε θεωρίες συνωμοσίας ή και όχι.
Το αφήσαμε πίσω το Κυπριακό, δεν μας ενώνει η πολιτική, μας ένωσε για πρώτη φορά η… δίψα μας για να το παίξουμε Πάνος Κοκκινόπουλος. Αυτή η βεβαιότητα πως ίσως, για πρώτη φορά, «έχουμε κάτι». Ακόμη και αν δεν ξέρουμε τι ακριβώς ψάχνουμε. Το ένα μήνυμα είναι χαλκευμένο, στο excel λείπουν μηδενικά και δεν κάνει αυτά τα λάθη η τράπεζα, η φωτογραφία με τις βαλίτσες είναι από το YouTube. Αν ξέραμε πως έχουμε τον δαιμόνιο ερευνητή μέσα μας, τότε σίγουρα θα ήταν καλύτερα τα πράγματα.
Και να σκεφτείτε πως έκατσε ο μέσος Κύπριος να διαβάσει 4.000 λέξεις την ανάρτηση του Μακάριου. Άνθρωποι που μέχρι χθες δεν τελείωναν ούτε άρθρο 600 λέξεων σήμερα διαβάζουν καταγγελίες με την αφοσίωση φοιτητή παραμονή εξετάσεων. Γιατί τα είχε όλα μέσα, όλο το πακέτο: Σκάνδαλα, διαφθορά, κράτος δικαίου και δυστυχώς μια άτυπη επιβεβαίωση.
Και, φυσικά, σχολιάζουμε σαν ειδικοί. Άλλος κάνει νομική ανάλυση, άλλος οικονομική ανάλυση, άλλος «έχω κάτι πληροφορίες αλλά δεν μπορώ να πω περισσότερα». Όλοι μπήκαμε στο τριπάκι, καθώς έχουμε δει και 10 κύκλους CSI, δεν είμαστε χθεσινοί.
Εκείνο όμως που είναι εντυπωσιακό είναι πως ασχέτως της πορείας των ερευνών, η κοινωνία έχει ήδη αποφασίσει. Ή μάλλον έχει επιβεβαιώσει πως ζει σε ένα διεφθαρμένο κράτος. Ήταν η σάλτσα που της έλειπε για να πειστεί πως τίποτα δεν λειτουργεί σε αυτό τον τόπο. Η πειθώ δεν προήλθε από αποδείξεις, αλλά από το κενό εμπιστοσύνης που κουβαλάμε όλοι. Όταν η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει φθαρεί τόσο, μια οποιαδήποτε καταγγελία γίνεται αυτόματα δοχείο για να χυθεί μέσα του όλη η συσσωρευμένη καχυποψία. Γι’ αυτό και η κοινωνία δεν ψάχνει μόνο αν ο Μακάριος έχει δίκιο. Αλλά αν υπάρχει μια ιστορία που να μας εξηγεί γιατί όλα μοιάζουν διαβρωμένα.
Κι αυτό είναι που πρέπει να προβληματίσει τους θεσμούς, τους πολιτικούς. Το γεγονός πως η κοινωνία έχει ήδη πάρει την απόφασή της χωρίς να περιμένει κανένα αποτέλεσμα καμιάς έρευνας, δείχνει πως έχει χάσει κάθε εμπιστοσύνη σε θεσμούς και πρόσωπα. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
