Τη βδομάδα που πέρασε, ο «Αlpha της Κυριακής» επανέφερε το σενάριο ένταξης του ΔΗΣΥ στο κυβερνητικό σχήμα, αποκαλύπτοντας ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης προτίθεται αμέσως μετά τις βουλευτικές εκλογές να απευθύνει κάλεσμα στην ηγεσία της Πινδάρου για συμμετοχή στην κυβέρνηση. Σενάριο που «επιβεβαίωνε» και ο «Φιλελεύθερος» δύο μέρες αργότερα, κάνοντας λόγο για πρόθεση του Προέδρου να καταθέσει δελεαστική πρόταση, η οποία θα συμπεριλαμβάνει και ισχυρή παρουσία συναγερμικών στελεχών στα υπουργεία. Πρόκειται για ένα σενάριο που πηγαινοέρχεται από την πρώτη μέρα εκλογής του Νίκου Χριστοδουλίδη. Ενώ, όμως, ο Νίκος Χριστοδουλίδης μόνο να επωφεληθεί μπορεί από μια τέτοια εξέλιξη (μεταφέρει στη συμπολίτευση ένα μεγάλο κόμμα και σχεδόν κλειδώνει την επανεκλογή του το 28), ο ΔΗΣΥ ελάχιστα έχει να κερδίσει και πάρα πολλά να χάσει. Και πολιτικά, αλλά και σε θέμα αξιοπιστίας. Είναι λοιπόν ένα σενάριο που, με βάση πολιτικά κριτήρια τουλάχιστον, δεν συγκεντρώνει παρά ελάχιστες πιθανότητες.
Όλο το προηγούμενο διάστημα, ο ΔΗΣΥ μπήκε σε μια πρωτόγνωρη εσωστρέφεια, ακριβώς γιατί- μετά την ήττα στις εκλογές από ένα δικό του στέλεχος- επέλεξε να συντηρεί ή να μην αποκλείει το ενδεχόμενο ένταξης του στην κυβέρνηση. Εσωστρέφεια που εντάθηκε και από την αδυναμία του κόμματος να εκφράσει ουσιαστική αντιπολίτευση. Αυτό το γεγονός, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο ο Νίκος Χριστοδουλίδης, για να παρουσιάζεται για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ως συναγερμικός Πρόεδρος, μέχρι που το κόμμα της Δεξιάς υιοθέτησε μια πιο επιθετική ρητορική. Επαναφορά μιας τέτοιας συζήτησης από την ηγεσία, θα άνοιγε ξανά ένα θέμα που, έστω και με δυσκολία και μεγάλη καθυστέρηση, έκλεισε και θα γύριζε το κόμμα στο 2023. Μπορεί οι δημοσκοπήσεις να δείχνουν ένα σημαντικό μέρος της βάσης να επιθυμεί σύμπλευση με την κυβέρνηση, υπάρχει όμως και μια μεγάλη ομάδα στελεχών και ψηφοφόρων που είναι ιδιαίτερα ενοχλημένοι από τον τρόπο που λειτούργησε ο Νίκος Χριστοδουλίδης, και προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά, και η οποία επιθυμεί μια πιο σκληρή αντιπολιτευτική ρητορική. Από τη στιγμή που ο ΔΗΣΥ ήδη, με απόφαση του κόμματος, βρίσκεται στην αντιπολίτευση, το να μετακινηθεί στη συμπολίτευση- χωρίς ξεκάθαρα μετρήσιμα κέρδη- μοιάζει πολιτικά οξύμωρο.
Είναι όμως και θέμα πολιτικής λογικής. Μια τέτοια επιλογή δεν θα έδινε απλά το δακτυλίδι της προεδρίας για το 28 στον Νίκο Χριστοδουλίδη αλλά θα τον καθιστούσε κυρίαρχο παίχτη στο χώρο της Δεξιάς για τα επόμενα 7 τουλάχιστον χρόνια. Ενώ θα άνοιγε διάπλατα και τον δρόμο για διάσπαση του κόμματος. Ήδη ο πρόεδρος έδειξε ότι δεν έχει κανένα ηθικό φραγμό να αλώσει ό,τι κινείται στον χώρο ή που δεν εξυπηρετεί την περαιτέρω πολιτική του ανέλιξη. Περιθωριοποίησε τα συγκυβερνώντα κόμματα, αφού πρώτα τα διεμβόλισε, και επικέντρωσε τις ενέργειες του στο να δώσει ώθηση στο ΕΛΑΜ που θεώρησε ότι μπορεί να συμβάλει στη διατήρηση από μέρους του της προεδρίας. Την ίδια στιγμή, είτε μέσα από σειρά διορισμών είτε μέσα από μια ρητορική που επιχειρούσε να ταυτίσει τον ΔΗΣΥ με το ΑΚΕΛ, προσπάθησε να διασπάσει τον ΔΗΣΥ. Ενδεχόμενη συνεργασία υπό την ηγεσία του, θα επέτρεπε στον Νίκο Χριστοδουλίδη να διευρύνει τις προσβάσεις του εντός ΔΗΣΥ, να ελέγξει το εσωκομματικό παιχνίδι και να διεκδικήσει ένα μεγάλο κομμάτι από την πίτα της συναγερμικής βάσης. Με τη συνδρομή στην ουσία του κόμματος. Την ίδια στιγμή που θα καθιστούσε τον ΔΗΣΥ έρμαιο στις ενέργειες και φιλοδοξίες του, και θα τον άφηνε ουσιαστικά χωρίς επιλογές, αφού από τη στιγμή που το κόμμα θα μπει στην κυβέρνηση, θα είναι φοβερά δύσκολο να δικαιολογήσει προεκλογικά ενδεχόμενη έξοδο του από αυτήν.
Το πιο σημαντικό όμως είναι πως μια τέτοια κίνηση θα έστελνε το μήνυμα ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί, εκτός διαδικασιών, να πάρει την προεδρία και στη συνέχεια να σύρει το κόμμα σε στήριξη του. Πώς θα μπορούσε στο μέλλον ο ΔΗΣΥ να απαιτήσει από μέλη ή στελέχη του να περάσουν τις όποιες πολιτικές φιλοδοξίες τους μέσα από τις εσωκομματικές διαδικασίες, από τη στιγμή που όχι μόνο θα ανεχόταν αλλά και θα επιβράβευε τον Νίκο Χριστοδουλίδη με δεύτερη θητεία; Κυρίως όμως από τη στιγμή που θα επιβράβευε τον απόλυτο πολιτικό αμοραλισμό; Διότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν περιορίστηκε στο να πάρει την προεδρία, αλλά, στη συνέχεια, επιχείρησε να αλώσει και το κόμμα.
Ο ΔΗΣΥ έχει αυτή τη στιγμή μια μόνο επιλογή. Μακριά από αμφιταλαντεύσεις, να αναλάβει το ρόλο της αντιπολίτευσης, να επιχειρήσει να επανακαθορίσει το πολιτικό του αφήγημα, να δώσει ένα ξεκάθαρο στίγμα διακυβέρνησης και να ξεκινήσει, από την επόμενη κιόλας των βουλευτικών εκλογών, τη διαδικασία επιλογής δικού του υποψηφίου με τον οποίο θα διεκδικήσει την προεδρία το 28. Μαζί και επιστροφή στην κανονικότητα. Νίκη στις επόμενες εκλογές κλείνει μια και καλή την περίοδο εσωστρέφειας και επιτρέπει στο κόμμα να επανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αντίθετα, συμπόρευση με την κυβέρνηση για χάρη κάποιων υπουργείων, μετατρέπει το κόμμα σε ουραγό των εξελίξεων και δίνει όλο το χώρο και χρόνο στον Νίκο Χριστοδουλίδη ώστε να χτίσει το πολιτικό του κεφάλαιο, ανεξαρτήτως ή και μακριά από τον ΔΗΣΥ. Μόνο με ρήξη με τον ΔΗΣΥ των τελευταίων τριών χρόνων, μπορεί η ηγεσία να μπει στην επόμενη μέρα. Να κλείσει ένα κεφάλαιο που ανέδειξε τεράστια πολιτικά ελλείμματα και παθογένειες και να μετριάσει τη ζημιά του 23. Δίδοντας στο κόμμα ξανά πολιτικό ρόλο.
