Υπάρχουν εκατοντάδες υβριστικά σχόλια κάτω από την εφημερίδα μας (Αβρούπα), που αναρτήσαμε μόνο το πρωτοσέλιδό της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σχεδόν όλα προέρχονται από καταγόμενους από την Τουρκία. Βρισιές που δεν θα μπορούσα να γράψω εδώ. Το θέμα είναι η πρόκληση στην Πύλα. Γράψαμε στον πρωτοσέλιδο τίτλο ότι ήταν «τουρκική πρόκληση» και ξεσηκώθηκαν όλοι μαζί. Ένας σκοτεινός όχλος, όπως εκείνους που πραγματοποίησαν την επίθεση λιντσαρίσματος κατά της εφημερίδας μας. Μια ρατσιστική, θρησκευτικά φανατική και σοβινιστική ομάδα. Σύμφωνα με την αντίληψή τους, έστω και αν οι Τούρκοι έχουν άδικο, θα στέκεσαι δίπλα τους, επειδή είσαι Τούρκος. Αυτή η αντίληψη έχει μπει στο πετσί ακόμα και των γνωστών αριστερών και είναι πολύ διαδεδομένη στην κοινότητά μας. Δεν σηκώνουν κουβέντα για την Τουρκία. Για τον δε στρατό, καθόλου! Δεν μπορούν να μας καταλάβουν. Δεν ξέρουν, ότι εμείς υιοθετήσαμε μια δημοσιογραφική αντίληψη σαν τους γιατρούς, που δίνουν τον Όρκο του Ιπποκράτη. Για εμάς δεν κάνει διαφορά αν είναι Τούρκος ή Έλληνας. Όποιος έχει δίκαιο, έχει δίκαιο. Ό,τι είναι σωστό, είναι σωστό.
Μην νομίζετε ότι τους δίνω σημασία. Δεν πηγαίνω στην αστυνομία για οποιαδήποτε καταγγελία. Να πω αφαιρέστε τα αυτά, δεν μπορώ να κάνω καταγγελία στο Facebook. Αυτά είναι πράγματα κενού περιεχομένου. Δεν έχω χρόνο να ξοδεύω άδικα. Όποιος γράψει, ας γράψει. Όποιος βρίσει, ας βρίσει. Μια μέρα κάποιος έγραψε «όταν πεθάνεις θα κατουρήσω πάνω στον τάφο σου». Δεν υπάρχει ησυχία ούτε στον άλλο κόσμο.
Από τότε που κυκλοφόρησε η εφημερίδα μας άλλωστε, ζούμε συνεχώς Κόκκινες Δευτέρες. Είμαστε εκτός του πλαισίου, που χάραξε ο κατακτητής για τον Τύπο μας. Είναι πολύ φυσιολογικό να δεχόμαστε επιθέσεις, να λιντσαριζόμαστε. «Ας μην τα έγραφαν», λένε για εμάς οι γνωστοί αριστεροί της κοινότητας. Ξέρετε τι είναι η «Κόκκινη Δευτέρα»; Είναι ένα έργο του συγγραφέα του μυθιστορήματος «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς» Gabriel Garcia Marquez. Πάντα αυτό το μυθιστόρημα μου έρχεται στο μυαλό, όταν τα ζούμε αυτά. Τι γίνεται σε αυτό; Σε μια κωμόπολη διαπράχθηκε ένας φόνος. Και μια μέρα ήρθε στην κωμόπολη ένας δημοσιογράφος, για να ερευνήσει τον φόνο. Όλοι ήξεραν ότι θα διαπραττόταν φόνος, λέει. Όμως, κανένας δεν είχε την έγνοια, να εμποδίσει τον φόνο. Είχε γίνει σχεδόν φυσιολογική η δολοφονία του ατόμου, που δολοφονήθηκε. Η δολοφονία είχε γίνει αποδεχτή, πριν καν διαπραχθεί.
Τι διαφορά έχει από τον λαό αυτής της κωμόπολης η κοινότητα που μας λέει «ας μην τα έγραφαν»; Δεν θα δημιουργήσει έκπληξη ακόμα και να πυροβοληθούμε, να δολοφονηθούμε, να δεχτούμε επίθεση. Θεωρείται, ότι αξίζουμε αυτή τη μεταχείριση επειδή γράφουμε και λέμε πράγματα, που δεν μπορούν να γράψουν και να πούνε αυτοί. Όποιος βγει εκτός του πλαισίου του κατακτητή, καίγεται. Έστω και αν έχει δίκαιο ο ελληνοκυπριακός λαός, δεν θα πεις ποτέ, ότι έχει δίκαιο. Δεν θα αντιτίθεσαι στη δημιουργία βάσης μη επανδρωμένων πτητικών μέσων και οπλισμένων μη επανδρωμένων πτητικών μέσων στο Λευκόνοικο. Δεν θα ρωτάς γιατί εγκαταστάθηκαν F-16 στο Ερτζιάν. Δεν θα αναφέρεσαι καθόλου στο Βαρώσι, που προσφέρεται στα φίδια και στις σαρανταποδαρούσες εδώ και 52 χρόνια. Δεν θα κατακρίνεις, όσους λένε απελευθερωθήκαμε στις 20 Ιουλίου. Θα γράφεις για το έγκλημα στην Τόχνη, αλλά δεν θα αναφέρεσαι καθόλου στο Παλαίκυθρο και στην Άσσια. Θα αποκαλείς απελευθερωτή και όχι κατακτητή τον τουρκικό στρατό. Τα εκπληρώνει και με το παραπάνω όλα αυτά ο Τύπος μας, ο οποίος πιστεύει ότι υπάρχει ελευθεροτυπία. Αλλά σε ένα μέρος όπου όλοι λένε ψέματα, πρέπει τουλάχιστον μερικοί να λένε την αλήθεια, έτσι δεν είναι;
Όλοι ξέρουμε τι έπαθαν εκείνοι που μιλούσαν με θάρρος, όταν όλοι σιωπούσαν στο παρελθόν ή δεν συμφωνούσαν με την άποψη του καθεστώτος και τολμούσαν να εξηγούν τις πραγματικότητες στην κοινωνία. Εκείνοι που φωτίζουν τον δρόμο μας είναι όσοι μιλούν στους δύσκολους καιρούς και όχι όσοι σωπαίνουν. Αν δημοσιογραφία είναι να γράφονται πράγματα, που κάποιοι δεν θέλουν να γραφτούν, αυτό κάνουμε εμείς. Αλλά ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Δεν αρκούνται μόνο στη σιωπή οι συνένοχοι δια της σιωπής στα εγκλήματα που διαπράττονται. Προσπαθούν να φιμώσουν όσους δεν σιωπούν, λέγοντας «ας μην τα έγραφαν». Εδώ δολοφονήθηκαν δημοσιογράφοι, οι οποίοι θα αποκάλυπταν ποιος έβαλε βόμβες σε τζαμιά. Ας μην τα έγραφαν και αυτοί, έτσι δεν είναι;
