Το «Tom and Jerry» δεν ήταν απλώς ένα καρτούν· αποτελούσε για πολλούς μια καθημερινή συνήθεια.
«Έμπαινε» στα περισσότερα σπίτια μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: μια γάτα που κυνηγά ένα ποντίκι. Ή μήπως όχι; Τα τελευταία χρόνια, μια θεωρία που έγινε viral στα social media αμφισβητεί αυτό που για πολλούς θεωρούνταν δεδομένο, «διαβάζοντας», ότι πίσω από το ατελείωτο κυνηγητό ίσως κρύβεται κάτι πιο σύνθετο από μια απλή σχέση θηρευτή και θηράματος.
Ένα από τα επικρατέστερα σενάρια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο έρχεται να αμφισβητήσει την «προφανή» ανάγνωση και να δώσει μια εντελώς διαφορετική διάσταση στη σχέση του Τομ και του Τζέρι.
Fans εκτιμούν, ότι ο Τομ ίσως να μην προσπαθούσε ποτέ πραγματικά να πιάσει τον Τζέρι. Αντίθετα, υποστηρίζουν ότι μπορεί να τον «προστάτευε», διατηρώντας μια ισορροπία μέσα στο σπίτι - ακόμα και εάν αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να παίζει τον ρόλο του κυνηγού.
Η θεωρία βασίζεται σε μικρές λεπτομέρειες που έγιναν viral: στιγμές όπου ο Τομ φαίνεται να αποτυγχάνει επίτηδες, επεισόδια όπου συνεργάζεται με τον Τζέρι απέναντι σε τρίτους «εχθρούς», αλλά και σκηνές όπου, όταν το ποντίκι λείπει, η ζωή του γίνεται χειρότερη. Για πολλούς, αυτό δείχνει μια σχέση εξάρτησης ή μιας φιλίας που πηγαίνει κόντρα στη «φύση», η οποία στερεοτυπικά θέλει τη γάτα να προσπαθεί να πιάσει το ποντίκι και να το φάει.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο Τομ είχε κάθε λόγο να κρατά τον Τζέρι μέσα στο σπίτι: χωρίς αυτόν, κινδύνευε να χάσει τη «δουλειά» του ως γάτα που κυνηγά ποντίκια. Έτσι, το ατελείωτο κυνηγητό ίσως να ήταν περισσότερο ένα παιχνίδι ρόλων παρά μια πραγματική σύγκρουση.
Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα από τους δημιουργούς της σειράς κινουμένων σχεδίων, William Hanna και Joseph Barbera. Η αρχική σύλληψη της ιδέας ήταν ξεκάθαρα βασισμένη στο slapstick χιούμορ και στην απλή, διαχρονική ιδέα του κυνηγητού.
Κι όμως, ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που η θεωρία αντέχει: γιατί αφήνει χώρο για ερμηνείες. Το «Tom and Jerry» δεν εξηγεί ποτέ ξεκάθαρα τη σχέση των δύο χαρακτήρων - και αυτό επιτρέπει σε κάθε γενιά να «διαβάζει» κάτι διαφορετικό.
Τελικά, ο Τομ κυνηγούσε τον Τζέρι ή τον κρατούσε κοντά του; Η απάντηση μπορεί να μην δοθεί ποτέ. Αλλά ίσως εκεί να βρίσκεται και η μαγεία αυτού του καρτούν με το οποίο μεγαλώσαμε.
