Την εβδομάδα που μας πέρασε, με αφορμή και το περιβόητο δείπνο σε ψαροταβέρνα, αποκαλύφθηκε η μεγάλη εικόνα του εμφύλιου στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Δεν πρόκειται απλώς για προσωπική κόντρα, για μία σύγκρουση μεταξύ Αννίτας Δημητρίου και Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά για μία έκφραση βαθύτερων προβλημάτων του Δημοκρατικού Συναγερμού. Εκτός από τις προσωπικές ατζέντες, και τις άκρατες φιλοδοξίες και τα πικκαρίσματα, τα διάφορα καπετανάτα που ανέκαθεν διεκδικούσαν τον έλεγχο του κόμματος και την εξουσία, υποβόσκουν και ουσιώδεις διαφορές για θέσεις στο Κυπριακό, οικονομία και κοινωνικά ζητήματα - παλαιότερα έκρυβαν τις διαφορές κάτω από τη λεγόμενη «πολυσυλλεκτικότητα και πολυφωνία του Συναγερμού», σήμερα όλο και περισσότεροι κομματικοί και μη, κάνουν λόγο για «Βαβέλ», «αχταρμά», «παραφωνία». Πάντως, το παράδοξο είναι ότι ο ΔΗΣΥ δεν βρίσκεται σήμερα σε αριθμητική κατάρρευση, αφού -στις βουλευτικές του περασμένου Μαΐου- τα πήγε κάτι περισσότερο από καλά απ’ ότι περίμενε ακόμα και η ηγεσία του.
Πληγές του 2023
Η μία ρίζα της σημερινής κρίσης στον Συναγερμό βρίσκεται στο 2023. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου αποκλείστηκε από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Η συναγερμική ψήφος διασπάστηκε λόγω της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη, της (δια)φθοράς της δεκαετούς διακυβέρνησης Αναστασιάδη, της περιορισμένης διείσδυσης εκτός ΔΗΣΥ του Αβέρωφ Νεοφύτου, της έντονα κομματικής προεκλογικής γραμμής. Ακολούθησε εκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην προεδρία του κόμματος και νέας ηγεσίας, χωρίς να προηγηθεί πραγματικός διάλογος για τους λόγους της ήττας στις προεδρικές. Όλα τα προβλήματα και τα ανοικτά ζητήματα του κόμματος σπρώχτηκαν κάτω από το χαλί και θεωρήθηκε ότι αυτός ήταν ο τρόπος για να επουλωθούν οι πληγές. Η νέα πρόεδρος παρέλαβε ένα κόμμα-κομμάτια, ηττημένο, με διαρροή σημαντικού μέρους της βάσης προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη, με δυο τέως (ΠτΔ/Αναστασιάδης, ΠτΔΗΣΥ/Νεοφύτου), να θέλουν να την έχουν υπό έλεγχο, με «Ιούδες» που το πρωί ήταν στον Συναγερμό και το απόγευμα στο προεδρικό, με μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Επιπλέον, ο Συναγερμός έχει από τότε κρίση ταυτότητας, αφού η μισή κυβέρνηση του Χριστοδουλίδη αποτελείτο/αποτελείται από Συναγερμικά στελέχη. Ο ΔΗΣΥ δεν ξέρει ακόμα εάν είναι εποικοδομητική αντιπολίτευση όπως διακηρύττει και θέλει να παρουσιάζεται ή κρυπτοκυβερνώσα παράταξη.
Άλλος Συναγερμός
Από το 2023 μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά στον Συναγερμό. Η Αννίτα Δημητρίου είναι πλέον πρόεδρος του ΔΗΣΥ, πρόεδρος της Βουλής για δεύτερη θητεία, πρόσωπο που συνδέεται με την εκλογική ανάκαμψη/σταθεροποίηση του κόμματος στις βουλευτικές του 2026, και πλέον υποψήφια για το προεδρικό χρίσμα του κόμματος. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν είναι πια πρόεδρος του κόμματος ούτε καν βουλευτής, συνδέεται με την παρατεταμένη εσωστρέφεια στο Συναγερμό, θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές του ’28 με ή και χωρίς να περάσει από τις διαδικασίες του κόμματος. Επιπρόσθετα, Συναγερμικά μεγαλοστελέχη δεν κρύβουν την προτίμησή τους στον Χριστοδουλίδη και τις προσπάθειές τους να σύρουν τον Συναγερμό στο προεδρικό, με αποκορύφωμα τον διορισμό, από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, του μέχρι πρόσφατα τρίτου τη τάξει στον ΔΗΣΥ, Νίκου Τορναρίτη, στη θέση του ειδικού απεσταλμένου για το Κυπριακό σε Αφρική και Ασία.
Ψαρίλα
H εβδομάδα που μας πέρασε, μύριζε ψαρίλα. Επικεντρώθηκε ο δημόσιος διάλογος στο περιβόητο δείπνο σε ψαροταβέρνα και στο τι περιείχε το μενού: Deal πακέτο για τις προεδρίες Βουλής - Κυπριακής Δημοκρατίας ή απλώς συζήτηση περί των εν λόγω προεδριών. Οι συνδαιτημόνες Κρις Παναγιώτου (ιδιοκτήτης του «Πολίτη»), Διονύσης Διονυσίου (διευθυντής του «Πολίτη») και Αννίτα Δημητρίου (πρόεδρος Βουλής και πρόεδρος ΔΗΣΥ) υποστηρίζουν ότι καμία συμφωνία δεν έγινε, ήταν μια φιλική σύναξη με ελεύθερη συζήτηση. Ο δε Αβέρωφ Νεοφύτου (τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ) επιμένει ότι υπήρξε πρόταση από τον κ. Παναγιώτου, να βοηθήσει, «αυτού που του περνά», την κα Δημητρίου να εκλεγεί ξανά πρόεδρος της Βουλής με αντάλλαγμα τη στήριξή του για την προεδρία της Δημοκρατίας. Το εν λόγω δείπνο απέκτησε πολιτική σημασία από τη στιγμή που δημοσιοποιήθηκε έτσι όπως το δημοσιοποίησε ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Έτυχε εκμετάλλευσης από Συναγερμικούς και μη για σκληρή κριτική, αλλά και για να τεκμηριώσουν διαφορετικό αφήγημα για το ποιος είχε/έχει ποιον ρόλο. Ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ χρησιμοποιεί το δείπνο για να υποστηρίξει ότι υπήρξε προηγούμενη πολιτική συνεννόηση και ότι η σημερινή κατάσταση δεν προέκυψε από δική του αιφνίδια μεταστροφή. Η επίσημη θέση του Δημοκρατικού Συναγερμού είναι ότι όποιος ενδιαφέρεται για το χρίσμα για τις προεδρικές εκλογές, έχει δικαίωμα να το διεκδικήσει, αλλά η οδός είναι οι καταστατικές διαδικασίες. Την Παρασκευή, το Πολιτικό Γραφείο του Συναγερμού αποφάσισε ομόφωνα όπως η υποβολή υποψηφιοτήτων για το χρίσμα των Προεδρικών γίνει τελικά στις 26 Οκτωβρίου και οι εσωκομματικές εκλογές στις 28 Νοεμβρίου. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν ήταν παρών, ταξίδευσε στο εξωτερικό.
Κέρδη – Ζημίες
Αννίτα Δημητρίου και Αβέρωφ Νεοφύτου έχουν αποκομίσει πολιτικά κέρδη αλλά μετρούν και ζημίες τα τελευταία χρόνια αλλά και από τα τελευταία γεγονότα. Έχουν και οι δυο, νυν πρόεδρος του ΔΗΣΥ και τέως, τα υπέρ και τα κατά τους, τις σιγουριές τους, τα δεδομένα τους, και τους κινδύνους τους.
Κέρδη/Τα υπέρ για Αννίτα
(α) Έχει πλέον δική της πολιτική βάση. Η Αννίτα Δημητρίου δεν είναι πια απλώς «η διάδοχος του Αβέρωφ Νεοφύτου». Εξελέγη πρόεδρος του ΔΗΣΥ το 2023 με 69% και το 2026 διατηρεί τον κομματικό έλεγχο μέσω των θεσμικών οργάνων.
(β) Διαθέτει θεσμικό βάρος. Η δεύτερη εκλογή της στην προεδρία της Βουλής με 29 ψήφους, της δίνει πολιτειακή παρουσία πέραν του κομματικού μηχανισμού.
(γ) Μπορεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως «υποψήφια της διαδικασίας». Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο. Δεν χρειάζεται να πείσει ότι είναι η «φυσική διάδοχος» κανενός. Θα αποφασίσουν τα χιλιάδες μέλη του ΔΗΣΥ.
(δ) Η σύγκρουση την αναγκάζει να αποκτήσει πιο καθαρή πολιτική ταυτότητα. Μέχρι τώρα ένα μέρος της πολιτικής της εικόνας είναι συνδεδεμένο με τον θεσμικό της ρόλο, που την βολεύει για να έχει συναινετική παρουσία στη δημόσια ζωή και στη διαχείριση του κόμματος, με γενικόλογες θέσεις που ικανοποιούν μεγάλο μέρος του ακροατηρίου και δεν δυσαρεστούν σχεδόν κανέναν. Τώρα θα αναγκαστεί να πει τι ακριβώς προτείνει για την Κύπρο το 2028.
Ζημίες/Κίνδυνοι για Αννίτα
(i) Η σύγκρουση την υποχρεώνει να εγκαταλείψει το ρόλο της υπερκομματικής διαχειρίστριας. Όσο η αντιπαράθεση μεγαλώνει, τόσο δυσκολότερο είναι να παραμένει απλώς η «πρόεδρος όλων». Από τη στιγμή που είναι υποψήφια, γίνεται μία από τις πλευρές της εσωκομματικής αναμέτρησης.
(ii) Το δείπνο δημιουργεί επίμονο ερώτημα. Ακόμη κι αν δεν υπήρξε συμφωνία, καταγράφεται πολιτική ζημιά από μία αμφιλεγόμενη παρασκηνιακή κουβέντα. Και η αποφυγή άμεσης απάντησης/εξήγησης, μπορεί να λειτουργεί βραχυπρόθεσμα κάπως προστατευτικά για την ίδια, ταυτόχρονα όμως αφήνεται χώρος στον Αβέρωφ Νεοφύτου να καθορίζει μέρος του δημόσιου αφηγήματος.
(ιιι) Η διαδικασία πρέπει να είναι και να φαίνεται καθαρή. Αν ο Αβέρωφ Νεοφύτου αποφασίσει να συμμετάσχει στην εσωκομματική διαδικασία για το χρίσμα και υπάρξουν καταγγελίες για διαδικαστικά προβλήματα/ζητήματα, η Αννίτα Δημητρίου θα αντιμετωπίσει το δύσκολο πολιτικό ερώτημα «πώς γίνεται η πρόεδρος του κόμματος να είναι ταυτόχρονα υποψήφια και εγγυητής της διαδικασίας».
Κέρδη/Τα υπέρ για Αβέρωφ
(α) Επανακτά πολιτική αυτονομία. Μετά το 2023, όλα έδειχναν ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου θα έμενε ιστορικός πρώην πρόεδρος του ΔΗΣΥ. Με την εξαγγελία του για τις προεδρικές του ’28, επανέρχεται στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης. Με στόχο η υποψηφιότητά του να μην περιορίζεται στα όρια του Συναγερμού, αλλά να απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας και των πολιτικών δυνάμενων. Γι αυτό και η επιλογή του να μην εμφανιστεί ως υποψήφιος μιας κομματικής διαδικασίας, αλλά ως υποψήφιος με αυτόνομη πολιτική πρόταση.
(β) Μεταφέρει τη συζήτηση από το πρόσωπό του στην πολιτική. Το βασικό του αφήγημα είναι το Κυπριακό, η ανάγκη ενεργότερης πολιτικής δράσης και η κριτική προς τη στάση του ΔΗΣΥ απέναντι στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Υποστηρίζει ότι ο Συναγερμός έχει καταλήξει να δίνει την εικόνα «σιωπηλής συμπολίτευσης» και διερωτάται ποια θα ήταν η πολιτική διαφοροποίηση μιας υποψηφιότητας της Αννίτας Δημητρίου από την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Προσπαθεί να κάνει την εσωκομματική μάχη ιδεολογική/πολιτική, όχι απλώς προσωπική.
(γ) Ενεργοποιεί τη βάση του ΔΗΣΥ. Δημιούργησε (και τη διευρύνει) ομάδα Συναγερμικών στελεχών και μελών, που πρόσκειται θετικά στον ίδιο και λαμβάνουν μέρος στις εσωκομματικές διεργασίες, σχεδιασμούς, συνεδριάσεις σωμάτων/οργάνων του κόμματος. Αυτό σημαίνει ότι η συζήτηση δεν είναι απλώς «Αβέρωφ εναντίον ηγεσίας». Υπάρχει πραγματικό εσωκομματικό ακροατήριο που πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Ζημίες/Κίνδυνοι για Αβέρωφ
(i) Το 2023 παραμένει μέρος της πολιτικής του κληρονομιάς. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν μπαίνει στο 2028 ως άγνωστος. Κουβαλά την προεδρία του ΔΗΣΥ, την προεδρική ήττα του 2023 και όλη τη συζήτηση για τη σχέση Αναστασιάδη-Συναγερμού-Χριστοδουλίδη. Συνεπώς, η επιστροφή του στην προεδρική διεκδίκηση επαναφέρει αναπόφευκτα και τη συζήτηση για το 2023.
(ii) Η σχέση του με το κόμμα είναι ασαφής. Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη στρατηγική του δυσκολία. Ο κ. Νεοφύτου λέει ότι η υποψηφιότητά του υπερβαίνει τα όρια του Δημοκρατικού Συναγερμού, ενώ το κόμμα επιμένει ότι όποιος θέλει το χρίσμα πρέπει να περάσει από την εσωκομματική διαδικασία. Έτσι δημιουργείται το θεμελιώδες ερώτημα «Θέλει να είναι ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ ή θέλει ο ΔΗΣΥ να αποφασίσει κατά πόσον θα ακολουθήσει τη δική του υποψηφιότητα».
(iii) Η επίθεση στη διαδικασία μπορεί να αποξενώσει μέρος της βάσης. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει μιλήσει για «σημαδεμένες τράπουλες» και έχει αφήσει να εννοηθεί ότι δεν θέλει να συμμετάσχει σε διαδικασία την οποία θεωρεί προκαθορισμένη. Αλλά υπάρχει και αντίστροφος κίνδυνος. Όσο περισσότερο αμφισβητεί τη διαδικασία, τόσο περισσότερο μπορεί να βρεθεί απέναντι στο ίδιο το κόμμα που κυβέρνησε επί χρόνια. Και αυτό καθιστά πολύ δύσκολη την εξίσωση «Είμαι ΔΗΣΥ, αλλά δεν αποδέχομαι τη διαδικασία του ΔΗΣΥ».
Κέρδη/Ζημιές για ΔΗΣΥ
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός αναγκάζεται να κάνει, έστω βίαια και βεβιασμένα, την πολιτική συζήτηση που απέφευγε: ποια είναι η ταυτότητά του, τι αντιπολίτευση κάνει, ποια είναι η σχέση του με τον Χριστοδουλίδη, ποια είναι η θέση του στο Κυπριακό αλλά και στην οικονομία κ.λπ, ποιο πρόσωπο μπορεί να εκφράσει τη βάση, ποιος αποφασίζει τελικά. Από την άλλη, όμως, μέχρι να δοθούν αυτές οι απαντήσεις, η δημόσια εικόνα του κόμματος καταλαμβάνεται από προσωπικές αντιπαραθέσεις, παρασκήνιο και «ψαροταβέρνες», καταγγελίες περί «σημαδεμένης τράπουλας», δημόσιες κόντρες στελεχών, συζητήσεις για χρονοδιαγράμματα.
Βράζει στο ζουμί του ο Συναγερμός
Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι η αντιπαράθεση στον Δημοκρατικό Συναγερμό δεν είναι μόνον μεταξύ Αννίτας Δημητρίου και Αβέρωφ Νεοφύτου. Και εδώ ίσως να βρίσκεται η ουσία της σημερινής κρίσης. Ο ΔΗΣΥ παρουσιάζει πολλαπλές εσωτερικές γραμμές και στρατόπεδα. Ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συναγερμού, Ευθύμιος Δίπλαρος, και ο αντιπρόεδρος του κόμματος, Γιάννης Καρούσος, συγκρούστηκαν δημόσια γύρω από ζητήματα πολιτικής κατεύθυνσης και σχέσης με την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Ο Συναγερμικός βουλευτής, Γιώργος Παμπορίδης, που έχει ήδη (εκ)δηλώσει το ενδιαφέρον του για τις προεδρικές εκλογές του ’28, επέκρινε έντονα την κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος και έθεσε θέματα χρονοδιαγραμμάτων αλλά και διαδικασιών. Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ, Γιώργος Κάρουλλας, κάλεσε τον Αβέρωφ Νεοφύτου να μπει στην εσωκομματική διαδικασία και συνέστησε αυτοσυγκράτηση. Ο Μιχάλης Σοφοκλέους, ο οποίος μεταξύ άλλων διετέλεσε βουλευτής του ΔΗΣΥ, δήλωσε ότι «η Αννίτα Δημητρίου δίνει την αίσθηση του μοναχοφάη, ότι θέλει όλα τα αξιώματα για τον εαυτό της», ενώ η αντιπρόεδρος του κόμματος, στη μεσημβρινή εκπομπή του Omega, βούρκωσε μιλώντας για τον διχασμό στον ΔΗΣΥ που μπορεί να οδηγήσει ξανά το ΑΚΕΛ στον λόφο του προεδρικού…
Ποιος ΔΗΣΥ θα υπάρχει (;) μετά το 2028
Άρα, ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν έχει απλώς τρία στρατόπεδα (χριστοδουλιδικοί, αβερωφικοί, υποστηρικτές της ηγεσίας/Αννίτας), αλλά φαίνεται να υπάρχει ένα πλέγμα τουλάχιστον τριών διαστάσεων: (1) Ο θεσμικός ΔΗΣΥ υπό την ηγεσία της Αννίτας Δημητρίου, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από τα όργανα και τα μέλη του κόμματος, (2) Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος προβάλλει την πολιτική του αυτονομία, και προτάσσει την πολιτική ουσία και το Κυπριακό να προηγούνται των κομματικών μηχανισμών, (3) Οι εσωκομματικοί ανανεωτικοί/διαφοροποιημένοι πόλοι, οι οποίοι ανησυχούν για το πολιτικό τους μέλλον σε έναν διαλυμένο Συναγερμό, και βλέπουν ότι το πρόβλημα είναι ευρύτερο από τα δύο πρόσωπα και ίσως χρειάζεται πολιτική επανεκκίνηση. Επιπλέον, φαίνεται να υπάρχουν και βαθύτερες εσωκομματικές πολιτικές διαφορές πίσω από τις κόντρες που σημειώνονται κατά καιρούς. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος επιχειρεί να οικοδομήσει την υποψηφιότητά του πάνω στο Κυπριακό και στην ανάγκη πιο ενεργούς αντιπαράθεσης/διαφοροποίησης από την κυβέρνηση. Υποστηρίζει ότι η διαφοροποίηση του ΔΗΣΥ από τον Χριστοδουλίδη είναι ανεπαρκής. Η δε Αννίτα Δημητρίου και οι συνεργάτες της, προσπαθούν να κρατήσουν τον ΔΗΣΥ σε θεσμικό, αντιπολιτευτικό αλλά όχι συγκρουσιακό πλαίσιο. Συνεπώς, η μάχη για τις προεδρικές τείνει να εξελιχθεί και σε κάτι πολύ σοβαρό, όπως ποιος ΔΗΣΥ θα υπάρχει (θα υπάρχει ΔΗΣΥ;) μετά το 2028 – είτε κερδηθούν οι προεδρικές είτε χαθούν. Ο Συναγερμός ως θεσμική, μετριοπαθής, δημοκρατική, ευρωπαϊκή κεντροδεξιά με καθαρή ταυτότητα, κατεύθυνση και πολιτική φυσιογνωμία ή ένας Δημοκρατικός Συναγερμός με εθνικιστική και λαϊκίστικη ατζέντα, που θα τσαλαβουτά στα θολά νερά της ακροδεξιάς και θα σπαράζεται από τις προσωπικές υπέρμετρες φιλοδοξίες και τα συμφέροντα.
Αννίτα, Αβέρωφ, ΔΗΣΥ και… πατρίδα
Τέλος, δεν θα πρέπει να χαθεί μέσα στον θόρυβο των ημερών, το αποτέλεσμα των βουλευτικών του περασμένου Μαΐου. Παρά τις προβλέψεις διαφόρων αναλυτών και τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων, αλλά και τη λεηλασία του κόμματος από τον Νίκο Χριστουδουλίδη, τις εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και τις προσωπικές φιλοδοξίες, ο Δημοκρατικός Συναγερμός -με τις προσπάθειες ικανοποιημένων και δυσαρεστημένων, παλαιών και νέων στελεχών, την ψήφο και χριστοδουλιδικών και αβερωφικών και άλλων- παρέμεινε πρώτο κόμμα με 27,1% (27,77% το 2021), με ασφαλή διαφορά από το δεύτερο ΑΚΕΛ που έλαβε 23,9%, ενώ αύξησε τις ψήφους σε απόλυτους αριθμούς: 101.013 το 2026, 99.331 το 2021. Συνεπώς, η σημερινή ηγεσία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι απέτυχε, ούτε χρειάζεται να επιστρέψει ο Αβέρωφ Νεοφύτου ή ο Νίκος Αναστασιάδης να σώσουν το κόμμα. Ωστόσο, δεν ισχύει ούτε το αντίστροφο. Δηλαδή, η Αννίτα Δημητρίου -και η αυλή της (αυτό πρέπει να το προσέξει πριν να είναι αργά)- δεν έχει εδραιωθεί πλήρως στον νέο ΔΗΣΥ και ούτε ο Αβέρωφ Νεοφύτου μπορεί να θεωρηθεί παρελθόν. Ο τέως πρόεδρος του κόμματος εξακολουθεί να έχει πολιτικό κεφάλαιο και δίκτυο μέσα στην παράταξη, ενώ η σημερινή δημόσια συζήτηση δείχνει ότι υπάρχει μερίδα στελεχών που τον στηρίζει, αλλά και αρκετοί άλλοι που τον αντιμετωπίζουν θετικά. Αυτά ακριβώς τα δεδομένα, κάνουν την αναμέτρηση πραγματική και όχι συμβολική. Στον ΔΗΣΥ, η ώρα των υπεκφυγών και των προσχημάτων και των δικαιολογιών φαίνεται να έχει τελειώσει. Η Αννίτα Δημητρίου δεν έχει περιθώριο να θεωρεί τον νέο Δημοκρατικό Συναγερμό τετελεσμένο γεγονός και ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν μπορεί να θεωρεί τον παλιό Συναγερμό ιδιοκτησία του. Και οι υπόλοιποι θα πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουν εάν θέλουν ρόλο κομπάρσου ή θέση στο τιμόνι. Η εσωκομματική αναμέτρηση δεν θα κριθεί μόνον στα πρόσωπα, αλλά στο ποιος θα είναι ο ΔΗΣΥ την επόμενη ημέρα και, κυρίως, ποιο το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας. Το γνωρίζουμε όλοι ότι η Κύπρος βρίσκεται σε πάρα πολύ κρίσιμη φάση. Η Τουρκία (συνο)μιλά μόνον για δύο κράτη, η διεθνής κοινότητα δεν έχει καμία απολύτως έγνοια για το Κυπριακό (ακόμα και η Πρόεδρος της Κομισιόν, φον ντερ Λάιεν το ξέχασε) και οι πολίτες αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα που διαλύουν την καθημερινότητα τους, τη ζωή τους.
