Η Χαρίκλεια Μαυρονικόλα έφυγε για το αληθινό φως, το φως που τόσο αγάπησε, το φως που αποτύπωνε με τα χρώματά της, το φως που έκανε τους καμβάδες της να ανασαίνουν.
Η απουσία της αφήνει ένα βαθύ κενό, όμως το έργο της παραμένει ζωντανό. Σε κάθε πινελιά της υπήρχε ευαισθησία, σε κάθε σύνθεση υπήρχε ψυχή.
Ζωγράφιζε όχι μόνο εικόνες, αλλά συναισθήματα, μνήμες και σιωπές που μιλούσαν κατευθείαν στην καρδιά.
Η ψυχή της ήταν βαθιά ευαίσθητη, τρυφερή και διακριτική.
Διέθετε μια σπάνια λεπτότητα στο να αφουγκράζεται τον κόσμο και τους ανθρώπους, να συλλαμβάνει τις αποχρώσεις του πόνου και της χαράς, και να τις μετατρέπει σε χρώμα και φως.
Η ευαισθησία της δεν ήταν αδυναμία ήταν δύναμη δημιουργίας, ήταν ο τρόπος της να αγκαλιάζει τη ζωή.
Δεν ήταν μόνο μια σπουδαία ζωγράφος ήταν ένας άνθρωπος με γενναιοδωρία, καλοσύνη και εσωτερική λάμψη.
Η τέχνη της ήταν προέκταση της ύπαρξής της αυθεντική, φωτεινή, αληθινή.Σήμερα την αποχαιρετούμε με συγκίνηση, αλλά και με ευγνωμοσύνη. Για όσα μας χάρισε. Για τα χρώματα που έκανε φως. Για το φως που έκανε ελπίδα.
Καλό της ταξίδι. Ας είναι αιώνια φωτεινή η μνήμη της.
Σημειώνεται πως η εικαστικός γεννήθηκε το 1958 από Κύπριους γονείς, στο Ζαϊρ , σημερινή Δημοκρατία του Κονγκό.Ο πατέρας της ήταν διευθυντικό στέλεχος στην βιομηχανία εξορρήξεων της χώρας. Έλαβε την ακαδημαϊκή της μόρφωση και την πρώτη της καλλιτεχνική της εκπαίδευση στο Βέλγιο. Επέστρεψε στο Ζαϊρ το 1976 για να εφαρμόσει στον καμβά τις εντυπώσεις τις από την Αφρική. Η Χαρίκλεια Μαυρονικόλα για τους φίλους της Λίλυ είχε στο ενεργητικό της πολλές εκθέσεις. Τα τελευταία χρόνια διέμενε στον Αγιο Γεώργιο Πέγειας.
