Το Εφετείο επικύρωσε πρωτόδικη απόφαση κατά ιδιοκτήτη ζωολογικού κήπου, ο οποίος είχε καταδικαστεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ότι λειτουργούσε ζωολογικό κήπο μετά τη λήξη ισχύος της άδειας λειτουργίας του κατά παράβαση του νόμου και των κανονισμών, απορρίπτοντας την έφεσή του.
Σύμφωνα με την απόφασή του Εφετείου ημερομηνίας 18 Μαΐου, 2026, το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχθηκε την μαρτυρία του Διευθυντή Κτηνιατρικών Υπηρεσιών ότι στις 11 Μαρτίου, 2018 διαπιστώθηκε κατόπιν επίσκεψής του στον χώρο ότι αυτός λειτουργούσε χωρίς να έχει ανανεωθεί η άδεια λειτουργίας του.
Η άδεια λειτουργίας του ζωολογικού κήπου, η οποία έληξε στις 25 Σεπτεμβρίου, 2017 δεν είχε ανανεωθεί επειδή διαπιστώθηκε πως δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις των κανονισμών. Σύμφωνα με την μαρτυρία την οποία αποδέχθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, κατά την επίσκεψη διαπιστώθηκε ότι ο χώρος, στον οποίο λειτουργούσαν συγκεκριμένα υποστατικά, η φύση των δραστηριοτήτων και το όλο περιβάλλον ήταν ακριβώς το ίδιο πριν την ημερομηνία λήξης της άδειας λειτουργίας.
«Με την παρούσα έφεση ο εφεσείων προσβάλλει την καταδίκη του προβάλλοντας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα αποδέχτηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία ότι ο εφεσείων λειτουργούσε ζωολογικό κήπο εν τη εννοία των Κανονισμών. Επικαλείται συναφώς, τον Κανονισμό 2 των περί Προστασίας και Ευημερίας των Ζώων (Διατήρηση Άγριων Ζώων σε Ζωολογικούς Κήπους)», αναφέρεται στην απόφαση του Εφετείου.
Ο εφεσείων, προστίθεται, «επισημαίνει ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν προσκόμισε μαρτυρία ότι γινόταν επίδειξη άγριων ζώων στο κοινό για επτά ή περισσότερες μέρες τον χρόνο και ως εκ τούτου απέτυχε να αποδείξει ότι η επίδικη εγκατάσταση ενέπιπτε στην έννοια του ζωολογικού κήπου όπως αυτή ερμηνεύεται στον Κανονισμό 2, ανωτέρω».
Το Δικαστήριο επισημαίνει ότι στον Κανονισμό 2 ο οποίος αποτελεί ερμηνευτική πρόνοια, περιλαμβάνεται η φράση «εκτός αν από το κείμενο προκύπτει διαφορετική έννοια». Ανατρέχει επίσης σε αντίστοιχη πρόνοια στο Άρθρο 14(1) του περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1, στην οποία προβλέπεται ότι «όταν ορίζονται όροι στο Νόμο, οι όροι αυτοί στο Νόμο που ορίζονται, θα έχουν την έννοια που αποδίδεται σε αυτούς από το Νόμο εκείνο, εκτός αν υπάρχει οτιδήποτε στο θέμα ή το κείμενο αντίθετο ή ασυμβίβαστο με τέτοια ερμηνεία».
Άλλωστε, σημειώνει, «ο Κανονισμός 2 απαντάται στους αρχικούς Κανονισμούς του 2002, ενώ ο Κανονισμός 14 ο οποίος τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα, εισήχθη με τους μεταγενέστερους Κανονισμούς του 2011. Σε τέτοιες περιπτώσεις ειδικότερα, είναι δυνατή η διαφορετική ερμηνεία του ίδιου λεκτικού σε διαφορετικές πρόνοιες του ενοποιημένου νομοθετήματος».
Θεωρούμε, αποφαίνεται το Εφετείο, «ότι προκύπτει ξεκάθαρα από το λεκτικό του Κανονισμού 14, ότι η εκεί απαγόρευση αφορά τον κάτοχο ήδη εκδοθείσας άδειας ζωολογικού κήπου».
«Ο ζωολογικός κήπος για τον οποίο εφαρμόζεται η απαγόρευση είναι αυτός για τον οποίο έχει εκδοθεί άδεια, η ισχύς της οποίας έχει λήξει, εντούτοις, εξακολουθεί να λειτουργεί», σημειώνεται στην απόφαση.
Η δε απαγόρευση, προστίθεται, «άρχεται από τη λήξη της σχετικής άδειας».
«Προκύπτει, εν ολίγοις, από το λεκτικό του Κανονισμού 14, διαφορετική έννοια από αυτή που καθορίζεται στον Κανονισμό 2».
«Εν όψει της διαπίστωσής μας αυτής, ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν θεώρησε ότι χρειαζόταν να προσαχθεί από την Κατηγορούσα Αρχή μαρτυρία σε σχέση με την ερμηνεία του ζωολογικού κήπου όπως περιλαμβάνεται στον Κανονισμό 2».
Συνακόλουθα, καταλήγει το Εφετείο, «η έφεση αποτυγχάνει και η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται».
ΠΗΓΗ: KΥΠΕ
