Δεν χρειάζονται πάντα πολλά λόγια για να εξηγήσει κάποιος πού ανήκει. Για τη Μαρίνα Χατζηκώστα, την αθλήτρια που έχει ήδη κάνει την Κύπρο να πανηγυρίσει σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, η απάντηση ήρθε μέσα από μια βαθιά προσωπική ανάρτηση, γεμάτη συγκίνηση, περηφάνια, αλλά και πίκρα για τον ρατσισμό που, όπως καταγγέλλει, βίωσε μετά τις επιτυχίες της.
Η Μαρίνα γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 8 Φεβρουαρίου 2009 και υιοθετήθηκε από τη Σιμόνη Παπαλεοντίου Χατζηκώστα και τον Σάββα Χατζηκώστα. Η βιολογική της μητέρα κατάγεται από την Πολωνία και ο βιολογικός της πατέρας από τη Νιγηρία. Η ίδια όμως δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το πώς νιώθει και για το ποια χώρα θεωρεί πατρίδα της. «Μπορεί να μην έχω κυπριακό αίμα στις φλέβες μου, αλλά εγώ είμαι περήφανη Κύπρια και εκπροσώπησα και θα συνεχίσω να εκπροσωπώ τη χώρα μου με περηφάνια», γράφει. Μεγάλωσε στη Λεμεσό, φοίτησε στο 3ο Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια στο Λανίτειο Αθλητικό Γυμνάσιο, ενώ σήμερα φοιτά στο Λανίτειο Αθλητικό Λύκειο και τον Σεπτέμβριο θα περάσει στην τρίτη τάξη. Η οικογενειακή της ιστορία είναι δεμένη και με την ίδια την ιστορία της Κύπρου. Η μητέρα της είναι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο και συγκεκριμένα από το Βαρώσι, ενώ ο πατέρας της είναι από τη Λεμεσό, με καταγωγή από την Πάχνα και την Ακαπνού.
Η στιγμή που βούρκωσε ακούγοντας τον εθνικό ύμνο
Από τις πιο δυνατές αναφορές στην ανάρτησή της είναι η στιγμή που ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 στην Ιταλία. Εκεί, έχοντας κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο, άκουσε για πρώτη φορά τον εθνικό ύμνο να παίζει προς τιμήν της.
«Βούρκωσα από την περηφάνια που με επικρατούσε», γράφει, περιγράφοντας μια στιγμή που για την ίδια ξεπερνούσε κατά πολύ το μετάλλιο και τη νίκη. Ήταν η στιγμή που ένιωθε ότι δεν αγωνιζόταν μόνο για τον εαυτό της, αλλά για μια ολόκληρη χώρα. Το ίδιο συναίσθημα την ακολούθησε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. «Κάθε στιγμή του αγώνα σκεφτόμουν ότι ήθελα να βγάλω τη χώρα μου ασπροπρόσωπη», σημειώνει. Για τη Μαρίνα Χατζηκώστα, η Κύπρος μπορεί να είναι μικρή στον χάρτη, αλλά δεν είναι μικρή στα όνειρα και στις δυνατότητές της. «Η Κύπρος μπορεί να είναι ένα μικρό νησί, με λιγότερο από ένα εκατομμύριο κατοίκους, αλλά είμαστε μια πολύ δυνατή χώρα, που μπορεί να συναγωνιστεί με χώρες που θεωρούνται τιτάνες», αναφέρει.
Η επιτυχία έφερε και ρατσιστικά σχόλια
Πίσω όμως από τα μετάλλια, τις διακρίσεις και τις στιγμές χαράς, η νεαρή αθλήτρια αποκαλύπτει και μια πολύ διαφορετική πλευρά. Όπως αναφέρει, μετά τις επιτυχίες της έγινε αποδέκτης ρατσιστικών σχολίων από ανθρώπους που έφτασαν στο σημείο να αμφισβητούν ακόμη και το δικαίωμά της να αισθάνεται Κύπρια. Σχόλια που δεν στάθηκαν στις επιδόσεις της, στις θυσίες της, στις ώρες προπόνησης ή στη σημαία που εκπροσωπεί, αλλά στην καταγωγή των βιολογικών της γονέων.
Η ίδια χαρακτηρίζει τον ρατσισμό αυτό «απαράδεκτο» και υπενθυμίζει ότι δεν είναι η μόνη αθλήτρια που έχει βρεθεί αντιμέτωπη με τέτοιες συμπεριφορές. Αναφέρεται μάλιστα στον Μίλαν Τραΐκοβιτς, τον οποίο χαρακτηρίζει έναν από τους μεγαλύτερους αθλητές που πέρασαν από την Κύπρο και ο οποίος, όπως σημειώνει, έχει επίσης βιώσει ανάλογα περιστατικά. Η Μαρίνα ζητά πλέον από την πολιτεία και τις αρμόδιες αρχές να αντιμετωπίσουν σοβαρά το ζήτημα του ρατσισμού και των διακρίσεων. Γιατί, όπως υπογραμμίζει, το ζητούμενο είναι μια κοινωνία στην οποία όλοι θα μπορούν να ζουν αρμονικά, χωρίς να κρίνονται από το χρώμα του δέρματος ή την καταγωγή τους.
Στο τέλος της ανάρτησής της δίνει ίσως την πιο δυνατή απάντηση σε όσους επιχείρησαν να αμφισβητήσουν την ταυτότητά της. «Το πόσο Κύπρια είμαι, το δείχνουν τα αποτελέσματά μου και η ανθρωπιά μου». Μια φράση από ένα κορίτσι μόλις 17 ετών, που ήδη έχει μάθει να στέκεται σε βάθρα, αλλά αναγκάστηκε ταυτόχρονα να υπερασπιστεί κάτι που για την ίδια δεν θα έπρεπε ποτέ να χρειάζεται αποδείξεις: την πατρίδα που αγαπά και τη σημαία που επιλέγει να σηκώνει ψηλά.
