Γράφει ο Ανδρέας Ποταμίτης
«Χού-ουά-ού», αυτά τα επιφωνήματα ήταν αρκετά για να μετατρέψουν την Πλατεία Ελευθερίας σε… δράκο το βράδυ της Παρασκευής 18 Σεπτεμβρίου 2026, όταν η μαέστρος Λίζα Ξανθοπούλου ζήτησε από το κοινό να τα φωνάξει, ενώ η Φιλαρμονική Ορχήστρα Κύπρου έπαιζε ένα από τα πιο επικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ για βιντεοπαιχνίδι: Το «Dragonborn» από το «Skyrim».
Οικογένειες με παιδιά, φανατικοί gamers, καλλιτέχνες και τυχαίοι περαστικοί γέμισαν την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, την πλατεία Ελευθερίας, κατά το «The Video Game Symphony», καθώς η Φιλαρμονική ύφαινε πολύχρωμες μελωδίες που μιλούσαν στην καρδιά του κάθε gamer… ξυπνώντας ένα βαθύ νοσταλγικό συναίσθημα.
Η μαέστρος, σαν μάγος μπροστά στην ορχήστρα, καθοδηγούσε τα δοξάρια των βιολιών σε μια επική μάχη με τα υπόλοιπα έγχορδα και τα κρουστά στο υπόβαθρο να δείχνουν τον δρόμο προς τους θαυμάσιος κόσμους των Super Mario, Sonic, Final Fantasy, Skyrim και Zelda.
Εκτός από ένα ταξίδι στους καθηλωτικούς κόσμους των video games, η παράσταση ήταν και ένα ταξίδι στον χρόνο, ένα πάντρεμα καλύτερα, μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, με τα παιδιά που εξερευνούσαν κάποτε τους κόσμους αυτούς να έχουν μεγαλώσει πια και να δείχνουν στα δικά τους παιδιά τη δύναμη και επιρροή που μπορεί να έχουν μουσικές από βιντεοπαιχνίδια στη δική τους ζωή. Το μάτι αναπόφευκτα έπεφτε πάνω στους μουσάτους μπαμπάδες που βούρκωναν ενώ ταξίδευαν πίσω στα παιδικά τους χρόνια και ζούσαν ξανά μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες αναμνήσεις τους.
Στα πιο τεχνικά τώρα, η Φιλαρμονική Ορχήστρα Κύπρου είχε μια απαιτητική αποστολή, καθώς τα κομμάτια που επιλέχθηκαν απαιτούν τεχνική, ακρίβεια αλλά και συναίσθημα για να αποδώσουν τη δύναμη που έχουν όταν τα ακούμε στα ίδια τα παιχνίδια. Και η ορχήστρα κατάφερε να σε παρασύρει από τις πρώτες εποχές των βιντεοπαιχνιδιών μέχρι τη σύγχρονη εποχή τους, χωρίς να χάνεται η διαφορετική ταυτότητα κάθε κόσμου.
Η μαέστρος, πέραν από τις υψηλές δεξιότητές της, αποδείχθηκε και γνώστης της ποπ κουλτούρας με τις αναφορές της ανάμεσα στα κομμάτια να δίνουν την κατάλληλη νότα που σε μεταφέρει από τον χαρωπό κόσμο του Mario στον γεμάτο δράκους και αίμα κόσμο του Skyrim.
Και τώρα για το Zelda, το οποίο φέτος έχει τη 40ή του επέτειο. Ίσως είναι το fanboy μέσα μου που προκαλεί αυτήν την άποψη, αλλά το medley με το οποίο είπε το «Game Over» για τη βραδιά η μαέστρος ήταν ελλιπές, καθώς με την επερχόμενη κυκλοφορία του remake του πιο εμβληματικού τίτλου της σειράς, «Ocarina of Time», πήγα με την ελπίδα να ακούσω περισσότερα κομμάτια από εκείνο – ίσως να ήταν και ο βασικότερος λόγος που αποφάσισα να παραστώ στην παράσταση. Καταλαβαίνω πως η επιλογή των κομματιών από μια σειρά με τόσο πλούσια μουσική ιστορία δεν ήταν εύκολη. Όμως η απουσία του καθηλωτικού «Gerudo Valley» ήταν ηχηρή!
Πώς μπορείς, όμως, να παραπονεθείς πραγματικά; Όταν, για μία βραδιά, η Κύπρος αποφάσισε να αντιμετωπίσει τη μουσική των βιντεοπαιχνιδιών επιτέλους όχι ως κάτι που αφορά μόνο τα παιδιά, αλλά ως ένα κομμάτι της σύγχρονης μουσικής και ποπ κουλτούρας.
