«Κινδυνεύω να μείνω εκτός»: Οι γκρίζες ζώνες του νέου συστήματος διορισμών, μέσα από προσωπικές ιστορίες εκπαιδευτικών

Header Image

Για κάποιους η μεταρρύθμιση γεννά αβεβαιότητα. Για άλλους αποτελεί μια ευκαιρία που περίμεναν χρόνια... Οι κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών αναδεικνύουν τις έντονες αντιδράσεις για το νέο σύστημα διορισμών, με επίκεντρο την αναγνώριση της προϋπηρεσίας και τη διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Νέο σύστημα διορισμών εκπαιδευτικών. Άλλο ένα ζήτημα για το οποίο Υπουργείο Παιδείας και εκπαιδευτικές οργανώσεις κονταροχτυπιούνται καθημερινά. Οι μεν κατηγορούν την υπουργό για απουσία ουσιαστικού διαλόγου και έχουν ήδη εξασφαλίσει το πράσινο φως για απεργιακά μέτρα. Η δε Αθηνά Μιχαηλίδου επαναλαμβάνει ότι το υφιστάμενο σύστημα πρέπει να αλλάξει και πως το υπουργείο παραμένει ανοικτό σε συζήτηση.

Μόνο που μέσα σε αυτή την αντιπαράθεση υπάρχει κάτι που συχνά περνά σε δεύτερη μοίρα. Οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από τους καταλόγους διορισμών. Εκπαιδευτικοί που έχουν οργανώσει τη ζωή τους γύρω από μια θέση στο δημόσιο σχολείο, που περιμένουν χρόνια να έρθει η σειρά τους ή που ανησυχούν μήπως οι αλλαγές ανατρέψουν όσα κατάφεραν μέχρι σήμερα. Οι διαδρομές τους δεν είναι ίδιες, ούτε οι προσδοκίες τους συμπίπτουν πάντα. Για κάποιους η μεταρρύθμιση γεννά αβεβαιότητα. Για άλλους αποτελεί μια ευκαιρία που περίμεναν χρόνια. Υπάρχουν εκείνοι που πέτυχαν στις εξετάσεις, άλλοι που εργάζονται με συμβάσεις και αντικαταστάσεις και κάποιοι που εξακολουθούν να διεκδικούν την πρώτη τους θέση στο δημόσιο σχολείο.

Ο «Π» άκουσε τις ιστορίες τους και μεταφέρει τις διαφορετικές φωνές, τις αγωνίες και τις προσδοκίες τους. Χωρίς να αναζητεί νικητές και ηττημένους στην αντιπαράθεση, αλλά φωτίζοντας όσα σημαίνει η προτεινόμενη αλλαγή για τους ανθρώπους που βρίσκονται στο επίκεντρό της.

 

Εξετάσεις με νεογέννητο

Η Μαριλένα Κάζη είναι δασκάλα και μητέρα δύο μικρών παιδιών. Το 2025 αποφάσισε να παρακαθίσει στις εξετάσεις διορισίμων, έχοντας στην αγκαλιά της ένα μωρό μόλις δύο μηνών. Ανάμεσα στη φροντίδα του νεογέννητου, στις οικογενειακές υποχρεώσεις και στην προετοιμασία για τις εξετάσεις, κατάφερε να πετύχει με πολύ καλή βαθμολογία και να εξασφαλίσει σύμβαση. Πίστεψε πως είχε κάνει ένα σημαντικό βήμα προς τη μονιμοποίηση. Σήμερα, όμως, φοβάται ότι θα χρειαστεί να περάσει ξανά από την ίδια διαδικασία. «Ήταν ένα πραγματικό μαρτύριο. Έπρεπε να διαβάζω έχοντας ένα μωρό δύο μηνών, με όλο το άγχος, την κούραση και το οικονομικό κόστος που συνεπάγεται η προετοιμασία. Όταν πέτυχα, αισθάνθηκα ότι όλη αυτή η προσπάθεια είχε τελειώσει. Ότι είχα αποδείξει όσα μου ζητούσε το σύστημα. Και τώρα μου λένε ότι για να μονιμοποιηθώ θα πρέπει να δώσω ξανά εξετάσεις. Τι άλλο πρέπει να αποδείξω;», διερωτάται. Εκείνο που την προβληματίζει περισσότερο είναι η διαφορετική μεταχείριση εκπαιδευτικών που ακολούθησαν την ίδια διαδικασία. «Κάποιος που πέρασε τις ίδιες εξετάσεις και πρόλαβε να μονιμοποιηθεί δεν χρειάζεται να εξεταστεί ξανά. Εγώ, επειδή δεν πρόλαβα, πρέπει να το ξανακάνω. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσά μας;», αναφέρει.

 

Η σειρά που απομακρύνεται

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο Ιωάννης Γεωργιάδης, καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, ο οποίος επίσης πέτυχε στις εξετάσεις διορισίμων του 2025, βελτιώνοντας τη βαθμολογία του. Σήμερα βρίσκεται ανάμεσα στις πρώτες 40 θέσεις του καταλόγου της ειδικότητάς του, προσδοκώντας την πρώτη του σύμβαση στη δημόσια εκπαίδευση. Η προοπτική αυτή, ωστόσο, όπως εξηγεί, έχει γίνει λιγότερο προβλέψιμη. «Την προηγούμενη σχολική χρονιά οι διορισμοί στην ειδικότητά μου έφτασαν περίπου μέχρι τη θέση 40. Με βάση την υφιστάμενη νομοθεσία, από τον Σεπτέμβριο του 2027 οι διορισμοί θα γίνονταν αποκλειστικά από τον κατάλογο διορισίμων. Είχα, λοιπόν, κάθε λόγο να ελπίζω ότι πλησίαζε η σειρά μου. Τώρα προτείνεται να διατηρηθεί το 50%-50%, με τις μισές θέσεις να καλύπτονται από το ειδικό μητρώο».

Ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι κατανοεί την ανάγκη προστασίας των υπηρετούντων εκπαιδευτικών. Ζητά, όμως, να ληφθούν υπόψη και όσοι επένδυσαν στις εξετάσεις με βάση το υφιστάμενο σύστημα. Προβληματίζεται, επίσης, για την κατάργηση της βάσης επιτυχίας στις νέες εξετάσεις κατάταξης και για το πώς θα επηρεαστεί η θέση του στον κατάλογο. «Δεν λέω ότι οι νέες εξετάσεις θα είναι ευκολότερες. Λέω ότι θα ισχύουν διαφορετικοί κανόνες. Δεν ζητώ να μου χαριστεί ένας διορισμός. Έχω κάνει όσα μου ζητήθηκαν και θέλω να γνωρίζω ότι αυτή η προσπάθεια δεν θα χάσει την αξία της επειδή αποφασίστηκε να αλλάξουν οι κανόνες. Εκεί που αισθανόμουν ότι πλησιάζει η σειρά μου, τώρα δεν γνωρίζω πόσο ακόμη θα περιμένω» καταλήγει.

 

«Κάποιος που πέρασε τις ίδιες εξετάσεις και πρόλαβε να μονιμοποιηθεί δεν χρειάζεται να εξεταστεί ξανά. Εγώ, επειδή δεν πρόλαβα, πρέπει να το ξανακάνω. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσά μας;»

 

Ο άθλος της αντικατάστασης

Η Ήβη Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος, μητέρα τριών παιδιών και εργάζεται ως αντικαταστάτρια. Καθημερινά διανύει τη διαδρομή Λεμεσός–Πάφος για να βρεθεί στην τάξη, έχοντας εγκαταλείψει προηγούμενη εργασία εκτός εκπαίδευσης για να ασχοληθεί με το αντικείμενο που σπούδασε. Σήμερα έχει συγκεντρώσει περίπου 12 μήνες προϋπηρεσίας και, ακόμη κι αν συνεχιστεί η αντικατάσταση που πραγματοποιεί, υπολογίζει ότι μέχρι τον Αύγουστο του 2027 θα φτάσει μόλις τους 17 μήνες, αντί των 24 που προβλέπει η πρόταση του υπουργείου. «Αυτός που έκανε την πρόταση μάλλον δεν ξέρει από μαθηματικά ή δεν γνωρίζει πώς λειτουργεί το δημόσιο σχολείο», σχολιάζει, εξηγώντας ότι ακόμη και μια ολόχρονη αντικατάσταση δεν αντιστοιχεί σε δώδεκα μήνες υπηρεσίας.

Η ίδια περιγράφει και τις δύσκολες εργασιακές συνθήκες. «Ακόμη κι όταν αρρωσταίνουμε, πολλές φορές πηγαίνουμε στο σχολείο. Δεν έχουμε τα ίδια δικαιώματα αναρρωτικής άδειας και φοβόμαστε ότι μπορεί να χάσουμε την αντικατάστασή μας και την προϋπηρεσία μας». Αναφέρεται επίσης σε καθυστερήσεις πληρωμών, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «νιώθουμε σαν ζητιάνοι». Έχει παρακαθίσει δύο φορές στις εξετάσεις χωρίς να επιτύχει, αλλά δεν αντιτίθεται στην ανανέωση του συστήματος. Ο γιος της θέλει να γίνει δάσκαλος. «Θέλω να έχει τις ευκαιρίες που δεν είχα εγώ», λέει, ζητώντας μια μεταρρύθμιση που δεν θα γίνει εις βάρος όσων ήδη εργάζονται στην εκπαίδευση.

 

Οι μήνες που δεν συμπληρώνονται

Τη δυσκολία συγκέντρωσης προϋπηρεσίας αναδεικνύει και η Κυριακή Δημοσθένους, επισημαίνοντας ότι οι αντικαταστάτες δεν μπορούν να καθορίσουν ούτε τη διάρκεια ούτε τη συχνότητα της απασχόλησής τους. «Μπορεί να μας καλέσουν για λίγες ημέρες ή εβδομάδες και στη συνέχεια να περιμένουμε μέχρι να προκύψει η επόμενη ανάγκη», αναφέρει. Όπως εξηγεί, ακόμη και η συμπλήρωση 12 μηνών πραγματικής υπηρεσίας μπορεί να απαιτήσει τρία ή τέσσερα χρόνια. Η ίδια δεν ζητά την κατάργηση των κριτηρίων ένταξης στο ειδικό μητρώο. Εισηγείται, ωστόσο, το όριο για τους αντικαταστάτες να μειωθεί στους 12 μήνες, θεωρώντας ότι ανταποκρίνεται περισσότερο στις πραγματικές δυνατότητες απασχόλησης. «Το ότι κάποιος δεν συμπλήρωσε 24 μήνες δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν ήθελε να εργαστεί. Μπορεί απλώς να μην του δόθηκαν αρκετές ευκαιρίες».

 

Δύο καθεστώτα, μία διαδρομή

Η Ραφαέλλα, δασκάλα και μητέρα ενός βρέφους, εργάστηκε επί τρία χρόνια στα Προαιρετικά Ολοήμερα Σχολεία με σύμβαση 15 περιόδων. Φέτος επέλεξε να εργαστεί ως αντικαταστάτρια, απορρίπτοντας πρόταση για σύμβαση 20 περιόδων στα ολοήμερα, προκειμένου να εξασφαλίσει καλύτερες οικονομικές και εργασιακές συνθήκες. Η επιλογή αυτή, όπως εξηγεί, ενδέχεται να αποδειχθεί καθοριστική για το επαγγελματικό της μέλλον. «Δεν μπορούσα να γνωρίζω τότε τι θα προέβλεπε το νέο σύστημα διορισμών. Έχω εργαστεί τέσσερα χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση και σήμερα κινδυνεύω να μείνω εκτός ειδικού μητρώου». Το πρόβλημά της αφορά τον συνυπολογισμό της προϋπηρεσίας από διαφορετικά καθεστώτα απασχόλησης. Η ίδια θεωρεί ότι τα χρόνια στα ολοήμερα και η υπηρεσία στις αντικαταστάσεις πρέπει να προσμετρώνται αθροιστικά. Έχει παρακαθίσει τρεις φορές στις εξετάσεις διορισίμων, χωρίς να εξασφαλίσει την απαιτούμενη επιτυχία. «Δεν ζητώ ιδιαίτερη μεταχείριση. Ζητώ να αναγνωριστεί ο χρόνος που πραγματικά εργαστήκαμε στο δημόσιο σχολείο», τονίζει.

 

Η παγίδα της μικτής υπηρεσίας

Παρόμοιο πρόβλημα περιγράφει ο Χαράλαμπος Χρυσομήλης, δάσκαλος με επτά χρόνια παρουσίας στη δημόσια εκπαίδευση. Εργάστηκε σε υποστηρικτικά προγράμματα, στα ολοήμερα σχολεία και ως αντικαταστάτης, ενώ συνεχίζει να απασχολείται και στα θερινά σχολεία. Υπολογίζει ότι θα συγκεντρώσει περίπου 30 μήνες αναγνωρισμένης προϋπηρεσίας. Θεωρεί ότι η πρωτοβουλία του υπουργείου κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Εντοπίζει, όμως, αδυναμία στον τρόπο αντιμετώπισης της μικτής υπηρεσίας. Παραθέτει το παράδειγμα εκπαιδευτικού που έχει συνολικά 32 μήνες υπηρεσίας, από συμβάσεις και αντικαταστάσεις, αλλά ενδέχεται να μην πληροί κανένα από τα δύο ξεχωριστά κριτήρια. Την ίδια στιγμή, άλλος εκπαιδευτικός με 10 μήνες συμβασιούχας υπηρεσίας μπορεί να ενταχθεί στο μητρώο. Εισηγείται να προβλεφθεί ρητά ο συνυπολογισμός συμβάσεων και αντικαταστάσεων, ώστε να μην αποκλείονται εκπαιδευτικοί εξαιτίας του διαφορετικού καθεστώτος με το οποίο εργάστηκαν.

 

«Έχω εργαστεί τέσσερα χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση και σήμερα κινδυνεύω να μείνω εκτός ειδικού μητρώου.»

 

Οκτώ χρόνια, μηδέν προϋπηρεσία

Η Γεωργία Γ. εργάστηκε από το 2018 μέχρι τον Ιούνιο του 2026 σε υποστηρικτικά προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας. Από τον Σεπτέμβριο του 2026 εργάζεται στα Προαιρετικά Ολοήμερα Σχολεία, με σύμβαση 15 διδακτικών περιόδων εβδομαδιαίως. «Οκτώ χρόνια καθημερινής παρουσίας στα δημόσια σχολεία, εφαρμογής του αναλυτικού προγράμματος και ουσιαστικού εκπαιδευτικού έργου. Κι όμως, για την ΕΕΥ και το υπουργείο, αυτά τα χρόνια αντιστοιχούν σε μηδέν αναγνωρισμένη προϋπηρεσία», αναφέρει. Επισημαίνει ότι οι συμβάσεις 15 περιόδων αναγνωρίζονται αναλογικά και ότι η διάρκεια απασχόλησης, από τα τέλη Σεπτεμβρίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου, δεν επαρκεί από μόνη της για τη συμπλήρωση των δέκα μηνών που απαιτούνται για ένταξη στο μητρώο. «Πώς είναι δυνατόν να τίθεται ως προϋπόθεση ένα όριο που η ίδια η διάρκεια και η μορφή της σύμβασης δεν επιτρέπουν να συμπληρωθεί;», διερωτάται.

Δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση ούτε στρέφεται εναντίον των νεότερων εκπαιδευτικών. Ζητά να αναγνωριστεί η πραγματική υπηρεσία στα υποστηρικτικά προγράμματα. «Δεν μπορεί το κράτος να αναγνωρίζει την ανάγκη για την εργασία μας επί οκτώ χρόνια, αλλά να μην αναγνωρίζει την ίδια την εργασία μας όταν κρίνεται το επαγγελματικό μας μέλλον».

 

Από τη σιγουριά στην αβεβαιότητα

Μια σταθερή θέση στη δημόσια υπηρεσία εγκατέλειψε το 2025 η Ελένη Βακανά, φιλόλογος και μητέρα δύο παιδιών, για να εργαστεί με σύμβαση στην εκπαίδευση. Εγγεγραμμένη στον κατάλογο διοριστέων από το 2005, δεν είχε καταφέρει να μονιμοποιηθεί ως εκπαιδευτικός. «Ήθελα να υπηρετήσω το δημόσιο σχολείο. Αυτό σπούδασα, αυτό ήθελα να κάνω», εξηγεί. Υπολόγιζε ότι με διαδοχικές συμβάσεις θα μπορούσε να συμπληρώσει την απαιτούμενη υπηρεσία για να καταστεί αορίστου χρόνου. Τώρα ανησυχεί για τη συνέχιση της εργασίας της μετά το 2027, επισημαίνοντας πως ακόμη και η ένταξη στο ειδικό μητρώο δεν εξασφαλίζει απασχόληση κάθε χρονιά. Δεν έχει παρακαθίσει στις εξετάσεις διορισίμων, διαφωνώντας με τη φιλοσοφία τους. «Με θεωρούν ικανή να διδάσκω μέχρι τις 31 Αυγούστου 2027. Τι αλλάζει από την επόμενη ημέρα;», διερωτάται, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται άνθρωποι και οικογένειες.

 

«Οκτώ χρόνια καθημερινής παρουσίας στα δημόσια σχολεία, εφαρμογής του αναλυτικού προγράμματος και ουσιαστικού εκπαιδευτικού έργου. Κι όμως, για την ΕΕΥ και το υπουργείο, αυτά τα χρόνια αντιστοιχούν σε μηδέν αναγνωρισμένη προϋπηρεσία.»

 

Οι πληγές του 2008

Για την Άντρη Αττιπά, λογοθεραπεύτρια, η οποία εργάζεται στη δημοτική εκπαίδευση, η συζήτηση για το 2027 επαναφέρει μια παλαιότερη εμπειρία. Όπως αναφέρει, το 2008, 15 λογοθεραπευτές επηρεάστηκαν από αναδιάρθρωση του καταλόγου διοριστέων, χωρίς να ενημερωθούν προσωπικά, με αποτέλεσμα νεότεροι απόφοιτοι να προηγηθούν στην κατάταξη. «Οι εκπαιδευτικοί αορίστου χρόνου δεν είναι αναλώσιμοι», τονίζει, ζητώντας σαφείς μεταβατικές ρυθμίσεις που θα συνεκτιμούν την προϋπηρεσία, την αρχαιότητα και τις αξιολογήσεις των υπηρετούντων. Δεν απορρίπτει τις αλλαγές ούτε τις ευκαιρίες για νεότερους αποφοίτους. Εκείνο που ζητά είναι μελέτη, έγκαιρη ενημέρωση και διαφάνεια, ώστε να μην επαναληφθούν εμπειρίες όπως αυτή που περιγράφει από το 2008.

 

Οι ιδιαιτερότητες της Τεχνικής Εκπαίδευσης

Μια διαφορετική διάσταση της συζήτησης αφορά την Τεχνική Εκπαίδευση. Ο Χρήστος Α. αναδεικνύει το δίλημμα των επαγγελματιών που διαθέτουν γνώσεις και πρακτική εμπειρία, αλλά έχουν τη δυνατότητα να εργαστούν στον ιδιωτικό τομέα, συχνά με καλύτερες απολαβές. «Γιατί να επιλέξει κάποιος την τεχνική εκπαίδευση, αν γνωρίζει ότι θα περάσει χρόνια με συμβάσεις, χωρίς να ξέρει αν και πότε θα μονιμοποιηθεί;», διερωτάται. Θέτει παράλληλα ζήτημα καταλληλότητας των εξετάσεων για ειδικότητες όπου οι πρακτικές δεξιότητες αποτελούν βασικό μέρος της διδασκαλίας. «Δεν λέω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κριτήρια. Χρειάζονται και επαγγελματική κατάρτιση και παιδαγωγική επάρκεια. Πρέπει, όμως, να συζητήσουμε πώς θα προσελκύουμε και θα κρατούμε αυτούς τους ανθρώπους στις τεχνικές σχολές».

Ο Κωνσταντίνος Β., επίσης εκπαιδευτικός σε Τεχνική Σχολή εστιάζει στις διαφορετικές δυνατότητες απασχόλησης ανά ειδικότητα. Εξηγεί ότι ένας αντικαταστάτης μπορεί να είναι διαθέσιμος ολόκληρη τη σχολική χρονιά, χωρίς να προκύπτουν αρκετές ανάγκες για να συγκεντρώσει τους 24 μήνες υπηρεσίας που απαιτεί η πρόταση. «Δύο εκπαιδευτικοί μπορεί να είναι εξίσου διαθέσιμοι για εργασία, αλλά ο ένας να συγκεντρώνει την απαιτούμενη προϋπηρεσία και ο άλλος όχι, επειδή στην ειδικότητά του προέκυψαν λιγότερες αντικαταστάσεις». Ο ίδιος δεν ζητά την κατάργηση των κριτηρίων, αλλά να συνυπολογίζονται οι πραγματικές ευκαιρίες απασχόλησης που προσφέρονται σε κάθε ειδικότητα.

 

Πότε θα έρθει και η δική μας σειρά;

Η κατάργηση του καταλόγου διοριστέων δεν προκαλεί μόνο αντιδράσεις. Υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που περιμένουν χρόνια να εξασφαλίσουν την πρώτη τους θέση στο δημόσιο σχολείο και βλέπουν στην αλλαγή μια ευκαιρία να διεκδικήσουν ένα διορισμό, ο οποίος τώρα μοιάζει πολύ απομακρυσμένος.

Η Ναταλία Μ., 37 ετών, είναι καθηγήτρια Γαλλικών και εργάζεται σε ιδιωτικό φροντιστήριο. Πέτυχε στις εξετάσεις διορισίμων το 2023, αλλά εξακολουθεί να περιμένει την πρώτη της σύμβαση στη δημόσια εκπαίδευση. «Σπούδασα για να γίνω καθηγήτρια και εργάζομαι τόσα χρόνια στην εκπαίδευση, αλλά εξακολουθώ να περιμένω την ευκαιρία να μπω στο δημόσιο σχολείο. Πέρασα τις εξετάσεις και περίμενα ότι κάποια στιγμή θα έρθει η σειρά μου. Πότε όμως; Στα 50 μου ή στα 60 μου; Με τον παλιό κατάλογο διοριστέων μπορεί να έβγαινα στη σύνταξη και να μην είχα προλάβει να διοριστώ. Δεν ζητώ να χάσει κάποιος άλλος τη δουλειά του. Ζητώ να έχω κι εγώ μια πραγματική ευκαιρία».

Ο Ανδρέας Κ., 39 ετών, είναι καθηγητής Φυσικής Αγωγής και εργάζεται σε ιδιωτικό σχολείο. Χρειάστηκε τρεις προσπάθειες μέχρι να επιτύχει στις εξετάσεις διορισίμων. Θεωρεί ότι ο παλιός κατάλογος διατηρούσε για δεκαετίες ένα σύστημα αναμονής, στο οποίο οι νεότεροι υποψήφιοι είχαν περιορισμένες δυνατότητες να προχωρήσουν.

«Την πρώτη φορά απέτυχα. Τη δεύτερη επίσης. Την τρίτη κατάφερα να πετύχω. Δεν ήταν εύκολο να συνδυάζω δουλειά και διάβασμα, αλλά τουλάχιστον είχα τη δυνατότητα να προσπαθήσω να βελτιώσω τη θέση μου. Με έναν κατάλογο που στηρίζεται κυρίως στη χρονολογία εγγραφής, τι δυνατότητα έχει ένας νεότερος εκπαιδευτικός να διεκδικήσει διορισμό; Κατανοώ την αγωνία όσων ήδη εργάζονται στα σχολεία, αλλά πρέπει να αναγνωριστεί και η δική μας. Δεν μπορεί να περιμένουμε όλοι επ' αόριστον».

 

Πότε θα έρθει και η δική μας σειρά;

Είκοσι δύο χρόνια διδασκαλίας σε πρόγραμμα του ίδιου του Υπουργείου Παιδείας. Χιλιάδες ώρες στις αίθουσες, εφαρμογή αναλυτικών προγραμμάτων και εποπτεία του εκπαιδευτικού έργου. Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα να διεκδικήσει θέση στο πρωινό δημόσιο σχολείο, η προϋπηρεσία αυτή δεν αναγνωρίζεται για τη μοριοδότησή της. Αυτή είναι η περίπτωση της Χριστίνας, η οποία εργάζεται στα Κρατικά Ινστιτούτα Επιμόρφωσης (ΚΙΕ) από το 2004. Με συνολικά 25 χρόνια εμπειρίας στην εκπαίδευση, πέτυχε στις εξετάσεις διορισίμων το 2021, χωρίς μέχρι σήμερα να εξασφαλίσει διορισμό. Παράλληλα πραγματοποιεί αντικαταστάσεις, έχοντας εργαστεί φέτος μόλις δύο εβδομάδες τον Σεπτέμβριο και άλλες δύο τον Οκτώβριο. «Πώς να συμπληρώσω 24 μήνες αντικαταστάσεων μέσα σε πέντε χρόνια; Είναι ουτοπικό», αναφέρει.

Η ιστορία της ανοίγει και το κεφάλαιο των εργασιακών προβλημάτων στα ΚΙΕ. Από τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι εκπαιδευτικοί πέρασαν το 2013 στην αγορά υπηρεσιών, με συνέπειες στα εργασιακά τους δικαιώματα. Ακολούθησαν πολυετείς δικαστικοί και συνδικαλιστικοί αγώνες, μέχρι τη νομοθετική ρύθμιση του Απριλίου 2026 για τη μετατροπή συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Ωστόσο, παραμένουν ανοικτά ζητήματα μισθολογικής ανέλιξης και αναγνώρισης της προηγούμενης υπηρεσίας. Παράλληλα, εργαζόμενοι με καθεστώς αορίστου χρόνου μένουν χωρίς απολαβές κατά τους θερινούς μήνες, αντιμετωπίζοντας και πρόβλημα με το ανεργιακό επίδομα. Τα προβλήματα αυτά οδήγησαν στις πρόσφατες κινητοποιήσεις. Η απεργία ανεστάλη στις 11 Νοεμβρίου, ύστερα από δέκα ημέρες, χωρίς ουσιαστική επίλυση των εκκρεμοτήτων. Η Χριστίνα εκφράζει έντονη δυσφορία για τη στάση της κυβέρνησης, επισημαίνοντας ότι «το γεγονός πως είμαστε αορίστου χρόνου δεν σημαίνει ότι έχουμε οικονομική ασφάλεια ολόκληρο τον χρόνο».

ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Λογότυπο Altamira

Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.