Η Αναστασία Ανθούση, υποψήφια του ΔΗΣΥ στην επαρχία Λευκωσίας, έλαβε 7.606 ψήφους. Μπήκε στη Βουλή; Όχι είναι η απάντηση. Αντίθετα στην Πάφο, ο Δημήτρης Μπάρος της Άμεσης Δημοκρατίας, έλαβε 280 ψήφους. Τον είδαμε στην ανακήρυξη των νικητών στο δημοτικό θέατρο Λευκωσίας τη Δευτέρα; Ναι, τον είδαμε, είναι η απάντηση. Ο κύριος Μπάρος, πέραν του ότι κατέχει μία εκ των 4 εδρών του κινήματος, και είναι ο παρά 3 μήνες πιο νεαρός βουλευτής, κατέχει ένα ακόμα ρεκόρ. Μπαίνει στη Βουλή με τους λιγότερους σταυρούς προτίμησης.
Και δικαίως μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί: είναι αυτό το αποτέλεσμα δημοκρατικό; Η απάντηση δυστυχώς δεν είναι η αναμενόμενη. Καθώς αγαπητέ ψηφοφόρε, είναι δημοκρατικό. Σίγουρα όμως δεν είναι δίκαιο, με τη δίκαιη έννοια του όρου "δικαιοσύνη".
Είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται κάτι τέτοιο; Όχι και δεν είναι και ούτε πρόκειται να είναι η τελευταία, όσο το εκλογικό μας σύστημα αποσκοπεί στην αναλογική εκπροσώπηση των πολιτικών δυνάμεων. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως αν δεν είσαι καλός στις μαθηματικές εξισώσεις και στα πολυσύνθετα αριθμητικά προβλήματα, παρέτα. Γίνε μελισσοκόμος, γίνε ψαράς, γίνε κάτι άλλο πιλέ μου.
Ο δημοσιογράφος Μιχάλης Χατζηστυλιανού έγραψε για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγονται οι 56, στην κυριακάτικη έκδοση του Πολίτη (24 Μαΐου 2026) σε απλά ελληνικά αλλά όχι για απλούς ψηφοφόρους. Είμαι στην τρίτη ανάγνωση του άρθρου και ακόμη δεν χαμπάρισα τον τρόπο και σίγουρα δεν αποκωδικοποίησα τη λογική.
Είναι κατανοητό πως κάθε επαρχία εκπροσωπείται με διαφορετικό αριθμό εδρών, γιατί έχει διαφορετικό αριθμό ψηφοφόρων. Αυτό μάλιστα, είναι δημοκρατικό και δίκαιο. Όσο περισσότεροι οι ψηφοφόροι, τόσο περισσότερες οι έδρες. Μέχρι εδώ το κουτσίσαμε.
Μετά αρχίζουν οι διαιρέσεις και το "μηδέν εις το πηλίκον". Η αρχή γίνεται με τη διαίρεση των έγκυρων ψήφων με τον αριθμό των διαθέσιμων εδρών, που μας δίνει τον αριθμό του εκλογικού μέτρου ανά περιφέρεια. Αυτό το καταλάβω. Εν συνεχεία, έχουμε το εκλογικό μέτρο, διαιρεμένο με τον αριθμό των έγκυρων ψήφων του κάθε κόμματος, αποτέλεσμα που μας δίνει τον αριθμό των εδρών ανά κόμμα.
Όταν αρχίζουμε να υπολογίζουμε τον αριθμό των ψήφων που έχουμε ως υπόλοιπο της διαίρεσης και μετά τις στοιβάζουμε ως αχρησιμοποίητο υπόλοιπο, για να τις χρησιμοποιήσουμε στη δεύτερη κατανομή ως αχρησιμοποίητες ψήφους για τις αδιάθετες έδρες - really; - που μετά θα ενώσουμε με τις αχρησιμοποίητες ψήφους του συγκεκριμένου κόμματος από ολόκληρη τη χώρα, για να τις διαιρέσουμε με τις αδιάθετες έδρες, λυπάμαι αλλά όχι. Γράφω νηφάλια σε αντίθεση με τον Μπουκόφσκι, αλλά αυτό το πράγμα ούτε στα μεγαλύτερα μεθύσια μου δεν βγάζει άκρη.
Από την επιλογή των επιθετικών προσδιορισμών, μέχρι τον τρόπο που το δημοκρατικό μας πολίτευμα, διανέμει τις ψήφους, το αποτέλεσμα είναι γελοιοδέστατο. Και παρόλο που έχω κάποια κενά για τον τρόπο που πραγματοποιείται η δεύτερη κατανομή, τα οποία ο Χατζηστυλιανού δεν δέχτηκε να μου εξηγήσει, αντ΄αυτού, μου ζήτησε να διαβάσω και τέταρτη φορά το άρθρο του, κατάλαβα πως η τρίτη κατανομή είναι η πιο υποκριτική. Στην τρίτη κατανομή, την έδρα θα καρπωθεί αυτός που έχει τις περισσότερες αχρησιμοποίητες ψήφους, δηλαδή αυτός του οποίου οι προηγούμενες διαιρέσεις δεν έδιναν ένα στρογγυλό πηλίκο. Κουμάρι δηλαδή.
Απολογούμαι εκ μέρους του συστήματος Αναστασία. Πραγματικά λυπάμαι.
