Ο εκπαιδευτικός κόσμος οφείλει να θυμηθεί ποιοι στάθηκαν απέναντί του με εμπάθεια, απαξίωση και επιθετικότητα στις δύσκολες στιγμές του 2018, κατά την περίοδο των κυβερνητικών αποφάσεων για τον λεγόμενο «εξορθολογισμό» της εκπαίδευσης.
Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης δεν περιορίστηκε τότε σε θεσμικές παρεμβάσεις. Επέλεξε να στοχοποιήσει τους εκπαιδευτικούς, να αποδομήσει το λειτούργημά τους και να υποδείξει ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο δικαιούνταν να εκφράζονται στα ΜΚΔ και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Οι δημόσιες τοποθετήσεις του εκείνη την περίοδο ξεπέρασαν τα όρια της κριτικής και άγγιξαν την προσβολή ενός ολόκληρου επαγγελματικού κλάδου που καθημερινά στηρίζει τη δημόσια παιδεία και διαμορφώνει τις επόμενες γενιές του τόπου μας.
Η παιδεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με λογιστικές προσεγγίσεις, ούτε οι άνθρωποί της με ειρωνεία και απαξίωση.
Ο εκπαιδευτικός κόσμος έχει μνήμη, κρίση και αξιοπρέπεια.
