Πριν από τέσσερα χρόνια, τέτοιες μέρες, ένα ερώτημα πλανιόταν πάνω από την Ευρώπη. Μα είναι δυνατόν να επιτεθεί η Ρωσία στην Ουκρανία; Είναι δυνατόν να επιτεθεί σε μία γειτονική της χώρα, με την οποία τη συνδέουν δεκάδες χρόνια συνεργασίας και φιλίας, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι Ρώσοι, ρωσόφωνοι και ρωσόφιλοι και η οποία ουδέποτε την απείλησε ή συνιστούσε πραγματικό κίνδυνο για αυτήν;
Κάθε λογικός άνθρωπος απέκλειε κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, παρά τις απειλές που εξαπέλυε η Μόσχα, τις γελοίες κατηγορίες της περί δήθεν ναζιστικοποίησης της Ουκρανίας αλλά και τις ύποπτες κινήσεις στρατευμάτων της τις οποίες επίσημα η Μόσχα απέδιδε όμως σε συνήθη και προγραμματισμένα στρατιωτικά γυμνάσια.
Τελικά αποδείχθηκε ότι η λογική έκανε λάθος και μερικά 24ωρα αργότερα (στις 24 Φεβρουαρίου του 2022) ρωσικά στρατεύματα εισέβαλλαν στην Ουκρανία σκορπώντας παντού τον θάνατο και την καταστροφή.
Από τότε πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια και εκείνη η ολιγοήμερη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση για την αποστρατιωτικοποίηση και αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας», που υπεροπτικά ανακοίνωσε ο Πούτιν, όχι μόνο δεν έληξε αλλά μετατράπηκε σε κανονικό πόλεμο. Στον χειρότερο σε ανθρώπινες απώλειες, υλικές καταστροφές και προσφυγοποίηση πληθυσμών που βιώνει η Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Πούτιν υπολόγισε λάθος. Ο «περίπατος» στην Ουκρανία τού βγήκε ξινός. Οι Ουκρανοί έδειξαν ότι όσα και αν βίωσαν, όσα και να βιώσουν, δεν θα υποταχθούν και δεν θα του παραδώσουν ποτέ την πατρίδα τους. Τα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από τότε όχι μόνο δεν τους κάμπτουν αλλά τους κάνουν ακόμα πιο δυνατούς και αποφασιστικούς. Έμαθαν να ζουν με τις κακουχίες, τους καθημερινούς βομβαρδισμούς και τις πυραυλικές επιθέσεις, χωρίς ρεύμα και νερό, ακόμα και με τις χιλιάδες νεκρούς, στρατιώτες και αμάχους. Ο ηρωισμός και η αυταπάρνησή τους είναι από τους πλέον αξιοθαύμαστους στη σύγχρονη ιστορία και για αυτό και αξίζουν κάθε σεβασμού.
Μαζί με την Ουκρανία ο Πούτιν καταστρέφει όμως και τη δική του χώρα. Σκοτώνει σε αυτόν τον άδικο πόλεμο και τα δικά του παιδιά. Οι δικές του απώλειες σε νεκρούς, τραυματίες και αγνοουμένους είναι μάλιστα σχεδόν διπλάσιες των Ουκρανών. Οι Ουκρανοί υπολογίζονται γύρω στις 600.000 και οι Ρώσοι γύρω στο 1,2 εκατομμύριο.
Σήμερα είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι αυτός ο πόλεμος δεν οδηγεί πουθενά αφού δεν έχει νικητές και ηττημένους παρά μόνο ηττημένους και θα πρέπει να μπει επιτέλους ένα τέλος.
Και αυτό το τέλος μπορεί να έλθει μόνο με ειλικρινείς ειρηνευτικές συνομιλίες. Συνομιλίες που να αναζητούν έντιμους συμβιβασμούς και όχι παράδοση και ταπείνωση του στρατιωτικά αδύνατου, όπως είναι δυστυχώς οι συνομιλίες που διεξάγονται αυτή την περίοδο υπό την αιγίδα των Αμερικανών.
Αν η Ρωσία και οι ΗΠΑ συνειδητοποιήσουν ότι οι Ουκρανοί δεν πρόκειται να απεμπολήσουν ποτέ εδάφη και δικαιώματα που υπερασπίστηκαν με το αίμα και τις ζωές τους, τότε μπορούν να βρεθούν λύσεις. Αν όχι -όπως δυστυχώς μέχρι τώρα φαίνεται- το τέλος του παράλογου αυτού πολέμου βρίσκεται ακόμα πολύ μακριά.
