Επανερχόμενος μετά τις διακοπές του Αυγούστου, είχα πρόθεση να ασχοληθώ με τις δημόσιες δηλώσεις του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη, για την ανάγκη τα στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού που εξέφρασαν πρόθεση να διεκδικήσουν στις ενδοκομματικές εκλογές υποψηφιότητα για τις προσεχείς προεδρικές εκλογές «να περιορίσουν τις φιλοδοξίες τους» και άλλους φαφλατισμούς όπως τα περί «κυβερνώσας παράταξης».
Το «τέρας» του ΑΚΕΛ
Η πρόθεσή μου έγινε ισχυρή επιθυμία από τη διατύπωση παρόμοιων θέσεων από κάποια κορυφαία στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού, γνωστά για τη «μεγάλη εκτίμηση» που τρέφουν προς τις απόψεις του τέως Προέδρου. Ένα από αυτά τα στελέχη, μάλιστα, ο Χάρης Γεωργιάδης, προχώρησε σε πιο τολμηρά βήματα και έβαλε στο τραπέζι της όλης συζήτησης το κίνδυνο να επανέλθει στην εξουσία το «τέρας» που ακούει στο όνομα ΑΚΕΛ. Είναι πολύ πιθανό ο Χάρης Γεωργιάδης να ανήκει στην κατηγορία των Συναγερμικών που ακούουν τις βρισιές του Προέδρου Χριστοδουλίδη και των υποστηρικτών του περί ΔΗΣΑΚΕΛ και αισθάνονται αγαλλίαση. Αλλά για όλα αυτά στο επόμενο.
Να αλλάξουμε «λογισμικό»
Σήμερα περιορίζομαι στο να γράψω με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι χωρίς το ΔΗΣΑΚΕΛ λύση του Κυπριακού δεν πρόκειται να υπάρξει. Και ότι για κάθε μη αριστερό, του οποίου η λύση του Κυπριακού παραμένει στόχος της ζωής του, το ΑΚΕΛ δεν είναι «μπαμπούλας» αλλά πολιτική δύναμη με πολύ σοβαρό ρόλο στον αγώνα για τη σωτηρία της Κύπρου. Και ο αγώνας αυτός για να έχει προοπτικές επιτυχίας πρέπει να αλλάξουμε «λογισμικό». Η μεγάλη πλειοψηφία όσων ζούμε στις μη ελεγχόμενες από την Τουρκία περιοχές, έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα σ’ ένα περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούν ένα σωρό στερεότυπα, τα οποία καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο σκέψης και τις επιλογές μας. Αποτελούν ουσιαστικά ένα μη συνειδητό «λογισμικό», το οποίο επεξεργάζεται τα ερεθίσματα και τις πληροφορίες που προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεών μας και μας επιτρέπει να λειτουργούμε «αυτόματα», χωρίς να απαιτείται σκέψη. Έτσι, στο «λογισμικό» μας έχουν εμπεδωθεί ιδέες όπως «η Τουρκία τα θέλει όλα δικά της», «η Τουρκία δεν θα εγκαταλείψει τον στόχο να καταλάβει ολόκληρο το νησί μας», «οι Τ/Κύπριοι είναι όργανα της Τουρκίας» και πολλά άλλα παρόμοια. Με αυτές τις έτοιμες εικόνες προσεγγίζει η μεγάλη πλειοψηφία τη λύση του Κυπριακού. Με αποτέλεσμα να είμαστε πολύ κοντά στο να γίνει «δόγμα» το «εκείνοι απ’ εκεί, κι εμείς απ’ εδώ». Και να θεωρούμε ότι είναι αδύνατο να συνυπάρξουμε και να συγκυβερνήσουμε την Κύπρο εμείς με τους «απ’ εκεί».
Το ναυάγιο και οι αθλιότητες
Και φθάσαμε σταδιακά στο τραγικό σημείο να βυθίζεται ένα σκάφος στα ανοικτά της Κερύνειας με θύματα συμπατριώτες μας Τ/Κυπρίους αλλά και πολίτες της Τουρκίας και στα ΜΚΔ να γίνονται αναρτήσεις πρωτοφανούς αθλιότητας. Δεν έχει καμία σημασία ο αριθμός των αναρτήσεων. Και ένας Ε/Κύπριος να σκέφτεται τόσο άθλια για τους συμπατριώτες μας Τ/Κυπρίους είναι πολύς.
Η στήριξη του Προέδρου
Και έρχομαι στο θέμα που θέλω να αναδείξω με αφορμή αυτές τις αναρτήσεις. Όλοι γνωρίζουμε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η πρωτοβουλία του κ. Γκουτέρες, η οποία έχει ως σκοπό και στόχο να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να ξεκινήσουν ουσιαστικές συνομιλίες για αναζήτηση λύσης στο Κυπριακό. Πολλοί εξέχοντες πολιτικοί, απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, κυρίως όμως από το Δημοκρατικό Συναγερμό, δηλώνουν δημόσια ότι είναι έτοιμοι να δώσουν κάθε στήριξη στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη στις συνομιλίες για εξεύρεση λύσης. Δεν θα ασχοληθώ σε έκταση με την ορθότητα αυτών των δηλώσεων. Στήριξη ασφαλώς θα πρέπει να δίδεται στον εκάστοτε Πρόεδρο, όποιος και να 'ναι, όχι μόνο στο μείζον θέμα τής μέσω των συνομιλιών αναζήτησης λύσης του εθνικού μας θέματος, αλλά και σε θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης. Αλλά η στήριξη αυτή πρέπει να δίδεται όταν ο Πρόεδρος βηματίζει ορθά και όσον αφορά το Κυπριακό συνομιλεί για την εξεύρεση λύσης και όχι για να κερδίσει χρόνο μέχρι τις εκλογές.
Λάθος εκτίμηση
Προσωπικά είχα πριν μερικούς μήνες γράψει ότι ο Πρόεδρος με εκπλήττει ευχάριστα στο Κυπριακό. Στο διάστημα που μεσολάβησε έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η εκτίμησή μου εκείνη ήταν λανθασμένη. Ένας άνθρωπος που πράγματι θέλει λύση δεν θα τορπίλιζε το άνοιγα άλλων οδοφραγμάτων θωρακιζόμενος πίσω από την, ομολογουμένως απαράδεκτη, στάση του κατοχικού στρατού για τη διέλευση στο Πυρόι.
Δημιουργία κλίματος λύσης
Και, κυρίως, ένας άνθρωπος που θέλει λύση, παράλληλα με τις συνομιλίες θα άρχιζε και μια εκστρατεία για την αναστροφή του κλίματος «εκείνοι απ’ εκεί κι εμείς απ’ εδώ». Και οι προσπάθειές του θα είχαν σαν πρώτους αποδέκτες τους υποστηρικτές του. Και δεν αναφέρομαι στους ΕΛΑΜίτες. Οι οποίοι έχουν τις δικές τους χιμαιρικές απόψεις. Αναφέρομαι σ’ όλους τους άλλους (ΔΗΚΟ, πρώην Συναγερμικούς, και των άλλων μικρών κομμάτων), πολλοί από τους οποίους συστηματικά δηλητηριάζουν όσους συναντούν εναντίον της λύσης. Το ίδιο ισχύει και για τα στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού. Όλα τα κόμματα και πολιτικά πρόσωπα που νοιάζονται πράγματι για την εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό, έφθασε η ώρα επιτέλους να αντιληφθούν ότι η πιο σημαντική υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν προς την κατεύθυνση αυτή είναι η δημιουργία κλίματος λύσης. Δυστυχώς, προς την κατεύθυνση αυτή τίποτε το ουσιαστικό δεν γίνεται. Από κανέναν! Ο Πρόεδρος σκορπά αγκαλιές, φιλάκια και χαμόγελα με τον κάθε απορριπτικό, το ΑΚΕΛ έχει περιορίσει αισθητά τις δραστηριότητές του για επαναπροσέγγιση και τα ηγετικά στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού περιορίζονται σε δηλώσεις στήριξης αν ο Πρόεδρος πάει για λύση. Σκόρπιες δηλώσεις του τύπου «στηρίζουμε τον Πρόεδρο στις συνομιλίες» είναι στάχτη στα μάτια των αφελών και εμπαιγμός του κάθε νοήμονα πολίτη. Αν θέλουμε λύση χρειαζόμαστε πρωτότυπη και δημιουργική σκέψη, σφαιρική αντίληψη της μικρής και μεγάλης εικόνας, θέαση των πραγμάτων από το μπαλκόνι, έξω από τα στερεότυπα, αποφεύγοντας τις νοητικές παγίδες, τις συνήθειες, τις έμμονες ιδέες και τα όποια άλλα εμπόδια έχουν κρατήσει το πρόβλημά μας άλυτο για πάνω από μισό αιώνα.
