Ο πόλεμος δεν πρέπει να βρίσκει υποστηρικτές. Η καταστροφή και ο θάνατος δεν πρέπει να έχουν οπαδούς. Υπάρχει η οδός της διπλωματίας για όλα τα θέματα. Τι γίνεται όμως αν η διπλωματία δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα όπως στην περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας; Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο ερώτημα που θα απασχολεί την ανθρωπότητα σε όλη τη διάρκεια της παρουσίας της στη Γη.
Φυσικά το Ιράν δεν είναι η ναζιστική Γερμανία που κατακτούσε τη μια χώρα μετά την άλλη. Όμως ούτε ένα φιλειρηνικό κράτος είναι το Ιράν. Ανέπτυξε και στηρίζει ομάδες ανταρτών σε πολλά κράτη της Μέσης Ανατολής και προκάλεσε σοβαρά προβλήματα αστάθειας. Για παράδειγμα, κατάφερε να διαλύσει τον Λίβανο μέσω της Χεζμπολάχ. Γονάτισε την Υεμένη μέσω των Χούθι. Το Ιράν έχει πολλές αμαρτίες και δεν είναι μόνο η εξωτερική πολιτική που εφαρμόζει, αλλά και ο απολυταρχικός χαρακτήρας του καθεστώτος. Όπως ο πόλεμος δεν μπορεί να βρίσκει οπαδούς, έτσι και το καθεστώς της Τεχεράνης.
Συνεπώς υπάρχουν δύο αντιπολεμικές στάσεις. Η μία στάση κατά του πολέμου προτάσσει το διεθνές δίκαιο και επιμένει ότι υπάρχουν διπλωματικά μέσα, απορρίπτοντας τις αξίες και τις πρακτικές του Ιράν. Η άλλη βλέπει το καθεστώς του Ιράν ως αντίβαρο στον δυτικό ιμπεριαλισμό και άρα θέλει να διατηρήσει το καθεστώς εν ζωή. Η τελευταία στάση θεωρώ ότι είναι προβληματική διότι κανονικοποιεί και νομιμοποιεί την απολυταρχία και αγνοεί τις πιο βασικές ανθρώπινες αρχές.
Ωστόσο, η τελευταία στάση αναδεικνύει ορισμένα θέματα που τείνουν να αγνοούν όσοι τάσσονται υπέρ της επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά της Τεχεράνης. Ο σημερινός πόλεμος δεν έχει ιδεαλιστικό χαρακτήρα αλλά εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα των δύο πρωταγωνιστών της πολεμικής επιχείρησης.
Το Ισραήλ προσπαθεί να απαλλαγεί από τους εχθρούς του και να αυξήσει την δύναμη και την επιρροή του στην περιοχή. Οι κινήσεις του Νετανιάχου εξυπηρετούν τα εθνικά και κρατικά συμφέροντα της χώρας του, έτσι όπως τα αντιλαμβάνεται ο σημερινός πρωθυπουργός και οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν.
Οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποτρέψουν την εξάπλωση της επιρροής και της ισχύς της Κίνας στη Μέση Ανατολή και παγκόσμια. Ο αμερικανός πρόεδρος διεξάγει αυτόν τον πόλεμο για να ρίξει το καθεστώς και να φέρει μια νέα άρχουσα τάξη στο προσκήνιο, η οποία θα οφείλει την ηγεμονία της στις ΗΠΑ και άρα δεν θα βρεθεί στο συμμαχικό άξονα της Κίνας. Είναι ένας στόχος που εξυπηρετεί τα εθνικά και κρατικά συμφέροντα των ΗΠΑ οι οποίες προσπαθούν να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.
Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία υπήρχε σε εξέλιξη μια σύγκρουση ή πολλές συγκρούσεις συμφερόντων. Τα εθνικά και τα κρατικά συμφέροντα στη σημερινή εποχή των εθνών-κρατών αντανακλούν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης της εκάστοτε χώρας. Σε κάθε χώρα υπάρχει μια σύνθεση συμφερόντων που εκδηλώνεται μέσα από την κρατική πολιτική σε όλους τομείς.
Τα συμφέροντα που συγκρούονται δεν έχουν όλα την ίδια μορφή νομιμοποίησης. Κι εδώ είναι που μπαίνουν στο παιχνίδι οι πολίτες των κρατών. Είδαμε ιστορικά και με τη βοήθεια του ιστορικού υλισμού του Καρλ Μαρξ ότι τα συμφέροντα παράγουν ένα ιδεολογικό προκάλυμμα. Η υλική και η οικονομική βάση παράγει ένα εποικοδόμημα, το οποίο αφορά τις κοσμοαντιλήψεις, τις αξίες, τους θεσμούς, το δίκαιο κ.λπ.
Το κάθε εποικοδόμημα, λοιπόν, δικαιολογεί και νομιμοποιεί τα υλικά συμφέροντα και την οικονομική βάση. Το δυτικό οικονομικό σύστημα που γνωρίζουμε με τη λέξη καπιταλισμός, πάραξε τις φιλελεύθερες αξίες και τελικά το διεθνές δίκαιο. Είναι πιο ανθρώπινο το εποικοδόμημα της Δύσης; Νομίζω ότι αυτή δεν είναι μια πάρα πολύ δύσκολη ερώτηση. Υπάρχει η δυνατότητα της σύγκρισης και της εξαγωγής συμπερασμάτων. Ο πολίτης στη Δύση έχει πολύ μεγαλύτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Το κράτος δικαίου, σε όποια βαθμίδα και αν το κατατάξουμε, προσφέρει στους πολίτες της Δύσης ένα δίκτυ προστασίας που δεν έχουν οι πολίτες στα κράτη της Ανατολής.
Ωστόσο, υπάρχουν και πάνω σε αυτό πολλές αντιρρήσεις και έχουν αναπτυχθεί σχολές σκέψης σε επιστημονικούς κλάδους, οι οποίες βλέπουν με κριτικό φακό την κατάσταση και τονίζουν ότι η αποικιοκρατία και η συσσώρευση πλούτου πρόσφερε στους δυτικούς τα σημερινά πλεονεκτήματα και άρα το δυτικό σύστημα χτίστηκε και συνεχίζει να χτίζεται πάνω στην αδικία και την εκμετάλλευση άλλων λαών.
Αυτή η κριτική και τούτος ο προβληματισμός πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και ευτυχώς στη Δύση υπάρχουν στοχαστές και ρεύματα σκέψης που καλλιεργούν την κριτική και την αυτοκριτική. Ακόμη και σε αυτό το σημείο τα δυτικά συστήματα υπερτερούν και ο ανθρωπισμός ως αρχή υπηρετείται καλύτερα. Όμως η βαρβαρότητα δεν έπαψε να υπάρχει στη Δύση αλλά αλλάζει συνεχώς πρόσωπα και αποτελεί μια μόνιμη τάση. Δεν ξέρω αν κλείνει κάπου αυτή η συζήτηση και αν πρέπει να κλείσει.
