Η φωτογραφία αυτού του σκύλου, δημοσιεύτηκε προχθές στα μκδ. Με σχόλιο, πως το πλάσμα αυτό, βρέθηκε πεταμένο, άρρωστο και πεινασμένο σε δρόμο έξω από την Λευκωσία.
Αυτός που ανάρτησε τη φωτογραφία, συμπλήρωσε πως είναι: «επείγον να το παραλάβει κάποιος, να το πάρει σε κτηνίατρο και αν μπορεί μάλιστα να το υιοθετήσει…». Η φωτογραφία εξαφανίστηκε τις επόμενες μέρες. Εύχομαι κάποια τολμηρή ανθρώπινη ύπαρξη, να το βρήκε και να το περιποιήθηκε…
Το βλέμμα του εικονιζόμενου ταλαίπωρου σκύλου, είναι απελπιστικά διαπεραστικό. Δείτε το ξανά. Κοιτάζει στο άπειρο και αχανές πουθενά, σαν να αναζητά απεγνωσμένα κάποια βοήθεια, η κάποιο θάνατο.
Σίγουρα δεν είναι ένα σκυλί, που να έχει πια κηδεμόνα ή έστω αφεντικό, με την καλή έννοια της λέξης. Το σκυλί με το ενοχικό αυτό βλέμμα, είναι σαν να απολογείται για την ίδια την ύπαρξή του. Αν είχε τρόπο να γράψει, η να μιλήσει, θα ομολογούσε, πως δεν βρίσκει κανένα νόημα στο να υπάρχει. Το αν υπάρχει, δεν εξαρτάται βέβαια από το ίδιο, αλλά από αυτούς που το αναπαρήγαγαν, διότι, κατά πως λένε αυτοί που (αποστρέφουν το βλέμμα από την τραγικότητα της ζωής), δεν έχουν κάτι άλλο να σκεφτούν και να μεριμνήσουν.
Όλη τη τραγικότητα της ζωής μπορείς να την διακρίνεις στον ανθρώπινο βίο του αλληλοσπαραγμού και της βίας, αλλά και στην ζωή των σκύλων, που εγκαταλείπονται από το ανώτερο είδος, που ονομάζεται άνθρωπος…
Γράφοντας αυτές τις γραμμές, σαν κομήτης πέρασε από το μυαλό μου η εικόνα και οι δηλώσεις του Αλέν Ντελόν. Πέθανε το 2024. Με σόκαρε η επιθυμία του, να θαφτεί σε ένα κοιμητήριο, που διατηρούσε μόνο για τα σκυλιά του…
Τόσο πολύ τον σόκαρε η ανθρώπινη συμπεριφορά, που ακόμα και μετά το θάνατό του ήθελε «συντροφιά» με «τους καλύτερους του πιστούς φίλους, τα σκυλιά» του όπως έλεγε: Αλέν Ντελόν: «Θα φύγω από αυτόν τον κόσμο χωρίς λύπη. Μου προκαλεί εμετό. Οι άνθρωποι μόνο για τα λεφτά και την εξουσία ενδιαφέρονται»….
Ας μην απαξιώνουμε όμως συλλήβδην το ανθρώπινο είδος. Έχει μπροστά του τον άχρονο χρόνο να γίνει κάπως πιο ανθρώπινος, δηλαδή καλύτερος…
