Οι άνθρωποι σάστισαν μην ξέροντας με ποιον να θυμώσουν και για ποιον να νιώσουν συμπάθεια σε αυτόν τον κόσμο. Και πάρα πολλοί αποσύρθηκαν σε μια γωνιά λέγοντας «σε κανέναν τους δεν υπάρχει χαΐρι». Κουράστηκαν από τον αγώνα. Έτσι είναι σε εμάς εδώ. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που λένε πως «δεν υπάρχει χαΐρι σε κανένα κόμμα» και δεν θέλουν να συμμετάσχουν στις εκλογές. Φαίνεται ότι θα έρθει μια τέτοια μέρα που δεν θα μείνει κανείς για να πάει στην κάλπη. Α, ξέχασα κάτι. Δεν γίνεται να μην πάει κανείς. Ακόμα και αν δεν πάει κανείς, θα πάνε όσοι περιμένουν πρόσληψη, προαγωγή, δάνειο και διορισμό. Εμείς εδώ έχουμε 11 υπουργεία μαζί με τον πρωθυπουργό. Και πέραν των εκατό γραφείων και οργανισμών που υπάγονται σε αυτά. Όταν διοριστεί μια νέα διοίκηση, πάντα αλλάζουν χέρια αυτά. Όσοι έχουν αυτή την προσδοκία τρέχουν παντού σαν άλογα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματός τους. Και παίρνουν στην κάλπη όσους ψηφοφόρους μπορούν. Ανεμίζουν σημαίες στους κυκλικούς κόμβους. Γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα. Μοιράζουν μπροσούρες. Αλήθεια, έμειναν περίπου είκοσι μέρες μέχρι τις βουλευτικές εκλογές στον νότο. Όμως, δεν είδα κανέναν να ανεμίζει σημαίες στους κυκλικούς κόμβους, όπως συμβαίνει στον βορρά! Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι εκτός από εμένα που το αντιλήφθηκαν αυτό. Ένας φίλος μας ρωτάει ειρωνικά γι' αυτό: «Τι είδους εκλογές είναι αυτές;» Έτσι είναι, δεν το συνηθίσαμε αυτό στον βορρά! Είδα την τελετή του γάμου του Φειδία στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αρκετά πολύχρωμος ήταν. Διάλεξε καλά τον χρόνο να παντρευτεί. Μήπως μπορεί να υπάρξει πιο λαμπρή προεκλογική προπαγάνδα από αυτήν; Ο κόσμος της Κύπρου αγαπά κάτι τέτοια. Ένας γαμπρός δίπλα σε μια συμπαθητική νύφη, ειδικά αν έχει και λίγο χιούμορ, είναι πιο αποδεχτός πάντοτε από έναν πολιτικό που εκφωνεί λόγους! Η σοβαρότητα είναι ψυχρότητα, ενώ το χιούμορ ζεστασιά.
Όμως, όσο χιούμορ και αν έχεις σε αυτό τον κόσμο, είσαι υποχρεωμένος να μπεις σε εκείνον τον αβάστακτο ψυχρό χώρο που είναι σαν πάγος. Δεν είμαστε μόνο εμείς που σαστίσαμε μην ξέροντας με ποιον να θυμώσουμε σε αυτό τον κόσμο και για ποιον να νιώσουμε συμπάθεια. Όλοι έτσι είναι σε ολόκληρο τον κόσμο. Το καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν, το οποίο με τη σταθερή στάση του έναντι της Αμερικής και του Ισραήλ, κέρδισε τη συμπάθεια ακόμα και εκείνων οι οποίοι το μισούν, δεν δίδει σημασία σε αυτή τη συμπάθεια και μπορεί να την σπαταλάει σε μια στιγμή. Συνεχίζει τις εκτελέσεις. Πριν μερικές μέρες απαγχόνισαν τρεις νέους. Είδα τις φωτογραφίες. Σκοτείνιασε η ψυχή μου. Δεν μπορεί να είναι άνθρωποι τούτοι οι μουλάδες. Ακόμα και σε αυτό τον πόλεμο, αυτή την καταστροφή, συνεχίζουν να απαγχονίζουν ανθρώπους. Δεν τους κάνει ανθρώπους ακόμα και ο πόλεμος. Όμως, είχαν αναπτερωθεί οι ελπίδες μου όταν επέστρεψε στο Ιράν ο εξόριστος και βραβευμένος με τον Χρυσό Φοίνικα Ιρανός σκηνοθέτης Τζαφέρ Πεναχί. Υπήρχε απόφαση για φυλάκισή του. Παρά ταύτα επέστρεψε. «Πηγαίνω να πολεμήσω με τον εχθρό για την πατρίδα μου», είπε. Μου είχε κινηθεί η περιέργεια τι θα έκαναν οι μουλάδες. Δεν έκαναν τίποτα. Έδειξαν έλεος. Και κατάργησαν την απόφαση για φυλάκιση του Πεναχί. Όμως, είμαι πολύ περίεργος και για το τι σκέφτεται μπροστά σε αυτές τις εκτελέσεις. Και φοβάμαι ότι θα μετανιώσει που επέστρεψε. Φοβάμαι ότι θα μπει πάλι σε μπελάδες. Οι μουλάδες δεν γίνονται άνθρωποι. Και μου φαίνεται ότι έχουν μυαλό πουλιού. Δεν αντιλαμβάνονται καν πως με αυτές τις ανηλεείς εκτελέσεις ξεπλένουν την Αμερική και το Ισραήλ. Σπέρνουν μίσος στον κόσμο. Κοιτάξτε τι λέει ένα άτομο που το εξοργίζουν οι εκτελέσεις: «Πότε θα ρίξει ατομική βόμβα στο Ιράν η Αμερική;» Θα θυμάστε. Οι Ιρανοί που βρίσκονται σε εξορία στο εξωτερικό είχαν γιορτάσει όταν η Αμερική και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν. Περίμεναν να καταρρεύσει μια ώρα αρχύτερα το καθεστώς των μουλάδων. Όμως, δεν επιχείρησαν να ανατρέψουν το καθεστώς εκμεταλλευόμενοι αυτή την ευκαιρία οι αντιπολιτευόμενοι στο Ιράν που καταπιέζονται. Επικράτησε του μίσους κατά των μουλάδων η υπεράσπιση της πατρίδας κατά του εχθρού από το εξωτερικό.
Ουσιαστικά έτσι είμαστε και εμείς στην Κύπρο. Γι' αυτό πολλά χρόνια βρεθήκαμε στα ίδια φυλάκια με τα άτομα για τα οποία νιώθαμε το μεγαλύτερο μίσος. Τους επιτρέψαμε να μας χρησιμοποιήσουν για τα όνειρά τους στο όνομα «ενός ιερού ιδανικού». Και νομίζω ότι δεν αλλάξαμε καθόλου. Έτσι είμαστε και τώρα!
