Το Ισραήλ αγόρασε και ένα χωριό και εγκαθίσταται στον νότο, λέει. Και έπιασε ένας πανικός τη διοίκηση στον βορρά. Σάμπως και μόνο στον νότο εγκαθίσταται και στον βορρά δεν εγκαθίσταται! Ο Σιμόν Αϊκούτ και η παρέα του έκτισαν προ πολλού εκείνα τα χωριά στον βορρά. Σάμπως και δεν είναι οι ίδιοι που παραχώρησαν στον Σιμόν τα εδάφη των Ελληνοκυπρίων σαν να ήταν περιουσία του πατέρα τους και του είπαν «κάνε ό,τι θες και μην φοβάσαι»! Έβαλα έναν πρωτοσέλιδο τίτλο στην εφημερίδα: «Η Τουρκία και το Ισραήλ μοιράζονται το νησί». Δεν συμφωνείτε; Τότε γυρίστε και κοιτάξτε, δείτε με τα ίδια σας τα μάτια. Εμείς οι αδαείς Κύπριοι. Οι ανόητοι Κύπριοι. Δεν μπορέσαμε να αγαπήσουμε την πατρίδα μας και την πουλούμε σε ξένους. Μήπως υπάρχει πρόβλημα στα γονίδιά μας; Αυξάνουν την όρεξη των ξένων αυτές οι βλακώδεις διαθέσεις μας και το πρόβλημά μας, το οποίο κάπως δεν μπορέσαμε να λύσουμε και ολοένα και παρατείνεται. Εμείς καβγαδίζουμε μεταξύ μας και εκείνοι αρπάζουν τα εδάφη μας. Εκείνοι είναι ξύπνιοι. Εμείς είμαστε υπνοβάτες. Ή κάνουμε όπως εκείνους που φοβούνται τον κλέφτη που μπήκε στο σπίτι κρατώντας μαχαίρι και προσποιούνται ότι κοιμούνται παρόλο που δεν κοιμούνται. Δεν μισώ τους ξένους, όμως είμαι βέβαιος ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση προδοσίας. Κοιτάξτε πράγματα! Πουλούν εκείνο το χωριό επειδή δεν μπόρεσαν τόσο καιρό να μεταφέρουν ηλεκτρισμό εκεί. Δεν μπόρεσαν να βρουν τόσα χρήματα για να μεταφέρουν ηλεκτρισμό στο χωριό; Ζούμε στη λίθινη εποχή; Ή μήπως στην εποχή του πούστη;
Η διοίκηση στον νότο φαίνεται να έχει ξεγράψει τις ελληνοκυπριακές περιουσίες στον βορρά. Έκλεισε το κεφάλαιο της λεηλασίας των ελληνοκυπριακών περιουσιών στέλνοντας τον Σιμόν στο Ισραήλ. Άνοιξε τον δρόμο της λεηλασίας στον βορρά. Οι ξένοι, τους οποίους είχε πλακώσει ο φόβος, απαλλάχτηκαν από αυτό τον φόβο μετά την απελευθέρωση του Σιμόν. Μπορείτε να έρθετε άφοβα πλέον, κύριοι, και να κάνετε ένα Ντουμπάι σε αυτά τα χώματα. Αρπάξαμε αυτά τα λάφυρα με αίμα το 1974. Ελάτε και εσείς να τα φάτε με δολάρια! Λέμε ότι αυτό το νησί είναι μικρό αλλά δεν είναι και τόσο μικρό. Υπάρχουν ακόμα πολλά αγαθά για φάγωμα. Χορτάσαμε και εκείνους που ήρθαν από τη Μαύρη Θάλασσα και εκείνους που ήρθαν από τα Άδανα. Αν είναι γραφτό, θα χορτάσουμε και τους Ρώσους και τους Εβραίους. Ακόμα υπάρχουν παρθένες παραλίες στην Καρπασία. Άμα ανοίξουμε και το Βαρώσι, όλα εντάξει! Φάε, φάε, δεν έχει τελειωμό αυτό το μικρό νησί. Τα χώματα υποσχόμενα στους Ισραηλίτες στην Τορά. Πριν το 1978 ήσασταν στα αντίσκηνα, στις παράγκες στην Αμμόχωστο. Ενώ τώρα είστε σε επαύλεις. Σε ουρανοξύστες. Τι ευτυχισμένοι που είστε. Τι καημός για εμάς! Ενώ εμείς τρωγόμασταν μεταξύ μας, εσείς στήσατε τη σημαία σας σε αυτά τα κάστρα. Εμείς δεν είμαστε Παλαιστίνιοι. Δεν χρειάζονται βόμβες και ντουφέκια! Μας κανονίζετε με φράγκα!
Ο κύριος Ουριέλ Κέρτις ερωτεύτηκε το χωριό Τρόζενα μόλις το είδε, λέει. Άρα αν έβλεπε το Κάρμι, τον Καραβά, τη Λάπηθο θα τα λάτρευε. Δεν ξέρω προς πόσα αγόρασε το χωριό αλλά σίγουρα δεν μπορεί να είναι τόσο φτηνά όσο στην κατεχόμενη περιοχή. Αφού εμείς τα κατακτήσαμε με την ξιφολόγχη και όχι με τον ιδρώτα μας, εδώ είναι πιο φτηνά και από το νερό. Ρωτήστε τον Σιμόν να σας πει. Ο μόχθος έχει όνομα, η λεηλασία γεύση! Δίνουν οκτακόσιες χιλιάδες στερλίνες στον καταγόμενο από τη Μαύρη Θάλασσα και δεν τα πουλά! Ζητά ένα εκατομμύριο! Παλιά ονομάζαμε αυτή την αβάντα «το πλιάτσικο στην πίτα του Χασάν». Τώρα έγινε «το πλιάτσικο στην πίτα του Γιάννη». Τι είπες αδελφέ; Λυπάσαι που χάθηκε η Τρόζενα; Είμαστε όπως οι Ερυθρόδερμοι; Ένα πρωί θα ξυπνήσουμε και δεν θα έχει μείνει απολύτως τίποτα στα χέρια μας; Μην φοβάσαι, Αλέκο. Θα βρεθεί και για εμάς σίγουρα ένα μικρό μέρος για να βάλουμε το κεφάλι μας από κάτω. Ένα χωριό. Ένα χωριό Κυπρίων. Θα γίνουμε και εμείς μουσειακό έκθεμα, όπως έγιναν οι Ερυθρόδερμοι. Θα μας δείχνουν με το δάχτυλο. Θα τους μαγειρεύουμε κλέφτικο. Θα γλείφουν τα δάχτυλά τους!
