Η συνάντηση των ηγετών των δύο κοινοτήτων την περασμένη Παρασκευή επιβεβαίωσε ότι το Κυπριακό εξακολουθεί να κινείται σε μια ζώνη πολιτικής αβεβαιότητας, όπου η διατήρηση της διαδικασίας φαίνεται σήμερα σημαντικότερη από την ουσιαστική πρόοδο. Παρά το θετικό κλίμα, που προβλήθηκε δημόσια και από τις δύο πλευρές, η πραγματικότητα είναι ότι δεν προέκυψε κανένα στοιχείο που να δείχνει πως βρισκόμαστε κοντά σε μια πραγματική επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων.
Τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που συμφωνήθηκαν έχουν ασφαλώς τη δική τους σημασία. Η συνεργασία σε ζητήματα κοινωνίας πολιτών, θρησκευτικών τελετών, υγειονομικών θεμάτων ή εμπορικής πιστοποίησης προϊόντων συμβάλλει στη διατήρηση μιας στοιχειώδους επικοινωνίας και αποτρέπει την πλήρη αποξένωση των δύο πλευρών. Ωστόσο, τα μέτρα αυτά δεν αγγίζουν τον πυρήνα του Κυπριακού. Αντίθετα, δημιουργούν όλο και περισσότερο την εικόνα μιας παράλληλης διαχείρισης δύο χωριστών πολιτικών και διοικητικών πραγματικοτήτων.
Το πιο σημαντικό στοιχείο της συνάντησης ήταν τελικά αυτό που δεν συνέβη. Η αδυναμία συμφωνίας για τη διάνοιξη οδοφραγμάτων, όπως ήταν η δέσμευση των πλευρών ενώπιον του Γενικού Γραμματέα πριν από δύο χρόνια, δείχνει πόσο περιορισμένα είναι τα περιθώρια πολιτικής σύγκλισης αυτή τη στιγμή. Αν δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, τότε είναι δύσκολο να υποστηριχθεί πειστικά ότι υπάρχουν προϋποθέσεις για ουσιαστική συζήτηση στα μεγάλα, ουσιώδη και ευαίσθητα κεφάλαια του Κυπριακού.
Τα Ηνωμένα Έθνη, αν και διατηρούν ενεργό το ενδιαφέρον τους, το κάνουν πλέον χωρίς τις αυταπάτες προηγούμενων περιόδων. Ο Aντόνιο Γκουτέρες δεν φαίνεται διατεθειμένος να συγκαλέσει μια νέα διεθνή διάσκεψη χωρίς να διαπιστώσει εξαρχής καθαρές πολιτικές προθέσεις και μια στοιχειώδη κοινή βάση. Αυτό ακριβώς εξηγεί και την επιμονή της Mαρία Άνχελα Ολγκίν για την ανάγκη να υπάρξουν συγκεκριμένες ενδείξεις πολιτικής βούλησης και όχι μόνο διαχείριση εντυπώσεων.
Η σημερινή εικόνα παραπέμπει περισσότερο σε μια διαδικασία συντήρησης του διαλόγου παρά σε πραγματική διαπραγμάτευση. Οι δύο ηγέτες αποφεύγουν τη ρήξη, γνωρίζοντας ότι μια πλήρης κατάρρευση της διαδικασίας θα είχε πολιτικό κόστος και για τις δύο πλευρές. Όμως, όσο η ουσία παραμένει εκτός συζήτησης, το στάτους κβο παγιώνεται. Και αυτό ίσως αποτελεί πλέον τον μεγαλύτερο κίνδυνο για το μέλλον της χώρας, που είναι η κανονικοποίηση της διαίρεσης, δηλαδή το άγνωστο μέλλον αυτού του νησιού.
