Περνώντας από την πλατεία στην οποία κάποτε αντηχούσαν οι στεντόρειες φωνές των ξεχασμένων μας γενιών, στέλνω χαιρετίσματα στις σορούς των ερώτων που έγιναν στάχτη. Γεμάτες φωνές. Φωνές με πίστη. «Κύπρος ανεξάρτητη, αδέσμευτη, απαλλαγμένη από τις βάσεις». Ε Κύπρος! Αγαπημένη μου αγάπη. Πες μου, πού είμαι; Είναι δική σου αυτή η πόλη που έχασε τη φωνή της; Πέρασαν και έφυγαν τα συντάγματα με τα λάβαρα και τις κόκκινες σημαίες τους. Με τα επαναστατικά τους μουστάκια και τα φαρδιά τους παντελόνια πρόσθεταν δρόμο στους δρόμους και ποτάμι στα ποτάμια. Αν δεν θυμάται, φτύνω σε αυτή την πλατεία. Σε οκτώ στήλες με τα χοντρά γράμματα του άρθρου. «Κύπρος ανεξάρτητη, αδέσμευτη, απαλλαγμένη από τις βάσεις». Στεντόρειες φωνές. Φωνές που εκρήγνυνται σαν ηφαίστειο. Πού πέταξαν και έφυγαν; Πού χάθηκαν;
Δεν με πιάνει ο ύπνος τις βραδιές από την ημέρα που τα λουλούδια του μίσους μετατράπηκαν σε ματωμένα λουλούδια. Σαν να μην γεννηθήκαμε και δεν ζήσαμε καθόλου εδώ. Από πότε σε κατέλαβαν εκείνοι οι άνδρες με τα μαύρα γένια, το κομπολόι στο χέρι και το μαχαίρι στην τσέπη; Στενοχωρήθηκα. Έφυγα για να ξεχάσω. Έκανα κομμάτια τη ζωή μου. Πέρασα από τον Βόλγα, τον Δούναβη. Ρίχθηκα στους αχανείς ορίζοντες της Σιβηρίας. Ήπια κρασί στα τρένα. Κουβέντιασα φιλικά με επιβάτες τους οποίους δεν γνώριζα. Μου διηγήθηκαν για τους έρωτές τους. Και εγώ τους διηγήθηκα για εσένα. Δεν είχαν ακούσει καν το όνομά σου. Από πού να ήξεραν; Πως σε βιάζουν εδώ και αιώνες. Πως σε βίασαν. Κύπρος. Αγαπημένη μου αγάπη. Έχεις χαιρετίσματα από τις θλιμμένες πόρνες του Gabriel Marquez. Μια βραδιά στην ταβέρνα Bogota. Μήπως δεν ξέρουν όλοι ότι δεν μπορεί ποτέ κανείς που κατέχει το σώμα σου να καταλάβει την ψυχή σου; Αν υπάρχει κανείς που δεν το ξέρει, να του το πω εγώ.
Δεν μπόρεσα να σε βρω όταν επέστρεψα μετά από χρόνια από τα μέρη στα οποία πήγα. Οι μαργαρίτες δεν ήταν οι μαργαρίτες που ήξερα. Οι τουλίπες δεν ήταν οι τουλίπες που ήξερα. Μου βγήκε η ψυχή μέχρι να βρω ένα γνωστό πρόσωπο. Μην ψάχνεις άδικα, μου είπε. Δεν υπάρχει, να, δεν υπάρχει. Τέλειωσε. Στις αποθήκες πουλούν τα τραπέζια, τις ντουλάπες, τους καθρέφτες που έκλεψαν από ελληνοκυπριακά σπίτια. Πήγαινε πάρε και εσύ! Ήταν φθινόπωρο, η Μεσαριά είχε βαφτεί κίτρινη. Μόλις με είδαν, οι μαργαρίτες δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Το μέρος αυτό δεν είναι χωράφι με μαργαρίτες. Είναι ομαδικός τάφος!
Ήμουν ένας ξένος στα μακρινά μέρη. Όμως, δεν αντιλαμβανόμουν ότι στην ίδια την πατρίδα μου με περίμενε η πραγματική αποξένωση. Αλλά, ήξερα πως αργά ή γρήγορα θα συναντιόμουν χωρίς ραντεβού με τις σορούς των παθιασμένων ερώτων που έγιναν στάχτη. Ύστερα βγήκα στις πλατείες. Πού είναι εκείνες οι γεμάτες φωνές; Πού είναι εκείνες οι φωνές που αντηχούσαν σαν καταρράκτης; Πες μου, Κύπρος. Πού χάθηκαν; Δεν απέμεινε έστω και ένας να φωνάζει. Κύπρος ανεξάρτητη, αδέσμευτη, απαλλαγμένη από τις βάσεις… Να βουλιάξουν στα έγκατα της γης οι βάσεις σου, Κύπρος. Από πότε γίναμε διζωνικοί, δικοινοτικοί; Από πότε χάσαμε την ψυχή μας; Πότε ξεχάσαμε να λέμε «γύρνα σπίτι σου, Αϊσέ»; Δεν χρειάζεται να μας πουλάτε ελπίδα, φίλε. Πες μας πώς θα σπάσουμε αυτή την πολιορκία, αν ξέρεις. Πες μας αν έχεις να πεις κάτι σε εκείνους που έρχονται κατά πάνω μας λέγοντας «είτε αγάπα την είτε φύγε». Θα γεννηθούμε ή δεν θα γεννηθούμε ξανά μέσα από τις στάχτες μας; Μήπως να ρωτήσω έναν μάντη; Πώς να ξηράνω το βούρκο των λουλουδιών του μίσους που μετατράπηκε σε αίμα;
Μίλησε μαζί μου, Κύπρος, δεν απέμεινε κανείς να μιλήσει. Άσε τα επίσημα στόματα, βρίσε με την ψυχή σου. Κάψε όλες τις προτάσεις που αρχίζουν με το «κύριε». Μην ακούς τα βήματά μου. Μου έμειναν τα χνάρια της νιότης σου. Να σε φιλήσω στο μέτωπο την ώρα που κοιμάσαι…
